Powieści graficzne Macieja Pałki

GRA!

2012-01-17T12:45:00.000-08:00

Najwydestyluchniejszy - GRA
scenariusz: Bartek Sztybor
rysunki: Maciej Pałka

Epizod dostępny online w dwóch wersjach w następujących miejscach:
A. Wersja "KOMIKS" - czytelnia magazynu Kolektyw - bezpośredni link do pdfa TUKEJ
B. Wersja "STORY ART" - pierwszy numer Magazynu Kulturalnego pod piękną i prostą nazwą ZIN

Z czym się je Kolektyw - wiadomo od dawna. Lubelski ZIN to zaś inicjatywa nowa. Magazyn powołała do życia grupa "niezindoktrynowanych animatorów" z Kamienicy Pracy Twórczej Szewska 3. Artzin pełną gębą. Sporo fajnych obrazków, ładny layout, multimedia... W łonie redakcji podobno ścierają się różne idee rozwoju, więc na razie nie wiadomo jeszcze co się z tego wykluje. Jak na pierwszy numer mnóstwo okej.

Magazyn, podobnie jak 1zine i Kofeina jest otwarty na komiks. Oprócz Destyla jest również zabawna animka Nemofisha, który pamiętam że swego czasu wyczyniał jakieś fikołki z Anonimowym Grzybiarzem.

Bierzcie i jedzcie.

AKCJA!

2012-01-16T13:50:00.000-08:00

Daniel Gizicki rzucił hasło: "Piszmy o polskich komiksach"!
W takim razie dorzucam swoją cegiełkę.

W ubiegły piątek Kuba Kiyuc przeniósł się ze swoją flagową serią w Internety i zaprezentował teaser restartowanego Konstruktu. Pora więc na podsumowanie pierwszego roku funkcjonowania wydawnictwa Czarna Materia i zarazem odniesienie się do oczekiwań jakie miałem względem tego komiksu gdy tylko ukazał się pierwszy numer. Razem z Bartkiem Biedrzyckim postaraliśmy się rzetelnie i wyczerpująco zająć tematem w dwugłosie-kolubrynie dla Komiksomanii.

W środowisku od lat toczy się dyskusja na temat uzdrowienia rynku. Konstrukt był ważnym głosem w tej dyskusji (20 tysięcy nakładu, zeszyt w każdym kiosku). Z tym, że po fakcie okazało się, że tezy były chybione a co więcej: przekłamane. I to jest największy problem z Konstruktem.

Cały tekst po kliknięciu w okładkę Obstruktu:

a po więcej internetowego Konstruktu klikajcie na stronę wydawcy 31 stycznia.

Dziewczyny też rysują komiksy - edycja mimowolna

2011-12-25T14:04:00.000-08:00

Przy okazji dość mocnego medialnie startu Domu Słów - Pracowni Komiksu znany blogger MRW postawił niezwykle ważkie pytanie: "czy i z jakim komiksem można trafić do gimbazy"? W komiksowie głowimy się nad tym zagadnieniem od lat i na razie doszliśmy* do wniosku, że nie wiemy. Syzyfowo działamy więc od podstaw i ciągle staramy się znaleźć złoty środek.

Na pewno wiemy, że:

1. komiks nie zastąpi podręcznika

2. komiks jest atrakcyjną formą i młodzież obcuje z nim na co dzień

W listopadzie prowadziłem cotygodniowe warsztaty komiksowe w Gimnazjum nr 19 im. Józefa Czechowicza w Lublinie. Mogę więc do powyższych punktów odnieść się niejako z autopsji. Tradycyjne pytanie na wejściu: "czy czytacie komiksy"? Odpowiedź to oczywiście - NIE! Podobnie zresztą było na warsztatach z grupami licealistów i gimnazjalistów z okazji 30 rocznicy wprowadzenia stanu wojennego. Na około 50 osób tylko 3 przyznały się do lektury "kolorowych zeszytów". Pozostali zabili wspomnianą trójkę śmiechem. No, ale na warsztaty tworzenia komiksów inspirowanych poezją Marcina Świetlickiego przyszły dziewczyny zaciekawione tematem i po prostu otwarte na komiks. Pytanie kolejne: "a może czytacie kwejka, znacie Raczkowskiego, Dema, Thorgala, Tytusa, Kajkosza"?

Tak, znamy - DEMA (gratulacje, kolego). Z kwejka! LOL. Kajkosza ani Tytusa (nie zapomnijmy o Thorgalu) już nie. No, to mamy jasność od czego zacząć.

Gdy organizowaliśmy warsztaty padło pytanie: czy uczniowie muszą umieć rysować? Nie. Wystarczy być kreatywnym. Ładne rysunki to kwestia drugorzędna, czego dowodzą rządzące na podajnikach kontentu komiksy o głowonogach. W komiksie najważniejsze są: język i historia. Grafika powinna być adekwatna do treści.

Bazując na takim podejściu twierdzę, że komiksy (ba! Dobre komiksy!) może zrobić KAŻDY. Stąd już tylko mały krok aby uczynić z komiksu środek dydaktyczny.

Czy ma być to jednak nauka komiksem, czy nauka komiksu?

Jako pracownia komiksu rozpoczęliśmy działalność od wprowadzenia dwóch serii: Lublin w powieści graficznej (nauka komiksem) i Spotkanie z poetą (nauka komiksu) - zobaczymy co z tego wyniknie.

Jeśli komiks może wspomóc proces nauczania - OK. Nie ma sensu ani potrzeby udawać podręcznika, ale jako materiał pomocniczy: komiks dokumentalny, synteza, esej? Moim zdaniem to ma sens. Jako twórca stawiałbym jednak na naukę (języka) komiksu i ćwiczenia w wyrażaniu się w tej formie. Ot, kształtowanie świadomych i pozbawionych kompleksów odbiorców sztuki.

Kilka fot:

Artysta wizualny i twórca powieści graficznych naucza podstaw Story Artu.

Świetlicki? To ten dziadek co śpiewa w Perfekcie?

Komiks? Nic prostszego! Tadaaaaaam!

Efektem warsztatów był zin, który podarowaliśmy na pamiątkę Marcinowi Świetlickiemu gdy gościł w Lublinie 15 grudnia. Komiksy w zinie są o tyle zaskakujące, że pomimo ograniczenia sześcioma równymi kadrami na planszy mamy szeroką rozpiętość treści (romans, zbrodnia, papierosy...) jak też fajną różnorodność zastosowanych rozwiązań narracyjnych (poetycka rozkładówka, pinup, komiks niemy, gadające głowy).
A to dopiero początek.

__________________________________________________________

Ośrodek "Brama Grodzka - Teatr NN"

Spotkanie z Poetą nr1/15 XII 2011

Ilustracja na okładce: Olga Skowrońska

Autorki komiksów i ilustracji: Sylwia Bryła, Marlena Skowrońska, Kamila Godlewska, Patrycja Sadowska, Monika Zgierska, Karolina Kubacka, Alicja Mielnicka, Magda Chomiczewska i Anna Zwierzchowska

Redakcja: Maciej Pałka

Opieka nad warsztatami: Ewa Grodecka

DOM SŁOWA - PRACOWNIA KOMIKSU 15 grudnia 2011

Publikacja jest efektem warsztatów prowadzonych w ramach programu "MIASTO POEZJI".

Pytanie numer trzy: czy wiecie czym jest trolling?

*my, czyli Polskie Środowisko Komiksowe (PŚK)
Tytuł posta oczywiście nawiązuje do warsztatów Arterii.

DOM SŁÓW - PRACOWNIA KOMIKSU

2011-12-13T13:58:00.000-08:00

Dziś, 13 grudnia 2011 r. oficjalnie rozpoczęła działalność lubelska pracownia komiksu pod egidą ośrodka "Brama Grodzka - Teatr NN". Zespół pracowni to na dziś oczywiście ja i redaktor Szcześniak (czyli jednym słowem ZINIOL) - korzystający z merytorycznego i formalnego wsparcia ośrodka. Inauguracja przypadła na znaczącą datę i niejako definiuje jeden z celów pracowni. Zajmiemy się bowiem komiksem dokumentalnym i historycznym z naciskiem na walory edukacyjne.

Dwa pierwsze komiksy wydane pod szyldem "Domu Słów - Pracowni Komiksu" możecie przeczytać na stronie Gazety Wyborczej. Dokładnie w dniu premiery! W lepszej rozdzielczości komiksy wkrótce pojawią się w innym zakątku Internetsów.

Do tematu wrócę już wkrótce.
Jak tylko nieco odpocznę.

Wyznanie wiary

2011-12-05T11:39:00.001-08:00

Maciej Pałka uwielbia rysować "plecy konia".

Tutaj zredagowana całość (do posłuchania):

Rozmowa z Maciejem Pałką - twórcą komiksów w audycji radiowej "Studnia". by Studnia on Mixcloud

A tutaj playlista:
Current 93 - Mary Waits In Silence
Bonnie "Prince" Billy - Beware Your Only Friend
Wipers - Taking Too Long
XTC - the meeting place
Get Well Soon - 5 steps 7 swords
Les Savy Fav - No Sleeves
Husker Du - Bed of Nails

A tak zupełnie przy okazji, październikowa akcja billboardowa KAŻDY + KAŻDY = WSZYSCY została wyróżniona główną nagrodą w akcji POLSKA DLA WSZYSTKICH. Miło mi.

Listopad kolejnym miesiącem napierdalania

2011-12-01T00:30:00.001-08:00

BYŁ.

Ale się już skończył. Co nie znaczy, że w grudniu będzie laba. Wręcz przeciwnie.
Tak między BOGIEM a PRAWDĄ, narysowanie 24 stron komiksu w 24 godziny nie jest aż takim wyzwaniem jak narysowanie 27 stron w 30 dni (LOL, standard dla hamerykańskich zeszytówkowców). W akcji 24h Comics Day największym problemem jest wygospodarowanie sobie 24 godzin + pewnie drugie tyle na odespanie. W jaki sposób jednak zorganizować sobie tę godzinkę/dwie dziennie - codziennie? Odpowiedzią jest liczba wydanych w danym roku polskich albumów.

Kurde, EOT bo w żadnym razie nie chodzi mi o trolowanie zacnej inicjatywy.
Tak więc, wracając do meritum: 27 pięknych plansz cieszy oko, cztery kolejne publikacje w toku.
Dziś chyba zrobię sobie dzień wolny od pracy.

TYMCZASEM:

Dziś wieczorem na antenie Radia Lublin opowiem między innymi o projektach, nad którymi ślęczałem w listopadzie. Oprócz tego przygotuję swoją plejlistę aby zagospodarować również przerywniki muzyczne.Zapraszam.

SEXY ARMPIT BIG BAND - Być jak Andy Fletcher*!

2011-10-25T09:15:00.000-07:00

Minęło dziesięć lat...

Stało się! Tektura przygarnęła nas po raz kolejny. Tym razem zorganizowaliśmy sobie party z okazji premiery antologii ZINIOLA! (Relacja na stronie magazynu TUKEJ)

Dwa i pół roku temu nocną porą w pewnym lubelskim biurowcu (dokładnie w sali 206) dwóch paniczów snuło plany założenia zespołu i grania wspaniałej muzyki. Dwóch paniczów - czytaj: Marcinek i ja. Szkopuł był taki, że zanim dotarliśmy do korpo-busa rozwożącego nas do domów, to plan muzykowania się totalnie rozmywał i wiadome nam było, że zostanie tylko w sferze fantazji.

Na początku bieżącego roku (na fali emocji po koncercie w Teatrze Andersena reaktywowanych Homosapiens) wróciliśmy jednak do tematu i od czasu do czasu w mniej więcej stałym sympatycznym składzie spotykaliśmy się aby akustycznie poplumkać bez zobowiązań. Uskutecznialiśmy wspólne jammowanie a mi się w głowie otwierały kolejne klapki gdy starałem się przekuć te improwizacje na moją modłę podejścia do tworzenia komiksów. Gwoli przypomnienia: środki adekwatne do treści, entuzjazm, szczerość i szacunek do swojej pracy. Plus minimal, lo-fi, DIY... Tu wielkie dzięki kieruję do Davida Tibeta (thanks, Mr.Tibet!). Filozofia pracy Current 93 (i jeszcze Pere Ubu!) okazała się świetnym punktem wyjścia. Podobnie oczy otworzyła mi lektura autobiografii Tomasza Stańki, którą polecił Marcel. Otóż, Stańko rzekł był, że każdy chce grać free, a najbardziej ci co nie umieją grać. Skoro więc tak to wygląda to nie ma co się żenować. Co nie?

No i tak sobie graliśmy, aż się ze sobą zgraliśmy. I gralibyśmy dalej wprawki i próbki gdyby nie pojawił się szalony i ekscytujący zarazem plan aby zagrać koncert na release party Ziniola! Pomysł podsunął Michał z Tektury (kolejne dzięki!).

Skąd pomysł aby zaprosić Sexy Armpit? Otóż, jest w tym głębsza myśl i dialog z historią Ziniola (i ogólnie historią polskiego komiksowa). Przez 13 lat istnienia magazynu na jego łamach udzielali się w większości panowie. Płeć piękna była promilem w obsadzie. Unaocznia to okładka antologii - Ziniol był straszliwie maskulinistyczny. Logicznym krokiem stało się więc przełamanie tego męskiego monopolu poprzez zaproszenie do uświetnienia premiery The Best Offa kapeli, w której działają dziewczyny. I to nie przypadkowe, ale takie które od lat również siedzą w temacie zinów i komiksów: Mei i Martę Nieznayu.

SEXY ARMPIT BIG BAND - spotkanie z antymuzyką!

Stanęło na tym, że niczym Henry Cow z Oldfieldem, my (pod szyldem Martwej Muchy) zagraliśmy jako akompaniatorzy Sexy Armpit.
Moją miłość do tego zespołu wyznałem na blogu rok temu. Od tamtej pory nic się nie zmieniło. Na potrzeby Lubelskiego koncertu dziewczyny się reaktywowały. Gdy jechałem na tegoroczne MFK jedną z moich tajnych misji było obgadać z nimi projekt. Umówiliśmy się na afterparty, ale Mei i Nieznayu gdzieś przepadły (mam świadków, że rozglądałem się w ich poszukiwaniu cały wieczór). Idea wspólnego koncertu srogo wpłynęła mi na emo. Podczas koncertu Kind Off pożaliłem się Louise, że "przegrałem życie rysując komiksy a trzeba było grać w zespole".
LOL? Not.

W piątek 14 października Mei i Marta przyjechały do Lublina. W dzień zmalowaliśmy kilka billboardów a wieczorem daliśmy wspólny koncert: SEXY ARMPIT BIG BAND, czyli Sexy Armpit v.s. Martwa Mucha. Cały set konkretnej antymuzyki bez grama żenady ale za to z kosmiczym entuzjazmem! Tak było!
Dziewczyny grały swoje piosenki a my staraliśmy się je nieco popsuć. No i stanęliśmy na wysokości zadania. Kilka razy udało nam się zbudować epicką ścianę dźwięku a całość zagraliśmy z freak folkowym zacięciem. Zresztą, tu jest próbka:


Rarytas dla przyszłych fanów. Playlista koncertu! Znalazłem ją w futerale na trąbkę.

Playlista:
(pod linkami są tubki! Lojalnie ostrzegam!)

1. Intro
2. Pewnego razu
3. Baba z bazaru
4.Trójkąty bermudzkie
5. Miasto zjada
6. Królowa obciachu
7. Delfiny
8. Nas już nie będzie
9. Mr. Sandman

bisy:
10. Baba z bazaru
11. Być tym złym

Zagraliśmy przed koncertem tylko próbę dźwięku. Repertuar mieliśmy obgadany na sucho. Każdy miał do odegrania swoją rolę (główna zasada była jedna: bez solówek!) ale niewątpliwie największy ciężar na swoich barkach dźwigała Marta Nieznayu, która musiała być czujna i elastyczna a zarazem pilnowała się szkieletu wygrywanego przez Mei na klawiszu. Ze strony Martwej Muchy wszystko w ryzach muzycznie trzymała Wera - jej wiolonczela była na pierwszym planie. No kurde, w takim składzie i z tym repertuarem nie dalibyśmy ciała nawet w Piwnicy pod Bananami. Czyta to ktoś z Krakowa? Czekamy na zaproszenie!


Supergrupa w pełnym składzie. Od lewej: Daniel, Mei, RIEBIONAK 5, Nieznayu, ja, Wera, Urbi i dłonie Marcina.

Wieczorna impreza była zwieńczeniem całego dnia pełnego przygód. Od rana bowiem pracowaliśmy nad realizacją kolejnej akcji billboardowej na ulicy Jana Karskiego. Szczegóły po kliknięciu w obrazek powyżej!

*Pierwotnie miał być Brian Eno (konkretnie z Outside Bowiego) ale Andy to już trzeci DM, w którego się wcielam. Niech więc będzie Fletcher.

Fotki dzięki uprzejmości Jarka Sadkowskiego.

Obrazki z wystawy/imprezy - edycja MFK 2011

2011-10-06T12:19:00.000-07:00

Było grubo.
Było NAJ! O czym zdążyła już poinformować zarówno blogosfera komiksiarzy jak też opiniotwórczy casuale. Wygląda na to, że większość relacji to większa lub mniejsza euforia.
Mam tak samo.
Simona Bisley’a cenię sobie zwłaszcza jako twórcę komiksów, którego styl rysowania miał na mnie ogromny wpływ. Mogę wręcz zaryzykować stwierdzenie, że dla nas, komiksiarzy zaczynających w latach ’90, był tym, czym Velvet Underground dla muzyki rockowej.

Po pierwsze i najważniejsze* - zostałem w tym roku włączony do listy gości Festiwalu co jest dla mnie poważną nobilitacją. Dzięki temu czułem się odpowiednio dopieszczony i bez specjalnej napinki mogłem skupić się na rozpoczęciu celebracji dekady w komiksowie.
Punktem drugim jest zatem wspomniana celebracja - Robert Popielecki spisał się na medal organizując mi (samodzielnie) wystawę. Pozałatwiał co trzeba, wydzwaniał, spotykał się z ludźmi władnymi, drukował, wieszał, przewieszał, kupił szampany a nawet wykombinował katalog w formie xero-zinka. Ja przyjechałem na gotowe. Taksówką.
Celebracja byłaby niepełna bez publikacji. W tym roku nie jest to nowy album ale swoiste pożegnanie z xero - antologia Ziniolsów.
Ostatnim powodem jest fakt załapania się do katalogu konkursowego. Serio - nadal, po wydaniu tych wszystkich albumów jest to dla mnie powód do radości. Tak więc, po raz pierwszy jestem w katalogu. W dodatku z najlepszym komiksem jaki narysowałem w życiu. "Admirał" to 8 plansz ze scenarkiem Karola Konwerskiego. Jak wiecie, z reguły nie uznaję szorciaków więc obiecuję, że możecie spodziewać się więcej w tym temacie. To dopiero początek.

O wernisażu i spotkaniu z Ziniolsami napisał już na stronie magazynu redaktor Szcześniak. Pozostaje mi zatem dodać kilka słów od siebie:

W sobotę miałem poprowadzić spotkanie z Jerzym Ozgą, ale z barków zdjął mi ten obowiązek Witek Tkaczyk, który był bardziej adekwatnym moderatorem. Mi pozostało prowadzenie spotkania niedzielnego. O godzinie 10:00, po nocy pełnej wrażeń (afterparty i te sprawy) zaskakująco liczna grupa wspaniałych ludzi wzięła udział w pogadance z redaktorami Mazolem i Tkachozem. Michał "Mazol" Rzecznik (ZSYP), redaktor Pałka i Mikołaj "Tkachoz" Tkacz (MASZIN) - wzruszające spotkanie po latach!

Był to punkt programu festiwalowego, w którym podsumowaliśmy temat zinów przewijający się przez całe MFK. Warto bowiem wspomnieć, że w tym roku mieliśmy prawdziwy (być może zaskakujący) renesans xeroprasy, co odbiło się również na rozkładzie jazdy Festiwalu. Najpierw Daniel Gizicki za pomocą hipnotyzującego głosu starał się doprowadzić do tego by odprężeni słuchacze pokochali zin Deus ExMachina. W moim przypadku metoda SITA odniosła skutek. Kocham! Inicjatywa redaktorek zina to profesjonalny i artystycznie dojrzały projekt, któremu należy kibicować. Na spotkaniu z Ziniolsami wróciliśmy do przeszłości. Dyskusję pięknie zmoderował Piotrek Machłajewski (jedyny ze składu, który rzucił karierę rysownika). Temat zszedł na indywidualną potrzebę tworzenia i rolę czynnika publikacji. Co ciekawe, kompletnie w innym gronie kontynuowaliśmy to zagadnienie na spotkaniu z Tkachozem i Mazolem, którzy potwierdzili i rozwinęli stanowisko Mateusza Skutnika. Nad zinami warto się jeszcze pochylić. Może jest to dobry temat na któreś z kolejnych Sympozjów Komiksologicznych?

O samej wystawie konkursowej i werdykcie jury nie będę się wypowiadał z tej racji, że brałem udział w konkursie więc byłaby to opinia skrajnie subiektywna. Przyznaję jednak, że wybór komiksów do katalogu był dość słaby. Na wystawie widziałem sporo lepszych nowelek. Szczegółową fotorelację w tym roku odpuszczam zgodnie z zasadą KMWTW. A na serio - foty i relacje krążą, jest ich od groma. O, załapałem się nawet na jedną rysunkową!

Słowem podsumowania:
Naćpałem się adrenaliną i endorfinami.
Srogo niedospałem.
Było wspaniale!

Trololololololololo Eduardo Risso! Brian Azzarello! OMFG!

autorzy fotek: Biceps, Precel

*Oczywiście tak naprawdę, najważniejsze było spotkanie z Tobą! Tak, właśnie z Tobą :)

Moje nowe komiksy na MFK(iG) 2011

2011-09-27T01:05:00.000-07:00

Od piątku zaczynamy zabawę na Międzynarodowym Festiwalu Komiksu (i Gier) w Łodzi. Niniejszym zaczynam celebrację mojej dekady w komiksowie. Z małym przytupem w postaci wystawy, na której wernisaż zapraszam już 30 września o godzinie 17:30 do księgarni mała litera art.

W sobotę, 1 października zajrzyjcie do sali 221 o godzinie 12:45 gdzie będę miał okazję prowadzić spotkanie z Jerzym Ozgą i Dariuszem Rzontkowskim. Porozmawiamy o komiksie Yorgi, który (oby) będzie miał premierę podczas Festiwalu.

O godzinie 16:00, ponownie w sali 221 zapraszam na spotkanie z The Ziniols - 13-lecie magazynu komiksowego Ziniol. Przedsmak tego co można się spodziewać zaprezentował w swoim kibicowaniu POLTER (odcinek pierwszy - wspominki Witka Tkaczyka, odcinek drugi - The Ziniols sami o sobie).

W niedzielę, 2 października o dość wczesnej porze, bo o godzinie 10:00 ponownie widzimy się w sali 221 gdzie poprowadzę spotkanie z Mikołajem Tkaczem i Michałem Rzecznikiem, czyli z Tkachozem i Mazolem - redaktorami zinków: MASZIN i ZSYP. Pogadamy o sztuce.
Przejdźmy do treściwego dania głównego, czyli publikacji.
- The Very Best OFF The Ziniols: Greatest Hits vol. 1 1998-2005
To wiadomo. Samo piękno i dobro.

- Antologia w hołdzie Szarlocie Pawel
Tadaaaam! Przygody Leszka! Szorciak do scenarka Dominika Szcześniaka.

- Komiks polski w wywiadach z twórcami
Kompilacja wywiadów przeprowadzonych przez Bartka Biedrzyckiego.

Ponadto, jeśli ktoś będzie chciał autograf, to w małej literze można dorwać WKŻ, Strange Places i SZŻM, a w plecaku będę miał resztki Laleczek.

Widzimy się w Łodzi!

P.S. Jeśli podczas Festiwalu poczujecie się zagubieni, wypatrujcie darmowego biuletynu eMeFKa news!

Być jak Martin Gore

2011-08-22T11:10:00.000-07:00

Dawno, dawno temu żaliłem się, że czuję się jak Alan Wilder.
Po czterech latach mogę za to podlinkować taki oto teledysk:

A wszystko to za sprawą poczucia humoru Daniela Grzeszkiewicza.
Więcej informacji o powyższym wydawnictwie na stronie ZINIOLA.

SZTUKA na Allegro

2011-08-14T09:11:00.000-07:00

Dokładnie TUTAJ.
Zapraszam do licytacji.
Oryginalna okładka już od złotówki.
Na ilustracji mutanciki i Maczeta robiąca to w czym jest najlepsza.
Zbożny cel - wsparcie głodnego artysty.
Pozostały asortyment tradycyjnie w sklepiku.

Szakunec & butthurt

2011-08-07T07:11:00.000-07:00

Trwa rok żenady w komiksowie.
Afera goni aferę. Eunuchowaty uwiąd PSK, Szopęgejt, Bękarty, karteczki post-in, Fuck-OFF festival (wybaczcie, że nie linkuję - nie mam na to siły)
aż przyszła pora na kopanie się we własnym gronie.

Ledwo w poprzedniej notce pisałem aby "robić swoje", w rozumieniu:
- twórcy niech tworzą
- działacze niech działają
gdy okazało się, że samo działanie to nie wszystko. Liczy się szacunek.
Nie tylko w rozumieniu "trzeba się szanować" ale w ujęciu szerszym, jako "domagam się szacunku".

Otóż, trzech gwiazdorów polskiego komiksu (Skutnik, Śledziu i KRL) przy okazji wystawy w Tokio wytknęło działaczom, że biorą pieniądze ale nie wykazują respektu przed poważnymi twórcami. Artyści wkurwili się brzydkim zachowaniem ze strony działaczy i w ramach zemsty wysłali LIST DO MINISTRA!
- Postawę i rozumowanie Mateusza Skutnika jestem w stanie zrozumieć. Od lat w polskim komiksowie jest traktowany raczej bez entuzjazmu jako jeden z szeregu. Tymczasem jestem głęboko przekonany, że taką wystawę w Tokio mógłby sobie zorganizować jednym postem na facebooku, czego żaden inny polski komiksiarz nie zdołałby uczynić, choćby się zesrał.
- Emo KRLa rozumiem. Artysta dostał delirki bo nie znalazł się na plakacie wystawy jako jeden z głównych uczestników. A w końcu, wszystkie znaki na ziemi i na niebie wskazują, że zasłużył. Przynajmniej tym, że za Łaumę zgarnął pierdyliard nagród za komiks roku. To chyba logiczne - fala docenienia powinna stale rosnąć. Sinusoida nie jest wskazana. Pamiętam, że przy okazji dodatku do Katowickiej GW kolega KRL publicznie też wylewał gorzkie żale. Że jak to? Nie ma go wśród "najlepszych"? Czyli to ściema, skandal i obraza majestatu. Tu znowu kolejny afront - nie będzie go w Tokio. Wtedy o skandalu twittował Śledziu. Że kolegi nie ma wśród najlepszych. W końcu okazało się, że jednak kolega będzie. Razem z jakąś dwudziestą twórców, których prace nagle w niewiadomy sposób pojawiły się na wystawie. Nie było ich wcześniej w oficjalnej notce - w sumie nadal nie wiadomo co to za 36 komiksiarzy jest promowanych na ekspozycji w Japonii. Tym razem jednak obrazą majestatu było to, że KRL poczuł się wepchnięty w szereg masy nie aż tak wybitnych twórców jak on.
W każdym razie, pomimo paszkwilanckiej formy powyższego akapitu - emo KRLa rozumiem. Łączę się w bólu i współczuję.
- Nie umiem niestety wczuć się w szczerość intencji nieoczekiwanego trybuna ludowego - Śledzia. W swojej sążnistej notce Michał srodze wymachiwał knutem/szabelką ale zapomniał napisać o tym, że jego moderowany przez Skutnika ból wziął się z jednego i najważniejszego: że go koledzy nie zabrali do TOKIO. A on tak chciał. O boże, jaki żal! On tak bardzo chciał!
Jak to możliwe, że koledzy nie zabrali go do Tokio, skoro jeszcze nie tak dawno zabierali go, a to do Lizbony, a to do Moskwy, a panie z EKK nawet do Izraela!

No i poszły konie po betonie.
Trzech tenorów poleciało w formę totalnie nieadekwatną do sytuacji. Wysłali list do MINISTRA i chuj wie jeszcze kogo i zaserwowali Rejtana.
Dlaczego nieadekwatną?

Moim skromnym zdaniem dlatego, że z czystej złośliwości. Bowiem, gdy na facebooku Mateusz Skutnik zwrócił uwagę Kasińskiemu, to działacze MFK przeprosili mailowo za zaistniałe nieporozumienie. Ale kolegom twórcom nie spodobała się forma przeprosin i postanowili dokręcić śrubę.

I to dokręcenie śruby jest chyba równie żenujące jak cała "afera".

P.S. Drodzy koledzy, szanowny szefie - nie łapcie przypadkiem nerwa. Miałem wewnętrzną potrzebę aby to napisać, zanim obudzą się życzliwe anonimy i wytkną Wam to samo. Ja pod moją opinią podpisuję się z całą odpowiedzialnością.

Gorycz porażki

2011-08-02T11:44:00.000-07:00

W tym przełomowym dla mnie "roku akcji zakończonych sukcesem" nie zwykłem chwalić się na blogasku porażkami, które przecież każdemu się trafiają. Ale tym razem zapeszyliśmy kibicując sobie (z redaktorem Szcześniakiem) na Ziniolu.

Otóż, przy okazji odbywającego się obecnie w Lublinie Festiwalu Graffiti postanowiliśmy zrobić powtórkę czerwcowej akcji billboardowej. Przypomnę, że wspomniana akcja zakończyła się tradycyjnie sukcesem ale po miesiącu nasz wielgachny komiks został zdewastowany (podczas niesławnej nocy bitych szyb w Tekturze).

Tak więc, dziś nastawiliśmy się na plenerową repetę. Po dograniu sprawy zaopatrzenia z Tekturą i organizatorami Festiwalu ruszyliśmy w miasto. No i niestety, letni deszcz (+ komary i pokrzywy) dał nam w kość tak, że zrejterowaliśmy. Miejscówka gdzie wiszą billboardy jest idealna na upał, ale w dzień taki jak dziś było tam po prostu zbyt mokro. W cieniu nie było szans aby powierzchnia choć trochę podeschła.

Z przyczyn osobistych na malowanie mogliśmy wygospodarować tylko dziś i jutro. Z żalem odpuszczamy. Zarazem odgrażając się, że tu jeszcze wrócimy. Najprawdopodobniej jeszcze w tym miesiącu.

Bilbordy pomścimy!

Na fotach:
Artysta wizualny załamka Pałka
oraz
Redaktor smuteczek Szcześniak

Sie robi sie

2011-07-27T02:54:00.001-07:00

Róbmy swoje.
Tego się trzymam.
Bieżącego lata na wyjątkowym czilaucie. Tym razem bardzo daleko mi do stachanowskich wyczynów jakie ostatnio prezentuje na przykład Kolec. A i tak jakbym mógł, to bym siedział i rysował choćby po 16 godzin dziennie.

W wolnym czasie aby nie załamać się czekając na jakieś zlecenie napinam aktualki degrengolandu. Do jesieni jestem już zabezpieczony. Wpadają natrętnie gościnne występy. Dłubię coś na poczet wybuchowej premiery podczas nadchodzącego MFK. Jaram się tym jak dziecko.

Róbmy swoje.

Tego się trzymam.

Na kij nam papier?

2011-07-07T03:52:00.000-07:00

Długo się nad tym zastanawiałem i nadal nie znam odpowiedzi. Z papieru (choćby takiego zaxerowanego) ani myślę zrezygnować. Skłaniam się jednak do częstszego publikowania w sieci, czego przykładem jest Degrengoland oraz występ w nowym numerze internetowego art-zinu KOFEINA. Poniekąd jest to dla mnie powrót do korzeni, bo przecież w komiksowie zaczynałem od wydawania art-zinka.

Do KOFEINY zaprosił mnie Michał Misztal, który bardzo aktywnie zajął się rozwojem komiksowego działu tego magazynu. No i jak na pierwszy raz, wyszło rewelacyjnie. Są rysunki (Lagu, Mei, Otu) i artykuły. Mam nadzieję, że zagrzejemy miejsce na łamach na dłużej.

Ze swojej strony zaserwowałem odgrzanego kotleta w postaci legendarnego pierwszego odcinka Destylucha (narysowanego do scenarka Bartka Sztybora). Komiks oryginalnie ukazał się prawie pięć lat temu w JEJU. Na potrzeby publikacji w KOFEINIE zmieniłem liternictwo. W końcu wygląda to tak jak powinno. Nie miałem większych oporów przed puszczeniem starego materiału, bo wątpię aby czytelnicy art-zina kiedykolwiek wcześniej natknęli się na ten komiks. Mile zdziwiłbym się jakby wcześniej czytali jakiekolwiek komiksy. Chociaż, tutaj zapewne się mylę. Inaczej, skąd dział komiksowy dostałby zielone światło?
W każdym razie, dokładamy kolejną cegiełkę do pracy u podstaw i wyściubiamy nos poza fandomowe getto. Być może lądując w innym. Tymczasem, do komiksowa wtargnęli cichociemni w osobach trzech nowych redaktorów Najkolorowszych Zeszytów. Co prawda, transfer Stiga zapowiadałem już miesiąc temu, ale niespodzianką było dla mnie to, że komandosów będzie trzech. Jeśli nic nie wstrząśnie środowiskiem, to właśnie akces do Najkolorowszych Maćka G., Marcina Z. i Krzysztofa W. będzie dla mnie jednym z wydarzeń roku. Dlaczego? Wystarczy poczytać ich teksty aby powróciła nadzieja na napływ świeżej krwi do skostniałego fandomowego truchła.

Z fajnych njusów i emo konkluzji:
Komiksowy dodatek do Gazety Wyborczej zyskał (w końcu!) uznanie środowiska w postaci wyróżnienia w kategorii PRASA podczas Story Art Review of Ligatura 2011. Cieszy mnie to, aczkolwiek łyżką dziegciu jest dla mnie, że o wyróżnieniu dowiedziałem się długo po fakcie gdzieś z Internetów. Podczas festiwalu odbywała się prezentacja części projektów i żałuję, że nie miałem szansy dorzucenia swoich trzech groszy. Przy całej radości z docenienia pracy, czuję że zostałem potraktowany instrumentalnie. Smuteczek.

WIP - DEGRENGOLAND - weekend otwarcia

2011-06-20T01:56:00.000-07:00

Nie powiem, miniony weekend był emocjonujący. W niedzielę, przed północą przekroczyliśmy tysiąc pobrań pierwszego zeszytu Degrengolandu i setkę lubisiów na FB. Jest więc bardzo przyzwoicie. Feedback nie jest oszałamiający, ale opinie sukcesywnie spływają z wielu źródeł i zaczynają się przyjemnie kumulować. Pojawiła się już nawet pierwsza recenzja.

Premierę możemy więc podsumować jako udaną. Wielkie dzięki!

Poprzednią notkę pisałem w dzień premiery - wyczerpany przygotowaniami (wielkie dzięki dla Mateusza Skutnika, do którego zwróciłem się po pomoc dosłownie za pięć dwunasta), naspidowany adrenaliną i oczekiwaniami. Stąd ulało mi się w postaci emo na temat wsparcia środowiska. A właściwie, nie tyle ulało, co wyraziłem się nieprecyzyjnie.
Tłumaczę:
"Fajny webkomiks niekoniecznie musi liczyć na jakikolwiek support w środowisku. Szkoda."
Gdy Degrengoland startował jako webkomiks liczyłem na pocztę pantoflową, która jednak okazała się wyjątkowo nieskuteczna. Kibicowanie na Ziniolu nie przyniosło satysfakcjonującego feedbacku. Info o komiksie poszło na serwisy a potem nastąpiła półroczna cisza, której nie przerywały nawet regularne aktualizacje co piątek. Z racji, że nie wywodzimy się ze środowiska webkomiksowego, założyłem że na szał nie ma co liczyć. Dlatego też od razu zabezpieczyłem się informacją, że na pewno będzie podsumowanie poszczególnych rozdziałów. I tu powinienem zamilknąć, gdyż nie ma co się biczować. Ale jednak, fakty są takie że Degrengoland jako webkomiks mało kogo obchodzi. Nic to, taką formę publikacji wybraliśmy i jej się będziemy trzymać aż do finału. Tym bardziej cieszy mnie, że niepopularny webkomiks spotkał się z tak dobrym przyjęciem podczas premiery pierwszego zeszytu.

Wniosek na razie jest taki:
webkomiks - wtopa
akcja cbr/pdf - wielki pozytyw

Osobną sprawą jest wsparcie ze strony twórców, którzy stworzyli efektowną galerię okładek. Ponownie, bardzo dziękuję za szybką reakcję i pomoc. Jesteście świetni!

WIP - DEGRENGOLAND - Rozdział 1

2011-06-17T12:12:00.000-07:00

Tak, to już dzisiaj!

Skończyliśmy publikację pierwszego rozdziału webkomiksu i postanowiliśmy sprezentować go czytelnikom w formie skondensowanej.
Od początku, gdy tylko Degrengoland ruszył na stronie z cyklem jednej planszy tygodniowo miałem pomysł aby w jakiś specjalny sposób robić podsumowanie każdego rozdziału. W praniu wyszło, że forma "zeszytu" wydanego jako pdf/cbr (do wyboru - do koloru) będzie najbardziej adekwatna. W końcu, degrengoland jest webkomiksem głównie ze względu na formę prezentacji . Wiele racji mogłaby mieć osoba upierająca się, że nie jest to webkomiks sensu stricto lecz komiks publikowany w sieci. Nieważne - byłoby to akademickie gdybanko podobne dyspucie na temat upadku zinów. A chodzi o coś innego - komiks.

Tak więc, dajemy w ręce czytelników komiks. Za friko. W formacie zeszytówki i z haczykiem w postaci galerii variant coverów, których ilością (24! d w a d z i e ś c i a c z t e r y !) bijemy na głowę najlepsze lata IMAGE comix. Jakość też jest niczego sobie. Haczyk jest taki, że aby sobie galerię obadać, należy zeszyt zassać z naszej strony. Cała filozofia.

Tu rodzi się pytanie: po cholerę odwalamy taka akcję? Odpowiedź jest na tyle banalna, że odpuszczę sobie wyłuszczanie. Zerkam na facebooka i konotuję sobie w pamięci, kto ma za daleko aby dosięgnąć i kliknąć jebanego lubisia, kto daje support a kto daje ignora. Zerkam sobie też w statystyki pobrań i wizyt na stronie komiksu. I co widzę?

1. Po kilkunastu godzinach od premiery widzę, że pdf/cbr był to dobry pomysł. Na razie jestem jednak ostrożny co do ogłaszania sukcesu.
2. Jeśli chodzi o przeciętny nakład polskiego komiksu, to jednak owszem, sukces jest.
3. Wersja angielska w ciągu tego pierwszego dnia już wyprzedziła wersję polską.
4. Fajny webkomiks niekoniecznie musi liczyć na jakikolwiek support w środowisku. Szkoda.

Tak więc, serdecznie zapraszam do pobierania komiksu, lektury i dzielenia się nim ze znajomymi, których możecie posądzić że to cudo trafi w ich gust.

Ja tymczasem wracam do rysowania.
Degrengoland powróci już 1 lipca o 8:00.
Tylko na www.degrengoland.com

JUŻ JUTRO!

2011-06-16T11:22:00.001-07:00

Wiesz co się liczy? Uznanie w Krynicy!

2011-06-12T12:12:00.000-07:00

W Krynicy-Zdrój oczywiście.
26 maja miałem okazję ponawijać przez godzinkę o komiksach. Gościł mnie (w imieniu ichniego Centrum Kultury) Łukasz Turek. Wyczerpującą relację ze spotkania z "uznanym twórcą polskiego komiksu" kolega Turek zdał u siebie na blogu. Od siebie dodam, że jako moderator był bardzo dobrze przygotowany i pozytywnie zaskoczył mnie też tym, że wydaje swojego xerowanego zina. W zinku tym zaś przeczytałem fajne teksty między innymi kolegów których kojarzę z komiksowa: Krzysztofa Wojciechowskiego* i Piotra Sawickiego**. Świat jest mały.
Bawiłem się przednio. Jedynym minusem była alergia. Tylko zmieniłem miejsce pobytu, a już wyglądałem i czułem się jakbym wpadł w pokrzywy! Nawet ta mała niedogodność nie zmąci jednak moich miłych wspomnień z wycieczki.

Moja chwilowa obecność w mieście Kiepury i Nikifora została zauważona przez lokalne media:
- Sądeczanin podchwycił mem "kto zabił polski komiks"! Okazało się, że niechcący udzieliłem odpowiedzi (zeznałem!) na to pytanie.
- Znalazłem też całą galerię słitaśnych fotek ze spotkania na stronie Andrzeja Galewicza.
Największą radość sprawiła mi obecność jednego sprawiedliwego - fana, który nafaszerowany antybiotykami specjalnie pofatygował się z Nowego Sącza. W tym miejscu dziękuję więc Kotu z Cheshire.

No dobrze, a oprócz spijania śmietanki w Krynicy-Zdroju
po powrocie było
zapierdalanie w Lublinie.
O akcji billboardowej, którą udało się sfinalizować w wigilię Nocy Kultury pisaliśmy dużo na łamach Ziniola. Nie mam sensu dublować informacji, więc zapraszam do lektury relacji.
Albo do kliknięcia w fotkę ze streszczeniem z Kuriera Lubelskiego:
Albo do recenzji na blogu hadesa, który celnie podsumował: "Inna sprawa jest taka, że zwykli ludzie i środowisko komiksowe, leją na to sikiem prostym".

*Doszły mnie słuchy o transferze Krzysztofa na Kolorowe Zeszyty
**Ex KaZet

Pora na pora

2011-05-23T06:49:00.000-07:00

W imieniu "uznanej postaci polskiego komiksu" zapraszam na wieczór autorski i wernisaż połączony z promocją książki*. Spotkanie poprowadzi Łukasz Turek.

Krynica Zdrój - najbliższy czwartek (26 maja 2011) - godzina 17:00

*Laleczek

TYMCZASEM

2011-05-13T10:05:00.000-07:00

Żurawie wczoraj odleciały w siną dal.
Cała akcja bardzo mi się spodobała. Poznałem kilku wybitnych młodych lubelskich artystów, kilku dobrze rokujących na przyszłość i w ogóle... poczułem się dopieszczony.
Niestety w tym roku startowałem rzutem na taśmę i z racji wieku w kolejnej edycji już nie będę mógł powalczyć. Pozostaje mi nacieszyć się w pełni nominacją. Doceniam to i jeszcze raz dziękuję za SMSki.

W Warszawie rozpoczęła się druga edycja FKW. Nie wybieram się, ale jak zwykle przy okazji komiksowych imprez będę obecny duchem. Specjalnie na Festiwal kolega Otusiunio przygotował reedycję swojej KANALIADY.
I tu należy się kilka słów wyjaśnienia: Otóż, Kanaliada czyli komiks narysowany do scenariusza Pszrena jest JEDYNYM scenariuszem, który kiedyś komuś obiecałem zilustrować i... nie wyszło. Jakoś chyba w 2004 roku Pszren napisał dla mnie cykl pasków SHITWAR będący spinoffem SHITODRUKU. Scenariusz przeleżał swoje w szufladzie i w końcu trafił do Otusiunia, który go brawurowo zrealizował. Przypomniałem sobie jednak, że narysowałem fragmenty tej historii. Właśnie te fragmenty (osiem pasków) będą opublikowane w specjalnej edycji tego zinowego albumu. Komiks będzie można kupić również podczas Ligatury i bezpośrednio od Otu.

III LeSZeK - już jutro!

2011-05-06T00:20:00.000-07:00

Czy w komiksie ważniejszy jest scenariusz czy rysunki? Jakie jest abecadło języka komiksu? Jak czytelnie i ciekawie opowiadać komiksem? Na te i inne pytania postaramy się odpowiedzieć razem z Dominikiem Szcześniakiem. Trzygodzinne warsztaty odbędą się już w najbliższą sobotę, podczas TRZECICH LUBELSKICH SPOTKAŃ Z KOMIKSEM! Startujemy o 11:30.

Wstęp wolny. Umiejętność ładnego rysowania wskazana ale niekonieczna. Bierzemy ulubione narzędzia do bazgrolenia, głowę pełną pomysłów (ewentualnie swoje dzieła do konsultacji) i... do dzieła!

Zapraszamy.
Wcześniej, przed warsztatami, o godzinie 10.45 poprowadzę krótkie spotkanie z Kubą Kiyucem. Nie omieszkam zapytać o termin wydania trzeciego numeru Konstruktu.

Przesłuchanie

2011-04-23T01:17:00.000-07:00

Wczoraj po północy Radio Lublin rozpoczęło prezentację nominowanych do nagrody "Żurawie - Lubelskie Wyróżnienia Kulturalne". Również ja miałem swoje dwie i pół minuty:
Maciej Pałka by studniaakademicka

Każdemu jego bełkot!

Komiksowa sobota

2011-04-18T14:07:00.000-07:00

Ubiegły tydzień dla polskiego światka komiksowego był obfity w ciekawe informacje. Swoje plany zdradzili organizatorzy majowego FKW i czerwcowej BFKi. Tak więc, fani konwentów powinni czuć się usatysfakcjonowani kolejnymi okazjami do środowiskowej integracji. Tymczasem, miniona sobota niepostrzeżenie zaowocowała trzema małymi oddolnymi komiksowymi akcjami z założenia nie skierowanymi do hardkorowych fanów. Kraków, Lublin i Katowice zaoferowały atrakcje niezależnie od siebie, nie oglądając się na fandom. W Krakowie odbył się całodniowy panel komiksowy przy Game Fusion (relacja u Rafała Szłapy), w Lublinie Ziniol supportował Tekturę (relacja ze spotkania z Kasią Szaulińską) a Katowickie Rondo Sztuki gościło moją skromną osobę (relacja na blogasku u Gila). Mimo, iż frekwencja w każdym przypadku była taka sobie, jest to jednak dobra prognoza na przyszłość. Widać, że ludziom (często nie związanym z fandomem) chce się coś dla komiksu zrobić. Powstaje pozytywny szum a komiks poprzez takie akcje bezkonfliktowo wpasowuje się w kulturalny krajobraz. Z drugiej strony, akcja Komiks Bękartem Kultury to próba wproszenia się na salony nieco na krzywy ryj. Ale ileż w końcu można postępować według zasady: stój w kącie, znajdą cię? Lobbujmy bez żenady.

Facebooki, żurawie i ja

2011-04-15T05:03:00.000-07:00

Klops. Akcja automotywacyjna z poprzedniego posta zwiędła u zarania. W domu kończy się drugi tydzień remontu. Nie mam gdzie rysować, o podłączeniu tabletu nie wspominając. Stąd przerwa techniczna na degrengolandzie. Dopada mnie syndrom mistrza pierwszej planszy. Więcej robię "komiksowo" niż robię komiksów. Oby do czasu. Marzę o chwili spokoju i skupienia nad planszą.

Wczoraj odbył się zapowiadany "zadziwiający synchron" w Tekturze. Lada chwila (foto)relacja na stronie Ziniola. Wyszło rewelacyjnie. Na pewno komiks jeszcze nie raz zagości na Wieniawskiej. Właściwie to zagości już jutro, w osobie Kasi Szaulińskiej - jak bóg da, również zapodamy fotorelację. Jednocześnie, podczas obecnie trwającej TekturaFest, można podpisać list otwarty inicjatywy Komiks Bękartem Kultury. Moim zdaniem akcja listu do Ministra Kultury jest słuszna i zbawienna. Zdaniem części kolegów - nie bardzo. Poznamy po efektach.

Tymczasem, zacząłem dłubać w ustawieniach facebooka i w końcu doszło do tego, że postanowiłem się ewakuować z tego miejsca. Wcześniej, pół roku temu skasowałem konto na twitterze. Serwisy społecznościowe/internety są cholerną stratą czasu, z którą ciężko sobie daję radę. Z drugiej strony, jako tablica informacyjna jest to miejsce idealne do promocji. Dla mnie złotym środkiem jest blogasek. Postaram się częściej aktualizować swoją stronę a ułatwienia oferowane przez facebooka potraktuję czysto instrumentalnie - jako przedłużenie bloga. W tym celu, paradoksalnie założyłem sobie kolejny profil - tym razem własny fanpage. Taka strona jest bardziej przydatna niż profil osobisty, gdyż nie wymaga właściwie żadnej obsługi. Kto chce, może polubić. Co prawda, facebook oferuje możliwość migracji profilu na fanpage, ale uznałem że byłoby to zrobienie słabej akcji znajomym i zwyczajna nielojalność.

Niniejszy post jest więc otwarciem nowego rozdziału mojej (nie)obecności na facebooku. Info na dziś, brzmi zaś tak: zostałem nominowany do nagrody "Żurawie – Lubelskie Wyróżnienia Kulturalne 2011" w kategorii OBRAZ. Założeniem konkursu jest ożywienie środowiska młodych twórców i animatorów kultury w Lublinie oraz wypromowanie jego liderów. Czyli nagroda jakby uszyta na miarę pode mnie. W kryterium wieku załapałem się rzutem na taśmę. Konkurencja jest wyrównana. Wyniki poznamy 12 maja. Fajnie.

A już jutro zapraszam do Katowic, do Ronda Sztuki.

Z braku żurawia...

Przełom (kolejny)

2011-04-06T05:33:00.000-07:00

Marzec był dość intensywnym miesiącem:
Najpierw koordynowałem artystycznie projekt Gazety Wyborczej dla Katowic. Później poprowadziłem swój pierwszy wykład w KUL, który o ile był w swej formie bardzo rozrywkowy, to jednak w fazie przygotowań przyprawił mnie o sporo stresów. Na pewno było to doświadczenie w efekcie bardzo pozytywne, więc chętnie kiedyś jeszcze wystąpię w podobnej roli. Dobrą passę marca zamknęła światowa premiera nowej gry "Owls Nest" dla Pastelgames.

Kwiecień zaczął się równie pracowicie. Razem z Dominikiem Szcześniakiem zaliczyliśmy debiut "Przygód Leszka" na pierwszej stronie lubelskiej Gazety Wyborczej. Pod szyldem Ziniola zaangażowaliśmy się również w komiksowy support TekturaFest, który odbędzie się w przyszłym tygodniu. Współorganizujemy SLAM i zaprosiliśmy do Lublina Katarzynę Szaulińską. Również w przyszłą sobotę (dokładnie 16 kwietnia o godzinie 16, gdy w Tekturze rozmawiać z Kasią będzie dr Tomasz Kitliński) będę gościł w Katowicach w rondzie sztuki, gdzie odpowiem na pytanie "kto zabił polski komiks".

Stricte komiksowo zaś, razem z Bartkiem Sztyborem wystąpiliśmy w nowym numerze Kolektywu z kolejnym epizodem Najwydestyluchniejszego. Wsparłem również swoimi pinupami dwa albumy: hardkowerowy debiut Roberta Sienickiego i Łukasza Okólskiego (Scientia Occulta) i "Kamień przeznaczenia" Tomka Kleszcza.

A tymczasem w tajemnicy trwa praca nad kolejnymi akcjami, których owoce najprawdopodobniej będą widoczne już w maju.

Dzieje się! Tylko czasu na rysowanie albumów zaczyna brakować. Pora więc na powrót akcji automotywacyjnej w odniesieniu zarówno do Degrengolandu jak też projektu E. Degrengoland ogarniam, powolutku powstają nowe plansze. Dorzucam więc ambitny plan pod tytułem "jedna strona stroyboardu dziennie" Zaczynam od... jutra. Bo dziś jestem nieco przytłoczony tymi wszystkimi planami. A tu jeszcze remont na głowie!

SIUSIAKIZM

2011-03-19T05:42:00.000-07:00

Ostatnie dni w formie fotostory:

Siusiakizm mnóstwo okej!

Murarze kontratakują

2011-03-18T00:04:00.001-07:00

Gdy po premierze albumu „Sceny z życia murarza” podsumowałem na blogu wspólną trzyletnią pracę nad komiksem, zadeklarowałem że z taką znakomitą ekipą bez najmniejszego problemu jestem w stanie przygotować równie dobrą antologię. O ile ktoś wysupła ciężkie Babilony na takie przedsięwzięcie (oj, niech będzie że jakiekolwiek Babilony – dekada wolontariatu wystarczy). Podobnie, gdy prywatnie dziękowałem współtwórcom Scen za ich wysiłek, obiecałem że jeśli okoliczności na to pozwolą, spotkamy się ponownie. W najśmielszych marzeniach nie spodziewałem się, że moim oczekiwaniom stanie się zadość w przeciągu kilku najbliższych miesięcy. Otóż, kosmos który zawsze dąży do zera spowodował że potencjał włożony w SZŻM zaprocentował. Dostałem zaproszenie od Marcelego S. aby pomóc w przygotowaniach wyjątkowego wydania Gazety Wyborczej. Dołączyłem do Śledzia, Skutnika, Konwerskiego i Turka, którzy już byli na pokładzie. Bez wahania włączyłem do dzieła ludzi, z którymi tak świetnie mi się współpracowało przy Scenach. Zadeklarowali pomoc niemal w całym składzie (chociaż, oczywiście każdy osobno). Zaprosiłem również kolegów od Degrengolandu i kolorystę – Birama Ba. Ponownie zająłem się koordynacją: negocjowałem stawki, rozdysponowałem materiały i namolnie popędzałem tworzących w pocie czoła artystów. Pracowaliśmy pod rygorem terminów, więc ostatecznie okazało się, że na wykonanie całego materiału mieliśmy tydzień. Deadline spowodował, że poziom emocji towarzyszący akcji był dość wysoki. To samo mogę powiedzieć o satysfakcji z wykonanego dzieła.

Dziś ukazał się specjalny komiksowy dodatek do śląskiej Gazety Wyborczej. Wydanie poprzedziły spoty radiowe i komiksowe reklamy w Gazecie. Podobnie jak „Sceny z życia murarza” są antologią niezwykłą, tak również wydanie lokalnej gazety w formie komiksu jest wydarzeniem bez precedensu. Nie jest to bowiem zbiór przypadkowych komiksów (choćby rysowanych na zadany temat) lecz adaptacja i wariacja na temat konkretnych artykułów, które powinny ukazać się tego dnia w gazecie. Cała akcja doszła do skutku dzięki staraniom Katowic o tytuł Europejskiej Stolicy Kultury.

Pokazaliśmy się z najlepszej strony. Zagraliśmy różnorodnością i wszechstronnością. Wygraliśmy ten eksperyment zarówno pod względem artystycznym jak też rzemieślniczym. Daliśmy czytelnikom zarówno plecy konia jak też spontan i underground. Warto wspomnieć, że afera szopenowska nam nie zaszkodziła. Na szczęście obawy okazały się płonne. W trudzie i znoju komiksowej pracy u podstaw dołożyliśmy swoją cegiełkę. Zadanie wykonane.

P.S.
Pora na zapowiadany przeze mnie od tygodnia na Facebooku hejt w kierunku Polskiego Stowarzyszenia Komiksowego. Nie będzie to jednak spektakl nienawiści z mojej strony. Leżącego się nie kopie, a ja naprawdę szczerze dobrze życzę kolegom z PSK. Zadam więc pytanie. Gdzie było PSK w czasie gdy biuro ESK Katowice szukało komiksiarzy do tego przedsięwzięcia? Odpowiem: PSK miało „stronę w budowie”, od której odbijają się zainteresowani współpracą. Tak było też w tym przypadku. Ta szansa nie przeszła nam koło nosa CUDEM!

Uważam, że jestem uprawniony do krytykowania bierności PSK, bo zrobiłem pracę którą powinno skoordynować Stowarzyszenie. Więcej, sam chętnie wykonałbym tę pracę z ramienia PSK i ku jego (i polskiego komiksu) wiecznej chwale. Z tym, że od półtora roku nie wiem DLACZEGO miałbym się „wciągnąć na członka” do rzeczonego stowarzyszenia. Wydaje mi się, że nadal się nie dowiem, więc wolę pomóc Ziniolowi, Syriuszowi lub Tekturze w działaniach lokalnych.

I tu przechodzimy do
P.S.2
Ostatnio spore WTF spowodował u mnie filmik, który obejrzałem na stronie lubelskiej Chatki Żaka. W zaproszeniu na warsztaty komiksowe (inicjatywa zacna) pada stwierdzenie wypowiedziane z dużą nonszalancją przez organizatora: „w Lublinie nie istnieje scena komiksowa”. Nie ma rysowników, scenarzystów, imprez komiksowych – brak jakiejkolwiek aktywności. To dziwne stwierdzenie, biorąc pod uwagę fakt, że w Lublinie działają zarówno twórcy jak też redakcje Ziniola i KaZetu; krok za miedzą wychodzi Konstrukt. Od kilku lat organizowane są komiksowe imprezy w Chatce Żaka (sic!). Nie będzie przesadą jeśli powiem, że na komiksowej mapie polski Lublin jest bardzo aktywny.
Gdy skomentowałem sprawę na Facebooku, w odpowiedzi od działacza z Chatki, którego wiedza o polskim komiksie jest dość skromna, przeczytałem pytanie o to co Scena robi aby istnieć w Lublinie. Czy na ten przykład włączymy się w promocję ESK dla Lublina?

Mam nadzieję, że odpowiedź jest już jasna.
Owszem, znacząca* część lubelskiej sceny komiksowej czynnie działa w celu przyznania tytułu ESK

KATOWICOM.

Dlaczego?
Pytanie jest retoryczne, ale może być otwarte.

*:)

Lista twórców biorących udział w komiksowym wydaniu Gazety Wyborczej:

Olgierd Ciszak, Unka Odya, Marek Rudowski, Tomasz Kleszcz, Biram Ba, Rafał Szłapa, Leszek Wicherek, Artur Chochowski, Maciej Pałka, Dominik Szcześniak, Piotr Nowacki, Sebastian Skrobol, Maciej Wódz, Paweł Wojciechowicz, Michał Śledziński, Marek Turek, Karol Konwerski, Mateusz Skutnik;

WOŚP - pomagamy!

2011-01-15T03:45:00.000-08:00

Podobnie jak podczas poprzedniej edycji akcji KOMIKS4WOŚP ofiarowałem kilka fantów, które można kupić podczas licytacji. W tym roku Wielka Orkiestra Świątecznej Pomocy zbiera pieniądze na rzecz pomocy dzieciom z chorobami urologicznymi i nefrologicznymi. Tak się niefortunnie zdarzyło, że cały okres świąteczny spędziliśmy z żoną na oddziale nefrologii doglądając naszego małego pacjenta. Tak więc do tegorocznej zbiórki podchodzę bardzo osobiście.

Oto co możecie wylicytować:

- tutaj - album Laleczki oprawiony w ręcznie wykonaną unikatową okładkę. Ten egzemplarz komiksu jest jedyny w swoim rodzaju. Grafikę na okładce narysowałem tuszem. (aukcja zakończona, osiągnęła cenę 141,21 zł. Zwycięzcą został Piotr Kedziora. Gratuluję!)

- tutaj - oryginalna plansza komiksu Strange Places oraz album. (aukcja zakończona, osiągnęła cenę 113,61 zł. Zwycięzcą został jaron11. Gratuluję!)

- tutaj - Prawdziwa gratka dla kolekcjonerów. Album "Szrama" z zestawem oryginalnych plansz ofiarowanych przez autorów. Ja przeznaczyłem na cel tej licytacji dwie plansze wykonane techniką mieszaną (ołówki, markery). (aukcja zakończona, osiągnęła cenę 149,50 zł. Zwycięzcą został dowgird. Gratuluję!)

Pozostałe aukcje znajdują się tutaj.
Wszystkie informacje o aukcjach pojawiają się też na bieżąco na Facebooku.
Zapraszam!

Akcja AUTOMOTYWACJA - podsumowanie 2010

2011-01-01T02:29:00.000-08:00

Pora na omówienie wyników podjętej rok temu oficjalnej akcji automotywacyjnej. Założenia były takie aby ogarnąć toczące się prace nad zaplanowanymi sześcioma albumami i pozytywnie wpłynąć na efektywność. Udało mi się definitywnie zakończyć dwa projekty doprowadzając do ich publikacji. Udało się też ruszyć z webkomiksem. Pozostałe trzy przedsięwzięcia przełożyłem na rok 2011.

Pokrótce o każdym z albumów:

- Projekt A (Laleczki) - Akcja zakończona sukcesem.
- Projekt B (Sceny z życia murarza) - Tutaj podobnie jak w przypadku Laleczek.
- Projekt C (Degrengoland) - Wystartowaliśmy wczoraj. Plan minimum osiągnięty. O efektach będzie można podyskutować za rok. Jestem dobrej myśli i mam dużo entuzjazmu.

- Projekt D - Ostatnio robiłem coś przy nim 17 grudnia 2009. Od tamtej pory leży w szufladzie i czeka na lepsze czasy. Jeszcze poczeka, gdyż nie jest na szczycie listy priorytetów. Nie wiem czy w 2011 coś się ruszy w tym temacie. Na razie jest 25 stron w storyboardzie + masa referek.

- Projekt E - 190 stronicowy album do scenariusza Bartka Sztybora. Liczyłem, że skończę storyboard do końca roku, ale zdołałem rozrysować tylko 71 stron. Wkrótce doprecyzuję akcję automotywacyjną tego komiksu. Plan na dziś - skończyć storyboard i cisnąć z 10 stron.

- Projekt F - To będzie mój tegoroczny priorytet. Zarys scenariusza mam już od dawna, wałkujemy go z żoną od wielu miesięcy. Pora przelać pomysły na papier. Szukam referek. Dużo czytam, mózg trenuję. Obecnie największe nadzieje wiążę z tym albumem. Wkrótce wrócę do tematu na łamach bloga.

Wrócę jeszcze do Laleczek i Scen z życia murarza.

Laleczki ku mojemu szczeremu zdziwieniu spotkały się z bardzo pozytywnym przyjęciem i nieustającym feedbackiem. Co prawda jest to bardziej sukces krytyczny niż komercyjny bo niczym memento mori dołuje mnie kontekst mikronakładu i ryneczku; ale nie zmienia to faktu że ten album jest moim pierwszym prawdziwym sukcesem w polskim komiksowie. Sukces jest tym bardziej nieoczekiwany, że po pierwsze Laleczki są materiałem (w swoim rdzeniu) w dużej mierze odgrzewanym. Najlepiej zilustruje to moja przeróbka słynnego schematu konstruktowego:W ciągu pięciu lat zatoczyłem koło, które się jednak nie domyka. Przy reedycji Laleczek pozornie jestem znowu w tym samym miejscu ale zmieniły się prawie wszystkie okoliczności. Ciekawe doświadczenie, wydaje mi się że podobne czeka mnie jeszcze nie raz.
Kontynuując wyjaśnienie mojego zaskoczenia z dobrego przyjęcia Laleczek: po drugie - jestem głęboko przekonany i szczerze zdziwiony, że to właśnie Laleczki przejęły cały splendor, który powinien spłynąć na Sceny z życia murarza. SZŻM są komiksem z innej ligi, ambitnym projektem, ewenementem na skalę polskiego komiksu. A jednak właściwie zostały zignorowane. Tu mam na myśli również fap dotyczący odbioru wystawy (i publikacji) Czas na komiks, która w porównaniu z SZŻM jest banalna i efekciarska. Niestety, w odróżnieniu od Laleczek skończyły się moje możliwości promocji SZŻM. Pozostaje poddać się weryfikacji czasu i poczekać kolejnych 5-10 lat.

Publikacja SZŻM jest jednocześnie moim zakończeniem współpracy z wydawnictwem timofa. Pod koniec roku dołączyłem do redakcji Ziniola, tuż przed wydaniem numeru 10, który również jest ostatnim numerem pisma wydanym pod timofowym szyldem. Co będzie dalej? Zobaczymy. Na pewno nie dołączałbym do redakcji magazynu, który akurat się zupełnie zwija z rynku. Tak więc najprawdopodobniej w kwestii Ziniola coś się jeszcze wydarzy. Pytanie "co?" i "kiedy?".

Na zakończenie kilka słów o grach. W 2010 kontynuowałem współpracę z pastelgames, które co ciekawe przestały się cieszyć statusem hipstersko modnych niezależnych gierek. Ukazał się trzeci epizod Fog Falla i druga część serii Morbid. Powoli kończę pierwszy epizod nowej serii, rozmawiamy o czwartym odcinku FF. Ciągły progres.

Co dalej?

WIP - DEGRENGOLAND - premiera webkomiksu

2010-12-31T04:32:00.000-08:00

Stało się! Od dziś rusza publikacja mojego webkomiksu. Degrengoland na blogu zapowiadałem od marca. W końcu udało się doprowadzić do premiery. Teraz pozostała już tylko ta trudniejsza część przedsięwzięcia, czyli narysowanie i regularne zaprezentowanie około 100 odcinków.

Kilka słów na temat przygotowania webkomiksu. W praniu wyszło, że aby zrobić to w miarę profesjonalnie należy włożyć w projekt tyle samo pracy co przy tradycyjnej papierowej publikacji albumowej. Tak więc, wykupiłem domenę i skonstruowałem silnik na bazie blogspota. Udało się obejść bez wordpressa na którym tradycyjnie wszyscy stawiają swoje webkomiksy. Skąd jednak pomysł blogspota? Po prostu, jestem do niego przyzwyczajony i wolałem go sobie przystosować niż od zera bawić w coś nowego. Jeśli ten silnik nie zda egzaminu, wówczas zacznę rozkminiać coś innego. Tutaj pora na podziękowania dla Mateusza Skutnika, który pomógł mi z najtrudniejszym komputerowym mambo-dżambo na finiszu i oddał kawałek miejsca na pastelowym serwerze na potrzeby hostingu obrazków.

Samym Degrengolandem zdążyliśmy się już pochwalić podczas (auto)kibicowania na łamach magazynu Ziniol. Kilka słów napisałem ja, Paweł Wojciechowicz (współautor rysunków) i Dominik Szcześniak (scenarzysta). Do naszego tercetu dołączył zaś ostatnio Robert Looby, który podjął się trudu przetłumaczenia wygibasów językowych Lucka na mowę Szekspira. Przy tej okazji wielkie dzięki dla Alka Bednarskiego za pomoc.

Pozostaje mi zaprosić do lektury
(kliku klik w obrazek poniżej):

I już tak całkowicie przy okazji życzę wszystkiego naj w nadchodzącym Nowym Roku!

2010 - podsumowanie muzyczne + podsumowanie dekady

2010-12-26T13:57:00.000-08:00

Przyjmijmy, że słucham dużo muzyki. Równo rok temu zastanawiałem się, co by tu napisać aby podtrzymać tradycję podsumowań muzycznych na moim blogasku. Zrobiłem listę na kartce, opisałem pokrótce wybrane albumy. Potem brudnopis gdzieś mi się zawieruszył i koniec końców notka nie powstała. Po roku próbuję sobie przypomnieć cóż takiego umieściłem na tej liście? No i niestety, nie mogę sobie przypomnieć nic ponadto, że najdłużej na moim ZENie (właściwie cały rok 2009) hulał album tego Pana na którym (to albumie, oczywiście!) gościnnie udzielała się ta Pani.
Reszta przepadła w ogólnym przekonaniu, że było wtórnie i z nadmiarem manierystycznego chujowego przekombinowania.

W odróżnieniu od kichowego roku 2009, bieżący zaowocował wysypem muzycznych perełek. Nastąpiła wręcz jakaś klęska urodzaju i co podsumowanie to inna opinia. A co fajniejsze - każdy ma rację! Na upartego można byłoby wymienić przynajmniej jeden świetny album tygodniowo a nawet jeden dobry dziennie. Żyjemy we wspaniałych czasach, w których co chwilę na całym świecie powstają arcydzieła. Ciekawe, o których z tych płyt będziemy pamiętać za rok? Które przejdą do historii, a które zostaną za pewien czas odkryte przez kolejne pokolenie przyszłych hipsterów?

O, właśnie - hipsterzy. Termin trafił do papertardów i robi podobną karierę jak kilka lat temu emo. Ostatnio rozmawiałem z kolegą Karolem i z żalem stwierdziliśmy, że współcześni hipsterzy są niewydarzeni i pora się wypisać, bo za naszych czasów... no cóż, wyszło na to że jesteśmy starymi dziadami.
W pierwszej chwili chciałem zaprotestować. No jak to? Jestem na bieżąco, często zachwycę się czymś nowym. Czyżbym już TEŻ dryfował w kierunku fanów U2 czy innego SBB? Z tą myślą w głowie zacząłem się zastanawiać, jak to właściwie jest? Na szybko wymieniłem swój osobisty TOP3 za lata 2000-2009. I wszystko jasne:
Eels - Oh, What a Beautiful Morning (2000)
Radiohead - Kid A (2000)
Grandaddy - Sumday (2003)

Tak, przez lata oszukiwałem się. Wydawało mi się, że mam wyjątkowy gust muzyczny a tymczasem masówka zależy od punktu widzenia. Przy okazji wyszło, że idealnie wbiłem się w słuchanie muzyczki "mojego pokolenia" cokolwiek by to nie znaczyło. Nie zmienia to jednak faktu, że te trzy wymienione albumy są świetne! Tak samo jak Eels, Radiohead i Grandaddy były rewelacyjnymi zespołami gdy nagrywały wymienione płyty. Podobnie zresztą jak SBB czy inne U2 gdy nagrywały jakieś swoje ukochane przez fanów albumy.
Trochę mi żal tego uświadomienia sobie, że jednak wbiłem się w pewne ramy z których już nie wyjdę bo właściwie to nawet nie mam ochoty. W sumie, coraz mniej odczuwam presję bycia na bieżąco. Nie tylko w kwestii muzyczki - z komiksami mam tak samo. Mylą mi się twórcy najnowszego pokolenia. Na przykład w piątek po raz pierwszy nie miałem pojęcia kim jest autor Batmana na Kolorowych Zeszytach. Gdy padła odpowiedź, nadal nie wiedziałem.

Wracając do podsumowania roku 2010 - TOP3:
Effi Briest - Rhizomes
Get Well Soon - Vexations
MGMT - Congratulations

Jedynym kryterium wyboru było szybkie skojarzenie najczęściej wynikające z ilości odsłuchań.

P.S. Moje podsumowanie komiksowego roku 2010 znajdziecie w ostatnim numerze Ziniola.

MY WSZYSCY Z NIEGO!

2010-11-23T01:00:00.000-08:00

Śledziu skasował bloga.
W przypływie frustracji, wiedziony nagłym impulsem, amputował sobie narzędzie czyniące z niego komiksowego celebrytę. Schował się na twitterze i za murem 500 znajomych na facebooku (nie licząc tych pijących Pepsikole).

Michał Śledziński to Bob Dylan polskiego komiksu. Nie ma w tym porównaniu dużo przesady. Porównując twórczość i znaczenie obu artystów można wyprowadzić wiele analogii: Główną – związek z „undergroundem”. Śledziu zaczął dwutorowo. Budował swoją popularność zarazem przez stripy w wysokonakładowej prasie komputerowej jak też wydając legendarny zin „Azbest”. Swoją drogą, pisemko to pod względem wydania prezentowało się profesjonalnie i miało mało wspólnego ze standardowo rozumianą xeroprasą. Podobnie sam Śledziu, nigdy nie był orędownikiem DIY Or DIE co nie stanęło na przeszkodzie aby rzesze fanów magazynu „Produkt” (całkowicie już profesjonalnego następcy „Azbestu”) były święcie przekonane, że obcują z ZINEM (sic!).
Kolejne analogie „wskakują” automatycznie: Produkt to odpowiednik Dylanowskiego „Blonde On Blonde”. Reaktywacja Żbika, to kontrowersyjne „Nashville Skyline”. Kolejne jest „Na szybko spisane” – „Blood on the tracks” oczywiście. Zaś „Wartości rodzinne” to trylogia Jezuskowa rozpoczęta albumem „Slow Train Coming”.

Na początku XXI wieku Śledziu trzymał rząd dusz. Dosłownie – za jaja. Później, wielkopańskim gestem oddał cały swój fanbase Minkiewiczom, których wcześniej wykarmił swoją krwawicą. Nic to, wkrótce przyszła pora na bodaj największy hype w historii polskiego komiksowa – zapowiedź nowych przygód Żbika. Po jednym zeszycie cała zabawa się zesrała (głównie przez słynne „pierdolę – nie robię”) a Śledziu miast oddać się komercji, odniósł artystyczny sukces pierwszym tomem „NSS”. W kategorii „mieć albo być” ruch ten można interpretować w zależności od punktu widzenia równoważnego ze stanem posiadania. W efekcie pod koniec obecnej dekady prowadzenie w walce o wspomniany rząd dusz przejął Dem i jego „Duże Ilości Naraz Psów” (prawie 8tysięcy fanów na FB – nie wspominając nic o Pepsikoli!). Zaplecze fanowskie Śledzia jest zaś ułamkiem pamiętnej produktywnej histerii, która wybuchła po publikacji „Matki Boskiej Ekstra Mocnej”. Z tym, że pamiętajmy – Śledź się nie ściga – on po prostu robi swoje.

Jak słusznie zauważył zacytowany na KZ w artykule o „Nowej Fali” godai –wszystkie obecne komiksowe „Nowe Fale” to „Postprodukcja”. Polski komiks można podzielić na „przed Produktem” i „po Produkcie”. Powiem więcej: przed „Osiedlem Swoboda” i „po”. A jeszcze dokładniej: przed i po „Matką Boską Ekstra Mocną”. Już tylko samym tym komiksem Śledziu wszedł (czy tez „wskoczył przez płot”) do komiksowej klasyki. Przy okazji, jako rysownik zatruł umysły całego pokolenia komiksiarzy, którzy od tej pory tworzyli na zasadzie inspiracji (albo wręcz kopii) lub kontry.

Na początku roku, nakładem KG ukazało się zbiorcze wydanie znanych wcześniej z Produktu odcinków kultowego Osiedla. Wspaniale wydana książka, wyczekiwana przez fanów, okazała się strzałem w dziesiątkę i sprzedała się na pniu. Spodziewany jest dodruk.
Moje odczucia podczas lektury to: nostalgia i podziw. Po lekturze zaś głównie uczucie żalu, że tych 300 stron to zdecydowanie za mało. Jest jeszcze co prawda zeszytowe Osiedle, które powstało jako nieudana(?) próba zdyskontowania sukcesu Produktu. Jednak w czasie gdy Śledziu mógł kuć żelazo póki gorące, postanowił robić inne komiksowe fikołki. Można tu porównać jego pracę z drugim równie wpływowym rysownikiem: Tomkiem Leśniakiem. Odnosi się wrażenie, że Śledziu rozmieniał się na drobne i miotał w twórczym ADHD. Hipotetycznie, gdyby wzorem Leśniaka (który rysuje przygody Jeża Jerzego od czasów liceum) skupił się na jednej serii to już dawno wyprowadziłby komiks z getta. Ot, gdybanie, ale nie ulega wątpliwości że Śledziu w odróżnieniu od wspomnianego Tomka Leśniaka, przy podobnym poziomie „zarażania swoim stylem” miał z czytelnikami wzorcowy wręcz kontakt.
Miał – ale skasował bloga.
W tekście użyłem swoich obrazków:
1. Śledziu jako zombie-celebryta.
2. Gościnna ilustracja w integralu OS.

Konstrukt - recenzja

2010-11-17T13:33:00.000-08:00

Po moim emocjonalnym występie w przeddzień premiery Konstruktu, myślę że warto wrócić do tematu. Zrobiłem sobie trzy podejścia do pierwszego zeszytu i na spokojnie mogę pokusić się o w miarę rzeczową recenzję.

Z racji, że akcja promocyjna komiksu bardzo mnie nakręciła, muszę przyznać że październik dłużył mi się niemiłosiernie. Przykładowe plansze i wywody autora podczas akcji kibicowania Konstruktowi na Ziniolu zaostrzyły mój apetyt. Gdy zaczęły się obsuwy terminu, oczekiwanie stawało się wręcz nieznośne. Ostatnio czułem się tak ponad PIĘTNAŚCIE lat temu gdy czekałem na pierwszy numer X-menów rysowany przez Jima Lee (dokładnie numer 4/1994!).
A tu nagle, mając 30 lat na karku czuję się jakbym odbył podróż w czasie! I to za sprawą debiutanckiego komiksu nikomu wcześniej nieznanego Jakuba Kiyuca.

Pierwsze wrażenie, gdy miałem już zeszyt w ręku, odpowiadało wyobrażeniom. "Czarna Materia prezentuje: KONSTRUKT" formą wydania przypomina komiks wydany w okresie dominacji TM-SEMIC. Co więcej, wydany dawno temu, gdyż druk jest specjalnie przybrudzony. Na dzień dobry zaczynamy więc lekturę komiksu udającego artefakt znaleziony na strychu, wydany w czasie gdy jako dzieciaki zachwycaliśmy się przygodami wspomnianych x-menów i z wypiekami czytaliśmy na stronach klubowych streszczenia nieosiągalnych komiksów Vertigo. Niewątpliwie autor/wydawca Konstruktu też był jednym z takich dzieciaków i genialnie zagrał na NOSTALGII (swojej i pokolenia Semica).

Pierwsza lektura była dla mnie traumą.
Towarzyszyły mi odczucia skrajnie ambiwalentne. Od zachwytu zajebistością aż po zażenowanie chujowością komiksu. Raz myślałem "GENIALNE", a zaraz potem "co za grafomania"!
Odłożyłem komiks z mętlikiem w głowie - nomen omen VERTIGO! Ale nie był to haj, a raczej bad trip. W każdym razie, po tak silnym pierdolnięciu w mózg, nie rzuciłem zeszytem w kąt lecz odłożyłem z CHĘCIĄ na ponowną lekturę. Nie dlatego, że chciałem Konstruktowi "dać drugą szansę" lecz dlatego, że kwaśna faza jednak zrobiła na mnie piorunujące wrażenie.

Kolejne dwie lektury przebiegły spokojnie. Wiedziałem już czego się mogę spodziewać. Teraz mogłem na sucho zanalizować komiks i nazwać jego mocne i (niestety) słabe punkty.

PLUSY:
- Stylizacja na komiksowy relikt i wspomniana zagrywka na nostalgii.
- Mistrzowska narracja. Budowanie napięcia i zawieszanie akcji są na medal. Ogólna kompozycja jest wzorowa. Pod tym względem Konstrukt jest chyba najlepszym komiksem jaki czytałem w tym roku.
- Świetne kolory, również stylizowane na robotę sprzed ery cyfrowej separacji. Jest płasko, czasem z oczojebnym rastrem - fachowa robota.
- Brudna brutalna kreska. Widać moc w łapie. Jednakże z pewnymi zastrzeżeniami, o których niżej:

MINUSY:
- CHAOS! O ile kompozycja (czyli "ramy" komiksu) jest świetna, to już "mięcho" którym owe ramy są wypełnione było miejscami równie świeże jak słynne (jebiące trupem) lubelskie JeszBurgery. Rysunki są w większości nieznośnie nieczytelne. O ile w wielu scenach zastosowany chaos robi wspaniały mindfuck to czasem brakuje oddechu. Nieprzypadkowo komiksy Vertigo w większości są rysowane neutralną kreską. Nawet komiksy mające bardziej artystyczną wartwę graficzną zachowują jednak główną zasadę - KOMUNIKATYWNOŚĆ! Owszem, autor może twierdzić, że "to było w planie" ale dowodem przeczącym takim ewentualnym tłumaczeniom jest sam komiks. Czarno (z kolorem) na białym - widać nieprzemyślane wykonanie. Otóż, w kilku scenach gdzie rysunkowy rozpierdol był ZBĘDNY, artysta nie odpuścił i zabrakło mu dyscypliny. Widac to zwłaszcza w scenach z Erykiem i na ostatnich trzech planszach, które aż proszą się o więcej kontaktu z czytelnikiem.
Rysunki mi się podobają, ale w tym całym szaleństwie w momencie realizacji zabrakło namysłu "co chcę osiągnąć"?
- Komiks jest pełen irytujących błędów ortograficznych i interpunkcyjnych. Takiego powrotu do tradycji TM-semic jednak sobie nie życzę.

Po pierwszym odcinku ciężko mi powiedzieć więcej o fabule. Jak na razie mam wrażenie, że autor (będący fanem LOST) niestety nie odrobił lekcji, którą można wyciągnąć z jego konstrukcji. Seriale, które próbowały powtórzyc sukces LOST a stawiały na pierwszym planie TAJEMINCĘ (Flash Forward, Persons Unknown) już zdechły. Dlaczego? Bo siłą napędową nie może byc tylko sama nawet najbardziej pokręcona mitologia. Podstawą są bohaterowie: tacy jak Sawyer, Kate czy doktorek. Bohaterowie, którym kibicujemy. A jak na razie w Konstrukcie tym co mnie najmniej obchodzi są losy bohaterów właśnie. I tu jest pies pogrzebany.

Inicjatywa wydawnictwa Czarna Materia jest zacna. Zostałem fanem i na pewno będę kupował kolejne zeszyty, tym bardziej że są fajne i tanie jak barszcz.
Komiks jest dobry, a moje oczekiwania wciąż rosną.

Zeszytówki wróciły!
"Czarna Materia Prezentuje: Konstrukt" 1/10. Autorzy: Jakub Kyiuc, Gośka Pomian. Wydawca: Wydawnictwo Czarna Materia 2010 - strona wydawcy, sklepik wydawnictwa.

- K O N S T R U K T -

2010-11-15T11:45:00.000-08:00

Pamiętajcie! Są przynajmniej dwa światy, które w żadnym wypadku nie są równoległe, ale przy każdej nadarzającej się okazji przenikają się wzajemnie i wpływają jeden na drugi...

Jest rok 2010. Dokładnie 15 listopada. Godzina 17:25. Stoję na rogu ulicy Lipowej i Krakowskiego Przedmieścia (przed Rossmanem, tam gdzie był stary Empik) w Lublinie. W ręku mam nowy komiks wydany przez TM-SEMIC.
Wróć!

Istnieje rzeczywistość (czy też raczej Rzeczywistość), w której seria komiksowa KONSTRUKT odniosła sukces. Ukazała się w całości (84 zeszyty) i w jakimś stopniu tworzyła popkulturę. W naszych realiach to brzmi jak nierealna historyjka. To JEST nierealna historyjka. Wydawanie zeszytowej serii komiksowej o nakładzie 23 TYSIĘCY nie może się przecież udać. Sam bowiem pomysł na produkcję zeszytówkowego masowego tasiemca jest spóźniony o całą Internetową epokę. Nieważne. To już się stało. Konstrukt ukazał się w całości i czasami niektórzy starsi fani komiksów wspominaja z łezką w oku gazetowy papier, wyblakły druk i minę kioskarki gdy co miesiąc pytaliśmy "czy jest nowy komiks"?

Jest początek września. Dzwoni do mnie Kolega. Mówi do mnie:
- Ty coś wiesz. O co do cholery chodzi z tym Konstruktem? Czy to ściema? W komiksowie wrze! Kurwa, TAZOSY!
Odpowiadam:
- Coś (mało) wiem. Czegoś NIE MOGĘ zdradzić. Wywiad środowiskowy i miejskie plotki wskazują, że coś jest na rzeczy. Proszę, wstrzymajmy się do premiery.

Nie dało się. Wybucha gorączka Tazosowa. Relikty innej rzeczywistości spamują i sieją mózgojebie. Nie, kurwa, nie można siedzieć cicho i trzymać kciuków. Trzeba się przypierdalać, że TAZOSY, że 8 stron zajawki to za mało, że wywody autora podczas kibicowania na Ziniolu to znów za DUŻO. Że po chuj się waży dyskutować na fejsbuku skoro NIE ZNA SIĘ a my go też nie znamy. Nie jest naszym Kolegą, więc z automatu nic sobą nie reprezentuje i nie jest wart nawet promila zaufania/cierpliwości które miało MANZOKU.

15 listopada. Godzina 21:09. Koledzy! Specjalnie dla Was zrobiłem fotkę, jako dowód że Konstrukt się ukazał!
No i co najważniejsze, to dobry komiks jest.
Zresztą, przeczytajcie sobie recenzję na blogu Ziniola.

"Czarna Materia Prezentuje: Konstrukt" 1/10. Autorzy: Jakub Kyiuc, Gośka Pomian. Wydawca: Wydawnictwo Czarna Materia 2010 - strona wydawcy

Cośtam, ktośtam - napisali

2010-11-11T10:50:00.000-08:00

Od premiery Laleczek i Scen z życia murarza minął już ponad miesiąc.
Komiksy spotkały się już z jakimś odzewem czytelników/krytyków. Pora na pierwsze podsumowanie.

SZŻM:
- Hamernia (...jeżeli nic mnie do końca roku bardziej nie powali, to uznam "Sceny..." za najlepszy polski komiks mijającego roku).
- Fak dat szit! (To polski komiks roku).
- Komiksomania ("Sceny z życia murarza" to jeden z najciekawszych polskich komiksów ostatnich lat).

- Kurier Lubelski w wydaniu z 1 listopada zaproponował czytelnikom "Okrutne dzieci Maćka Pałki" (służę też skanem).

Laleczki:
- Kolorowe Zeszyty
- Biceps
(te dwie recenzje i wywiad to wywiązanie się Najkolorowszych z obowiązków patronackich - wielkie dzięki!!!)
- Komiksomania ("Laleczki" Macieja Pałki to chyba najoryginalniejsza polska postapokalipsa*).

Jednym słowem:
Czyli jest nieźle.

*przynajmniej do czasu gdy w końcu do kiosków zawita KONSTRUKT...

MFK 2010 - Obrazki z wystawy

2010-11-05T07:47:00.000-07:00

Podczas wesołego trolololo w komciach na blogu ZINIOLA podśmiewaliśmy się z Dominikiem Szcześniakiem że zapaść rynku komiksowego paradoksalnie jest na rękę polskim komiksiarzom. W przypadku braku jakichkolwiek komiksów każdy polski komiks będzie bowiem wydarzeniem (jak niegdyś choćby "Tygrysek" czy "Straine"). Oczywiście takie postawienie sprawy jest niezwykle krótkowzroczne, bo jedyną szansą dla rodzimego komiksu jest to, że kiedyś "będzie można go kupić na Amazonie".
O ciszy wokół polskiego komiksu za granicami pisał niedawno Marek Turek, czym sprowokował solidną burzę mózgów w środowisku (na efekty jeszcze poczekamy).

Szansą na promocję polskich twórców jest na pewno antologia City Stories będąca podsumowaniem warsztatów z komiksowymi artystami z innych krajów. W tym roku odbyła się edycja portugalska, w której z naszej strony udział wzięli: Balbina Bruszewska, Bartek Sztybor i Michał Śledziński. No i tutaj od razu pojawia się wielki WuTeFak! Wystawiono fajny skład, ale jak to się stało, że tylko z jednym rysownikiem? Owszem, ponoć w ostatniej chwili musiał zrezygnować Sławomir Kiełbus ale przecież należało się wcześniej zabezpieczyć na taką niefortunną okoliczność. Na przykład gdy w programie TOP MODEL dziewczynie ze szparką między zębami poszło kolanko, to na jej miejsce momentalnie wskoczyła rezerwistka. Z tych KILKUSET rysowników należało kogoś dokoptować. Choćby zrobić odsiew, to w samej Łodzi jest STADO komiksiarzy którzy nad głową nie mają rodziny, pracy itp. i którzy weszliby w takie warsztaty jak w dym. No szkoda. Nawet w okrojonym składzie nasza reprezentacja sprawiła się lepiej niż w ubiegłym roku kiedy to znowu ekipa była (mówiąc oględnie) dość przypadkowy. Tak więc Sztyborg dopisał do swojej listy przydupasów Filipe Andrade i Rui Lacasa. Rozprawiczył tez Śledzia, który pocisnął standardowo ale co dziwne nie do scenarka kolegi z zagranicy co było raczej regułą w projekcie. Najlepszą robotę zrobiła Balbina Bruszewska z kapitalnym Ricardo Cabralem. Rui Lacas poradził sobie również elegancko w samodzielnej historyjce.
W efekcie wrażenie jest takie, że scenariuszowo zdominowaliśmy antologię. Portugalczycy za to ładniej wypadli jako rysownicy, bo jak wspomniałem jeden Śledziu to jednak za mało.
W ubiegłym roku w analogicznym tekście podsumowującym MFK proponowałem aby udział w antologii był jedną z nagród dla zwycięzców konkursu na krótka formę. Owszem, udział Bartka (i rok wcześniej Jakuba Matysa) można traktować jako takie wyróżnienie ale ten jeden rodzyn to zdecydowanie za mało. Fajnie byłoby zobaczyć na łamach kolejnej publikacji Leszka Wicherka, Sebastiana Skrobola czy choćby Tomka Zycha.

Skoro już zacząłem omówienie MFK od pierwszego z moich ubiegłorocznych postulatów, pociągnę dalszy ciąg sprawdzając co z moich sugestii przeszło:
1. Nagroda w postaci udziału w City Stories - pół na pół, raczej kwestia przypadku;
2. Zwiększenie obiętości prezentowanego komiksu i promowanie projektów albumowych - nie przeszło i nie przejdzie. Zostało 8 plansz i zamknięta całość. Drugi warunek do przeskoczenia.
3. Instytucjonalnie nie zakneblowano Sztybora. Okazało się, że jego ubiegłoroczny podbój podziałał orzeźwiająco na konkurencję. W tym roku Sztybor dominował nadal ale już tylko masą a nie jakością. Na pewno w tym roku zmiótł ze sceny swojego największego rywala. Grzegorz Janusz wypadł dość słabo i wtopił się w peleton.
4. Likwidacja wymogu wcześniejszego niepublikowania komiksu startującego w konkursie - punkt zniknął z regulaminu. Zaowocowało to pierwszym miejscem dla Człowieka-Kolejki, który wcześniej zgarniał laury w konkursie Pana Balcera. Teraz nie trzeba dłubać szorciaka specjalnie na konkurs a można wybrać coś dobrego ze swoich dotychczasowych publikacji. Jest to szansa na dłuższy żywot nowelek.

Ogólnie jakość konkursowych prac była wyższa niż w ubiegłym roku. Bolączką konkursu MFK 2009 było, że wszystkie najlepsze (i nagrodzone) komiksy znalazły się w katalogu. To co było poza katalogiem raczej było słabe. Tym razem sprawa wygląda nieco inaczej. Do katalogu po pierwsze weszły prace NAGRODZONE ale... tu pora na kolejny WuTeFak!
Szanowne JURY tak bardzo różniło się w swoich ocenach, że nagrodziło nie komiksy najlepsze ale te, wobec których doszło do konsensusu w ocenie. Gusta były tak skrajnie odmienne, że obrady można porównać do polityki prowadzonej podczas konklawe. W efekcie gdy już pojawił się biały dym, na placu boju pozostali nie najwspanialsi gladiatorzy lecz raczej cwani maruderzy kryjący się podczas potyczki w krzakach a następnie dorzynający rannych gigantów. Tak więc, Grand Prix zdobyła śliczna wydmuszka, najlepszy komiks (Restauracja) zdobył drugie miejsce a z "masy sztyborowej" nagrodzono nie to co trzeba. Moim zdaniem mimo całej sympatii jakie mam do osób zasiadających w Jury, ten skład (lub sposób głosowania) totalnie się nie sprawdził. Od razu dodam, że jestem przeciwnikiem Sztybora w Jury - już lepiej poczekać na efekt spółdzielni, która się na niego zawiązała.

MFK 2010 - Obrazki z imprezy

2010-10-17T03:21:00.000-07:00

Tegoroczna edycja Międzynarodowego Festiwalu Komiksu (i Gier) była dla mnie inna niż zazwyczaj. Udało się doprowadzić do premiery dwóch książek. Akcja automotywacyjna dotycząca "Laleczek" i "Scen z życia murarza" zakończyła się sukcesem. Odbyły się stosowne spotkania z publicznością. Wszystkim obecnym dziękuję za przybycie. Ponadto prawie odpadła mi ręka podczas dwóch sesji autografów. Przyznaję, że tego się w ogóle nie spodziewałem. Miło mi było Was spotkać. Po ostatnim roku solidnego szlifowania tych projektów puściła we mnie tama nagromadzonego stresu. Bardzo dziękuję za wsparcie.

Oprócz promowania swoich komiksów, w miarę swoich skromnych możliwości włączyłem się w support samego Festiwalu. W piątkową i sobotnią noc (gdy wszyscy się bawili lub już spali) towarzyszyłem Piotrowi Kasińskiemu i Jarkowi Obważankowi podczas składania MFKowego biuletynu. Praca przy eMeFKa NEWS była dla mnie bardzo satysfakcjonująca więc piszę się na powtórkę w przyszłym roku. W tym miejscu dziękuję też wszystkim autorom, którzy bezinteresownie podesłali mi swoje rysunki uświetniające wspomnianą gazetkę.

W niedzielę poprowadziłem spotkanie z moimi wspaniałymi kolegami: Sztybim i Jaszczem w związku z premierą ich albumu "Tainted". Tak więc, MFK wspominam jako czas spędzony bardzo intensywnie. Dopiero teraz zacząłem sobie zdawać sprawę, jak wielki zapierdol przy Festiwalu mają organizatorzy.

Pora na subiektywną fotorelację
(fotorelacja oficjalna pojawiła się świeżo po Festiwalu na blogu ZINIOLA):

Do Łodzi dotarłem koło 23. Udałem się do ŁDKu, gdzie przez kolejne trzy godziny dawałem świadectwo, że xeroprasa nie zginęła póki my żyjemy.

Kwestia noclegu. Wybór między mieć a być. Między komerchą a undergroundem. Między tłustym brzuchem docenionego artysty a wystającymi żebrami u artysty głodnego. Między blagą a szczerością! Niech nie zmylą Was te dwie gwiazdki. Takie dwie gwiazdki w Łodzi to jak pięć gwiazdek w Tunezji. Ja spałem w hotelu. Za wygodny jestem aby wzorem Ojca Rene spać pod stołem.
Sobota. Oto moje dzieci! Gdy je po raz pierwszy ujrzałem, nie mogłem ukryć łez wzruszenia.

Stoisko z "Laleczkami" u Roberta Zaręby.

I pierwsi zadowoleni nabywcy? Nie, to tylko sępy z Komiksomanii i Kolorowych Zeszytów przyszły wyrwać recenzenckie egzemplarze! Hieny a nie ludzie!

A jednak - trafiłem na jakiegoś zadowolonego czytelnika. A może złośliwie rozbawionego? W tle Andrzej Janicki miło kłamie mi, że to najprawdopodobniej Poczta Polska złamała moją karierę w Produkcie.

Tutaj nie mam wątpliwości. Piotrek Nowacki nie może ukryć satysfakcji, że pokonał mnie w ilości twardookładkowych wydań swoich komiksów. Mój sofcik Laleczek niestety przegrywa z twardością tektury na okładce Tainted. Na szczęście pogodziły nas wspólne zachwyty nad jakością wydania "SZŻM".

Tymczasem skromnie w kącie siedział Rafał Szłapa i cierpliwie mazał eleganckie autografy nabywcom (już nie tak) legendarnego BLERA.

Po terenie imprezy kręcił się paparazzi. Ponoć zrobił 10tysięcy fot, więc relacji na WRAKU nie spodziewajcie się szybciej niż we wrześniu 2011.

"Laleczkowe" spotkanie prowadził Kuba Oleksak, czyli osobnik który przeprowadził ze mną ten wywiad.
Oddaję głos komiksomanii:
"15:30 – 16:00 – błyskawiczne, półgodzinne spotkanie z Maciejem Pałką. Maciej to sympatyczny i wygadany człowiek, czego daje dowód podczas spotkania. Opowiada o wszystkich swoich undergroundowych projektach (a zaufajcie mi, są wśród nich projekty, o których nic chcielibyście wiedzieć!) i z uporem maniaka broni niesamowitej idei Najwydestyluchniejszego – serii tak skomplikowanej i dziwacznej, że nie sposób napisać o czym w ogóle jest. Najciekawiej jest, gdy Maciej tłumaczy czemu jest chętny tworzyć samemu, bez udziału scenarzysty – chodzi oczywiście o kasę".

Potem przyszła pora na zaspokojenie autografowych życzeń psycho-fanek. Fotkę ukradłem z bloga hadesa.

Zabawna fotka z insajd dżołkiem pod tytułem "Znajdź KRETA".

Podpowiedź do zagadki z KRETEM: Czy już wspominałem, że Ojciec "tylko żadnych kutasów" Rene się skończył?

Akademia "ku czci". Były medale (tym razem nie przypinano ich do polarów), oficjele z wojewódą na czele i przysłowiowy wchuj nagród i wyróżnień.

Jak zwykle fanty zgarnął niezwykle mroczny Bartek Sztybor. W tle jeszcze bardziej niezwykle mroczny MOTS.

A tymczasem wiadome siły już knuły, co tu zrobić aby Sztyborg w przyszłym roku nie wygrał kolejnego tabletu. Śledziu i Tomek Leśniak wydumali sobie, że Bartek powinien być w JURY. Niedoczekanie!

Tradycyjna fotka imprezowa z Bartkiem - do kolekcji.

Późniejsze wydarzenia wspominam jak przez mgłę. Jestem pewien, że Jakub Babczyński powiedział coś niezwykle zabawnego.

Okej. W takim razie na koniec jeszcze jedna zagadka. Znajdź attention whore.

Później zrobiło się nieskromnie, więc w nawiązaniu do tej słit foti przesyłam wszystkim buziaczki :*

Niedziela. Bartek i Piotrek prezentują koncepcję swojego kolejnego dzieła.

Tak było: chaotycznie, intensywnie i gęsto. Jednym słowem - rewelacyjnie! Zabrakło trochę czasu na przesiadywanie godzinami w knajpie. Zaliczyłem za to szaleńczy bieg na peron i PRÓBĘ zatrzymania pociągu. Przy tej okazji pozdrawiam Spella i jego ekipę, którzy zaopiekowali się moimi bagażami. Ufff.

P.S. Na wszelki wypadek wstawiam emotkę :)

P.S.2. To jeszcze nie koniec moich wrażeń z MFK. W kolejnym wpisie, analogicznie jak rok temu napiszę o Obrazkach z wystawy. Stay tuned!

MORBID 2: THE CURE

2010-10-12T00:33:00.000-07:00

Pamiętacie grę MORBID? Wstępnie miała być jednorazowym wybrykiem. Po premierze i lekturze masy komentarzy z konstruktywną krytyką pomyślałem, że fajnie byłoby zrobić ciąg dalszy. Na początku roku dostałem zielone światło od Pastelgames i... oto jest.

Scenariusz, grafika i soundtrack moje.
Techniczne czary tradycyjnie urządził Mateusz Skutnik.
Dodatki muzyczne: Soundsnap.
Tym razem poleciałem po bandzie i uderzyłem mocniej w emo-strunę. Już na planszy startowej wita więc graczy zarówno unisex wampir jak też śliczny jednorożec. Klikajcie! Grajcie!

WIP - SCENY Z ŻYCIA MURARZA - za pięć dwunasta

2010-09-30T10:06:00.000-07:00

To już pewne. Premiera SZŻM w sobotę. Oczywiście podczas 21 Międzynarodowego Festiwalu Komiksu i Gier w Łodzi.

Zapraszam na stoisko Timofa w celu nabycia antologii drogą kupna (Cena z okładki: 49.00 zł) a następnie do sali 221 ŁDK gdzie o 11.15 odbędzie się spotkanie z autorami „Scen z życia murarza”. Spotkanie poprowadzi Timof we własnej osobie.

Chętni mogą otrzymać stosowne autografy na swoich egzemplarzach w sobotę o 16.30
w Textilimpexie - Strefa 1. Autorzy Scen będą tam rysować w towarzystwie Michała Śledzińskiego.

A teraz zabieram się za pakowanie bo Festiwal zaczyna się już JUTRO!

Po Festiwalu postaram się wrzucić fotorelację.

WIP - LALECZKI (07) - za pięć dwunasta

2010-09-29T10:17:00.000-07:00

Premiera Laleczek już w sobotę!
(Umówmy się, że oficjalnie będzie to dokładnie o godzinie 15:30 w sali 221 ŁDK.
Oczywiście, komiks powinien być od rana dostępny na stoisku Strefy Komiksu).

Tymczasem, korzystając z patronatu jaki nad albumem objęły Kolorowe Zeszyty, zhakowałem im serwis. O, tak:
Zawłaszczenie winiety to nie wszystko. Koledzy z Kolorowych wywiązując się z patronatu zapodali u siebie przedpremierową recenzję oraz wywiad z moją skromną osobą.

Ponadto, kibicować Laleczkom zdarzyło się również Ziniolowi. W pierwszej odsłonie opowiedziałem o różnicy pomiędzy zinowym wydaniem z roku 2005 a nową wersją. W drugim odcinku Dominik Szcześniak zapytał o kilka refleksji na temat komiksu współscenarzystę Laleczek (człowieka bez którego reedycja nie miałaby sensu) - Bartka Sztybora.

Pozostałe serwisy komiksowe (WRAK, Gildia, Aleja) opublikowały 5 przykładowych stron komiksu.

Na koniec dwie fotki:
No to oby do soboty.
A później sława, pieniądze i dziwki w majonezie!

Moje nowe komiksy na MFK(iG) 2010

2010-09-28T04:30:00.000-07:00

Już w nadchodzący weekend odbędzie się największe święto polskich komiksiarzy - Międzynarodowy Festiwal Komiksu i Gier w Łodzi. Będziemy się integrować i odpoczywać, bo jak powszechnie wiadomo prawdziwy twórca komiksów odpoczywa tylko raz w roku - podczas MFK(iG) właśnie. Dla mnie osobiście jest to taka jedna magiczna chwila wroku (zwłaszcza tym) gdy mogę "skonsumować" efekty swoich struganych w pocie czoła projektów.

Udało mi się wbić w oficjalny rozkład jazdy Festiwalu.

Tak więc, serdecznie zapraszam

w SOBOTĘ:
Sala 221 ŁDK
11.15 spotkanie z autorami „Scen z życia murarza”
15.30 spotkanie ze mną poprowadzi Kuba Oleksak

w NIEDZIELĘ:
Sala 221 ŁDK
14.15 Spotkanie z Piotrem Nowackim i Bartkiem Sztyborem. Poprowadzę to spotkanie, więc również zapraszam.

Jeśli ktoś chciałby rysunek z autografem to będę je wpisywał
w SOBOTĘ o 16.30
w Textilimpexie - Strefa 2
można mnie oczywiście złapać gdzieś na terenie imprezy.

Będę się wpisywał do swoich komiksów, których jednak nie trzeba przywozić specjalnie na tę okazję do Łodzi. Podczas Festiwalu można nabyć następujące nowe publikacje, w których będzie coś mojego:

- LALECZKI
O Laleczkach przed premierą napisano już wszystko lub prawie wszystko.
Komiks się jeszcze drukuje, więc trzymam kciuki aby wszystko się udało.

- SCENY Z ŻYCIA MURARZA
Antologia komiksu polskiego pod redakcją mojej skromnej osoby. Zarazem kolejny album ze scenariuszem Jerzego Szyłaka wspartego talentem rzeszy rewelacyjnych rysowników.

Komiks już opuścił drukarnię!

- KOLEKTYW 7
W magazynie tym spokojną przystań znalazł Najwydestyluchniejszy.

Ciekawostka odnośnie nowego epizodu:
Kilka dni temu znalazłem w necie taką fotkę
A jak wygląda moja i Sztyborowa prorocza wizja z Kolektywu?
Tak oto:
O rany!

- ANTOLOGIA W HOŁDZIE JANUSZOWI CHRIŚCIE
W tym zbiorku znajdziecie jednoplanszówkę, którą narysowałem do scenariusza Dominika Szcześniaka.

- LODY
A w tym komiksie autorstwa Piotra Szreniawskiego i Kuby Grocholi w ramach gościnnego występu zaprezentowałem jeden z odcinków nieodżałowanego Shitodruku. Nie mogłem chłopakom odmówić już nawet z racji tego, że Lody są kontynuacją kultowego LBDY.
Do zobaczenia w Łodzi!

Wyniki KONKURSU i konkursowy komiks

2010-09-20T11:13:00.001-07:00

Ogłaszam zakończenie konkursu.

Odpowiedź na pytanie ile razy w Ziniolu ukazał się "Przegląd zinów komiksowych" to oczywiście "cztery". Prawidłową odpowiedź udzieliła i nagrodę w postaci 8 numeru ZINIOLA zgarnia czarna_hanka. Kilka innych osób również udzieliło poprawnej odpowiedzi, ale jak wiecie do rozdania miałem tylko jeden egzemplarz Ziniola ofiarowany przez Łukasza Chmielewskiego. Tak więc losowałem! Serdecznie gratuluję wszystkim uczestnikom a zwłaszcza zwyciężczyni. Nagrodę prześlę pocztą.

Pozostając przy temacie konkursów
zapodaję dziś komiks, który wyrzeźbiliśmy wspólnie z Ystadem (scenariusz) na konkurs pod tytułem "Pierdolenie o Szopenie". Nie wygraliśmy, ale cóż - nie zawsze można wygrywać, czyż nie?

A specjalnie dla hardkorów
step baj step
czyli tajniki mojej techniki.
Kolejno: ołówek, tusz i kolur.

KONKURS! - przypomnienie

2010-09-16T09:05:00.000-07:00

Jakoś tak wyszło, że w tym roku lato przedłużyłem sobie dokładnie o miesiąc.
Ostatnie dwa tygodnie wybyczyłem się na plaży. W efekcie z Tunezji wróciłem z opalenizną rasowego Guido. Ponadto bez umiaru korzystałem z dobrodziejstw szwedzkiego stołu i napychałem kałdun niewyobrażalną ilością paszy. Jednym słowem - wpierdalałem! I teraz, gdy patrzę na zdjęcia z plaży to jest mi z tego powodu trochę smutno. W każdym razie, i tak było wspaniale! Serdecznie polecam.

Ale zdjęcia z plaży nie zapodam.

TYMCZASEM jeszcze do poniedziałku trwa konkurs, w którym do zgarnięcia jest ósmy numer ZINIOLA. Klikajcie i odpowiadajcie!

KONKURS!

2010-08-28T10:25:00.000-07:00

Pod koniec czerwca ukazał się ósmy numer Ziniola. Tym razem papierowe uzupełnienie cybersferycznego kwartalnika kultury komiksowej zmniejszyło nieco objętość (do 100 stron) i cenę (do 20zł). Tradycyjnie od deski do deski masa rewelacyjnego materiału. Świetne teksty i mocarne komiksy. Tradycyjnie również zero odzewu ze strony czytelników. Czyli, być może zupełnie bezpodstawnie wnioskuję, że po prostu nie wiecie co tracicie nie czytając Ziniola. Wobec tego, ogłaszam niezwykle prosty konkursik w którym nagrodą jest najnowszy numer tego zacnego periodyku.

Pytanie:
Ile razy w Ziniolu ukazał się "Przegląd zinów komiksowych"?

Podpowiedź
wystarczy wygooglać albo poszukać na blogu Ziniola. Nic trudnego.

Odpowiedź
proszę przesłać mailem na maciejaszek@gmail.com
W temacie maila "konkurs". Imię i nazwisko lub ksywka mile widziane. Adresu (na razie) nie trzeba.
Nie liczy się szybkość. Zrobię losowanie.

Termin
powiedzmy, że do 20 września.

Pomysłodawcą konkursu i dobroczyńcą oddającym swój autorski egzemplarz Ziniola jest Łukasz ljc Chmielewski, z którym obrabiam poletko wspomnianego w pytaniu konkursowym przeglądu zinów.

Tymczasem, wylogowuję się przynajmniej do połowy września. Pora na urlop. W gorączce zbliżającego się wielkimi krokami MFK (to już za miesiąc!!!) zaprzestaję aktualizacji raportowania postępów prac moich projektów. Na szczęście nic w przyrodzie nie ginie i tak oto Scenom z życia murarza zaczął kibicować Ziniol zaś Kolorowe Zeszyty objęły patronatem medialnym Laleczki.

Dziewczyny też rysują komiksy

2010-08-17T03:25:00.001-07:00

Subiektywny przewodnik po polskim komiksie kobiecym.

Co kilka lat, zgodnie z Prawem Natury nadanym przez Boga, w środowisku polskich twórców komiksu następuje wymiana pokoleń. Dotychczas aktywni twórcy stają się klasykami, zaś nadciągająca kolejna Nowa Fala ponownie wyważa przynajmniej część otwartych drzwi.

Tradycyjnie trwa sinusoida inspiracji i kontry. W okresie od mitycznego dla obecnych nastolatków Upadku Komuny mieliśmy już:
- stracone pokolenie Wielkiej Komiksowej Smuty lat '90
- Produktywnych z przełomu wieków
- zinowców opróżniających szuflady podczas Zbioru Plonów Timofa
- webkomiksiarzy
- kadrę postzinowców wykutych w warsztatach JEJU
- Najnowszą Nową Falę, o której pisał Daniel Chmielewski, która to Nowa Fala ustępuje już Najnowszej Nowej Fali

Tymczasem, troszkę obok tych Fal, których kryterium jest płaszczyzna momentu debiutu, głównie za przyczyną aktywności Sylwii Kaźmierczak z portalu COMIX GRRRLZ rozpoczęła się dyskusja o komiksie kobiecym.
Czyli nastąpiło przesunięcie akcentu na płeć.

Kobiety w polskim komiksie były od dawna. Jednak nie ulega wątpliwości, że podobnie jak przez wieki inne dziedziny sztuki, była to domena męska. Dla przykładu, zerknę na podsumowanie 30 numerów Ziniola (lata 1998 - 2003) i sprawdzę ile Pań udzielało się jeszcze nie tak dawno na łamach periodyku.
40 twórców.
39 chłopaków i jedna Jana Zizkova.
Na usta ciśnie się: ALE JAK TO?
Czyżby redaktor Lucek w selekcji materiału kierował się męskim szowinizmem? Nie, po prostu rysujące dziewczęta do niedawna były tylko odsetkiem komiksiarzy. Obecnie coraz więcej kobiet zajmuje się rysowaniem komiksów i takiej skrajnej dominacji płci brzydkiej jak w przywołanym starym Ziniolu nie ma.
Co nie znaczy, że nie ma w ogóle.

Dlaczego zacząłem od Fal, a przeszedłem do komiksu kobiecego (w najszerszym rozumieniu jako "robionego przez kobiety")?
Z tej przyczyny, że prawdziwy wysyp komiksiar(?) zaczął się stosunkowo niedawno. Najbardziej aktywna grupa, w której są dziewczyny jest dość młoda (jako grupa, nie mówię o wieku autorek).Pomimo, że poszczególne twórczynie należą do różnych grup i TWA to ich obecnośc na komiksowej scenie da się podciągnąć pod wspólny mianownik.
Tym mianownikiem jest "polski komiks kobiecy końca pierwszej dekady XXI wieku. Tak określona grupa nie gryzie się z wesołą wyliczanką kolejnych Fal. Wręcz przeciwnie.

Wyjątkiem jest scena mangowa, w której kobiety dominują. Grupy tej nie biorę pod uwagę dlatego, że fandom mangowy nie jest tożsamy z fandomem komiksowym (mimo iż manga to komiks). Jako ciekawostkę dodam, że czasami zdarza mi się udzielić jakiejś technicznej porady początkującym komiksiarzom. Jedyną kobietą, która zgłosiła się z pytaniem o konsultację była jedna z autorek wydawanych przez magowe STUDIO JG.

Dyskusja rozpoczęta rok temu przy okazji wydania antologii "Bostońskie małżeństwa" przebiega dwutorowo.
Z jednej strony sam termin "komiks kobiecy", który z upływem czasu (pomimo sprzeciwów "obrońców krzyża") został jednak przeforsowany.
Z drugiej strony temat dyskryminacji, który szybko nie zostanie rozwiązany.
W kwestii dyskryminacji, uważam że pomogłaby próba zintegrowania środowiska twórców komiksu i mangi. Procent rysujących kobiet względem mężczyzn wzrośnie sam.
W kwestii komiksu kobiecego jako takiego, postanowiłem przybliżyć najbardziej aktywne w fandomie autorki komiksów. Oczywiście te z Nowej Fali, czyli w moim przewodniku nie będzie:
Szarloty Pawel, Agaty Nowickiej, Agnieszki Papis, Gabrieli Becli, Joanny Karpowicz, Dagmary Matuszak, Sylwii Resteckiej ani Aleksandry Spanowicz.
Twórczość wymienionych autorek nie jest obca komukolwiek kto choć trochę interesuje się komiksem polskim ostatnich 20 lat.

Pora zatem przejść do sedna.
Gdzie się dało podlinkowaem, więc klikanie wskazane:

- Olga Wróbel
Artystka najbardziej aktywna w środowisku. Dla wielu - twarz komiksu kobiecego. Publikowała w wielu zinach i antologiach. Powoli zabiera się za autorski album. Na szerokie wody wypłynęła biorąc udział w legendarnym konkursie na pasek komiksowy (po przenosinach z Wraka na Gildię). Olga dysponując dość ograniczonym warsztatem, zbudowała charakterystyczny styl. Mistrzyni lapidarnych autotematycznych obyczajówek. Gadające głowy w wykonaniu Olgi Wróbel nigdy mi się nie znudzą.
Polecam wywiad.

- Wanda Onyszkiewicz
Absolwentka wydziału komiksowego w Instituts Saint-Luc w Brukseli. Czyli obok Kasi Adamik druga polka studiująca rysowanie komiksów zagranico. Artystka wszechstronna i posiadająca solidną bazę teoretyczną z czym u nas ciągle krucho. Niedawno Wanda wróciła do ojczyzny więc pozostaje mieć nadzieję, że nie da się Babilonowi i wkrótce zaatakuje albumem.

- Unka Odya
We wstępie przywoływałem "Listę Ziniola" a tymczasem w antologii "Sceny z życia murarza" wśród 12 zaproszonych przeze mnie do współpracy twórców jest tylko jedna kobieta. Właśnie Unka Odya. Komiksy Unki rozpierdalają luzem a jednocześnie budzą respekt do jej talentu.
Widać wielki potencjał (wsparty studiowaniem grafiki na ASP) ale autorka czasami niepotrzebnie go ukrywa. Być może z wrodzonej złośliwości nie chce się nim dzielić? Szkoda, bo gdyby tylko chciała, byłaby najlepsza. Z drugiej strony, właściwie po co?
I tak jest.

- Katarzyna Witerscheim (Panna N.)
W odróżnieniu od poprzedniczki, Panna N. bardzo sie stara. Uczy się na błędach i w trudzie oraz znoju osiąga kolejne levele. Efekty są i będą widoczne. Fani tej rysowniczki trzymają kciuki za sukces mainstreamowego debiutu za oceanem. Też kibicuję.

- Anna Helena Szymborska (SSelena)
Kolejna rysowniczka/ilustratorka z dyplomem ASP. Wszechstronna i utalentowana. Publikowała między innymi w B5 i Jeju. Swój set miała też w słynnych Outsajdersach. Komiks traktuje raczej jako drogę do celu a nie cel sam w sobie. Mimo to, liczę że kiedyś opublikuje ostateczną wersję komiksu o Owcy.

- Ewa Juszczuk
Kolejna rysowniczka/ilustratorka z dyplomem ASP. Robi karierę jako ilustratorka. W światku komiksowym objawiła się w ósmym numerze antologii Jeju, której tematem była "Kobieta w komiksie". Działa w stałym składzie magazynu KARTON.

- Katarzyna Szaulińska
Kiedyś rysowała mangę. Potrafi pocisnąć fachowy underground. Obecnie skłania się ku coraz większemu minimalizmowi. Według większośći recenzji, jej komiks był najlepszą częścią antologii Bostońskie Małżeństwa.

- Ada Buchholc
Studentka ASP. Robi karierę jako ilustratorka. Prowadzi nieregularnie aktualizowany webkomiks. W trawie piszczało również, że pracuje nad albumem.

- Ewa Jędrzejczak
Absolwentka Politechniki, studentka ASP. Autorka popularnego komiksu memotwórczego. Jedna z autorek fali webkomiksowej, od zarania działa w Kolektywie.

- Barbara Okrasa (lagu i lagu)
Studentka ASP. Publikuje świetny webkomiks Pan P.w którym eksperymentuje z różnymi technikami przy jednoczesnym zachowaniu spójności. Warto obserwować.

- Berenika Kołomycka
Kolejna artystka z dyplomem ASP. Autorka nie jest aktywna w wirtualnym fandomie. Współpracuje z Grzegorzem Januszem. Podczas MFK2010 premierę będzie miał jej debiutancki album "Wykolejeniec". Posługuje się kreską mało efekciarską ale efektywną w kontekście komiksowego napinania.

- Anna Miśkiewicz
Absolwentka Wyższej Szkoły Sztuki i Projektowania w Łodzi. Najbliższa jest jej ilustracja dziecięca. Struga fajne kartuny. Autorka albumów Central Fabrik (webkomiks, następnie wydany w druku) i Ser-ce (komercyjny projekt razem z Marcinem Podolcem).

- Agata Bara
Studentka ilustratorstwa w Essen. Autorka Leviathana wydanego nakładem Timof Comics. Obecnie pracuje nad kolejnymi komiksowymi projektami. Polecam wywiad.

- Agata Gorządek
Absolwentka łódzkiej filmówki na wydziale animacji. Aktywnie udzielała się w legendarnym konkursie na pasek komiksowy na Wraku. Zapowiadała kilka projektów komiksowych (między innymi Panów w cylindrach do scenariusza Jerzego Szyłaka) ale prace nad filmami absorbują ją kosztem komiksów.

- Mei Wong i Marta Nieznayu (siostry Bystroń)
Moją ulubioną polską rysowniczką komiksów jest Mei. Jej twórczość śledzę chyba najdłużej z wymienionych, bo pewnie jakoś od 2005 roku. Od początku przekonała mnie jej miłość do rysowania, szczerość i bezpretensjonalne emo. Mei razem z Martą Nieznayu od 2003 roku redaguje artzina Nansze. Jako pierwsze odważyły się publikować dyskryminowane w innych zinach komiksy Ojca Rene. Myślę, że gdybym debiutował 5 lat później to również wysyłałbym tam swoje komiksy zamiast wydawać swój artzin. Siostry są też autorkami hasła będącego tytułem niniejszego posta. Z tym hasłem, widocznym na fotce poniżej, były zauważone na Manifie.
Ponadto Mei i Marta N. tworzą duet Sexy Armpit. Obok Płetwonurków Szczurków jest to najfajniejsza komiksowa grupa grająca alternatywne piosenki.
Mei na klawiszu, Marta na wokalu.
O, proszę:

To jest tak zajebiste, że tylko again and again na plejliście!

- Dominika Węcławek
Jedyna scenarzystka w zestawieniu. Autorka webkomiksu Czwórka na pokładzie.
Oprócz tego pisuje entuzjastyczne recenzje i artykuły o komiksie w Życiu Warszawy.

Właśnie zdałem sobie sprawę, że przy większości wymienionych artystek figuruje zwrot "kolejna absolwentka/studentka ASP/pokrewnych". Komiks jest dla tych dziewczyn formą przekazu równorzędną z malarstwem, ilustracją, animacją, czy projektowaniem. Trochę inaczej niż komiksie męskim, gdzie narracja obrazkowa jest zazwyczaj na pierwszym planie a poza tym działa silniejszy oddolny ruch amatorski.

Być może na rzeczy jest więc hipoteza, że kobiety rysujące komiksy pojawiły się wtedy gdy komiks przestał być dyskryminowany na uczelniach?

Z archiwum kleju i nożyczek - WdruQ

2010-08-15T03:44:00.000-07:00

Forma zina jest wygodna nie tylko dla początkujących twórców. Etos DIY to również domena undergroundu/alternatywy/sztuki offowej. Aby zaistnieć w tej formie, obecnie wystarczy drukarka i zszywacz (+ mało ważne elementy jak treść i dystrybucja). Kilka lat temu, gdy też robiłem zina, bawiłem się ksero i dwustronną taśmę klejącą. Nie miałem wtedy swojego komputera, więc teksty wklepywał w worda i drukował koleżka z budki, w której przepisywano prace magisterskie (niewiarygodne, a jednak). Ode mnie trafiały mu się do przepisania z rękopisów wiersze i opowiadania. Pozostałe elementy, takie jak spis treści i stopka redakcyjna wpisywałem ręcznie. Jak teraz przeglądam te stare ziny, to myślę że można było wszystko nabazgrać samodzielnie. Wtedy zinek miałby urok totalnego samizdatu.

Po trzech numerach "ZImNych nóg", w 2003 roku ukazały się kolejne trzy odsłony zina, tym razem ze zmienioną nazwą na "WdruQ" przy zachowaniu numeracji.
W roku 2003 zacząłem współpracę z Hobertem Ronkiem (KGB) a następnie z Dominikiem Szcześniakiem (Ziniol). Pod wpływem ich doświadczeń wydawniczych i wkręceniu się w fandom komiksowy, mój zin zboczył w niszę komiksową. Pomimo, że numer 6 był ostatnim, to w tej niszy pozostałem do dziś.

WdruQ nr4,5,6/2003
Redakcja: Maciej Pałka & Anna Szamruchiewicz

WdruQ nr4/2003
xero, a5, 24strony

w numerze 4:

-Maciej Pałka
-Anna Szamruchiewicz
-Tomasz Hebda
-Roman Gładysz
-Basia Zieziulewicz

Tradycyjny mix poezji z grafiką i komiksem.
Zabrakło opowiadań, ale za to swój wiersz dał do druku między innymi gwiazdor zina KGB, autor słynnego onegdaj Nomico. Obecnie bohater zapomniany bardziej niż Dzich Leśniczy, wówczas święcił apogeum popularności.

Nowelkę "Kamień" opublikowałem kilka lat później w sieci jako poemiks w odcinkach .

Nie jestem całkowicie pewien, ale chyba z tym numerem pojechałem na WSK gdzie sprzedałem i rozdałem kilka egzemplarzy. Zostałem również wyśmiany przez ekipę zina TFÓR (przydupasy i fanboje Produktu). Nasze zinki i podejście do sztuki komiksu znajdowały się wtedy względem siebie na antypodach* :)
Artzin WdruQ nie zrobił furory w środowisku młodych twórców komiksu co spowodowało u mnie wewnętrzne emo dorównujące temu co zaprezentowała Olga "Osa" Matuszewska w swoim słynnym już artykule o chujogłowych komiksiarzach.

WdruQ nr5/2003
xero, a5, 24strony

w numerze 5:

-Maciej Pałka
-Anna Szamruchiewicz

Tym razem bez zaproszonych gości. Razem z Anią wydaliśmy sobie autorski numer i doszliśmy do kresu tego, co mieliśmy do powiedzenia w zinowej formie magazynu. Zeszyt bodajże najlepszy, nawet pomijając to że emo i grafomania kapią z prawie każdej strony.

Numer piąty, podobnie jak poprzedni został wydany zgodnie z kalendarzem najważniejszych polskich imprez komiksowych. Powoli wdrażałem się w środowisko i samo rysowanie komiksów, co znalazło odbicie w zawartości. Proporcja tekstów do komiksów została złamana. 2/3 zawartości to komiksy a 1/3 wiersze. Z tym numerem pojechałem lansować się na MFK. Oczywiście bez większego sukcesu komercyjnego i krytycznego ale za to z wymiernym efektem towarzyskim.

WdruQ nr6/2003
xero, a5, 28stron

w numerze 6:

-Anna Szamruchiewicz
-Mateusz Skutnik
-Nikodem Skrodzki
-Hubert Mącik
-Marek Turek
-Maciej Pałka

Pomimo wspomnianego wyżej dojścia do ściany, jakby siłą rozpędu wydaliśmy jeszcze jeden numer. W 6 odcinku pokazaliśmy największy do tej pory rozstrzał formy zaprezentowanych materiałów. Proporcje komiksów do tekstów pozostały takie jak w poprzednim odcinku. Tym razem jednak oprócz poezji, były znowu opowiadania a w części komiksowej nastąpiła rewolucja. Do współpracy zaprosiłem moich dwóch ówczesnych idoli, od których wydębiłem komiksy. Gdy w 2001 r. debiutowałem w Katastrofie pomiędzy komiksami Marka Turka i Mateusza Skutnika, nawet nie śniłem o tym że kiedyś będę ich gościł w swoim zinie. Tymczasem stało się, Morfołaki i jednoplanszówka "Zbrodnia & kara" znalazły się w szóstym zeszycie WdruQ.

I to był koniec. WdruQ ewoluowało w artzin komiksowy, którego zawartość zbliżyła się do tego co prezentowały wydawane również w Lublinie Ziniol i KGB. Stworzyliśmy sobie zagłębie zinków komiksowych co było fajne bo w każdym momencie mogliśmy zrobić piwny konwent w Chatce Żaka. Z drugiej strony, znalazłem się na rozdrożu. Nie ciągnęło mnie już do wydawania artzinu w stylu obecnie reprezentowanym przez Nansze. Nie chciałem też dublować rozwiązań wypracowanych przez Ronka i Szcześniaka. Na trzecią alternatywę zabrakło mi wyobraźni.

Zresztą, moją uwagę jako twórcy komiksów zaprzątały już ALBUMY.
Ale o nich być może w kolejnym odcinku.

Fota z pierwszego TRACH!a w 2004r. którego hasłem przewodnim były ziny.
Autorem jest Mateusz Skutnik
Na zdjęciu redakcja WdruQ podczas lektury debiutującej podczas tego konwentu NIUNI!

*pozornie

Jak nie być deadlinową mendą?

2010-08-07T02:35:00.000-07:00

W nawiązaniu do notki z 3 maja informuję, że został tydzień na podesłanie swojej komiksowej propozycji do nowego KOLEKTYWU. Jestem głęboko przekonany, że redakcja liczy na to, że nie odstawiliście maniany i daliście z siebie wszystko. Warto zachować rosnący poziom pisma a mobilizacja raptem dwa razy do roku to przecież nic trudnego. Premiera i celebracja sukcesu już podczas największego polskiego komiksowego święta czyli podczas XXI MFK(iG?). Tak więc warto się postarać aby mieć co świętować. Bo tak bogiem a prawdą, to my tu sobie niby skrobiemy te komiksiki a tak naprawdę, TWORZYMY POLSKĄ KULTURĘ! Matejko, Sienkiewicz, Bagiński, a teraz również Kolektyw i każdy twórca z osobna. Tu jest Polska! Pamiętajmy o tym, gdyż medale w ministerstwie już czekają.

Ja właśnie skończyłem swoją propozycję, więc najprawdopodobniej z nowym epizodem Najwydestyluchniejszego będzie można się zapoznać na łamach wspomnianego wyżej magazynu. Przyznaję z pewną dumą, że doskonale wpisaliśmy się (z Bartkiem Sztyborem) w toczoną obecnie dyskusją o komiksie kobiecym. Oto adekwatne promo:
Na zakończenie hint dla twórców i odpowiedź na pytanie postawione w tytule notki. Jak poprawić wydajność pracy? To proste! Wystarczy postarać się o tanią siłę roboczą i zlecić jej wykonanie jakiejś upierdliwej części zadania. Na moim przykładzie: wymazywanie ołówka spod tuszu.
Tak więc
DO DZIEŁA!

THE FOG FALL 3

2010-08-05T04:04:00.000-07:00

Pod koniec kwietnia, rok po premierze drugiej odsłony Fog Falla skończyłem rysowanie kolejnego odcinka. Scenariusz napisał Karol Konwerski, tym razem we współpracy z Łukaszem Błaszczykiem. Grę w trudzie i znoju składał w czerwcu Mateusz Skutnik. Od miesiąca Fog Fall 3 czekał na swoją premierę na portalu Arcade Town. Co ciekawe, w czasie gdy niewidoczna gra wisiała (teoretycznie) niedostępna na serwerze, zdążyło w nią kliknąć 600 osób. Spod lady zassało ją większe grono niż grupa do której jest kierowany nakład przeciętnego polskiego komiksu. Dobre.

Dziś może już kliknąć każdy.
Serdecznie zapraszam.

Limit postapokalipsy na rok 2010 wyczerpałem.
Kolejny epizod...
wkrótce.

Lipiec miesiącem NAPIERDALANIA! - podsumowanie

2010-07-30T15:01:00.000-07:00

Maraton zakończony. Dosłownie przed chwilą skończyłem rysować ostatnią planszę. Zatem kilka słów na szybko. Garść wrażeń. Jeszcze na adrenalinie a przed zakwasami.

To był ciężki miesiąc napinania z samej pasji. Praca bezsensowna, tryb Syzyfka-masochisty. Poprzednio zasuwałem tak dwa lata temu przy Strange Places. Przy kolejnym autorskim albumie koniecznie muszę inaczej rozplanować zadania.

Gruntownie (to ważne!) przygotowałem do druku 48 stron starych komiksów. Czasami była to wręcz rekonstrukcja. Ujednoliciłem dymki, ramki, liternictwo. Dorysowałem 20 kolejnych plansz. Komiks powstawał od 2002 roku więc starałem się aby graficznie całość miała ręce i nogi. Przy każdej obrabianej starej planszy dostawałem nerwicy i walczyłem z chęcią przerysowania. Opanowałem się. Oprócz dodania gdzieniegdzie szarości/rastra wszystko zostało tak jak było - niedoskonale. Z drugiej strony, widzę że przez te wszystkie lata zrobiłem kosmiczne postępy. Oczywiście w skali swojego mikrokosmosu. Kosmirsu.

Powtórne wejście do tej samej rzeki może być frustrujące. Kilka razy żałowałem, że zabrałem się za remastering Laleczek. Teraz przeglądam gotowy materiał i widzę, że było warto. Reedycja pierwotnej wersji nie miała sensu. Dzięki włączeniu do mojego starego albumu pracy Bartka Sztybora, Daniela Gizickiego i Irka Mazurka powstała nową jakość. Teraz Laleczki są kompletne. Zrobiłem swoje, pozostaje mi tylko martwienie się czy raster wyszedł ładnie w druku.

Pomimo niewątpliwych powodów do dumy z ukończenia Laleczek, lipcowa mobilizacja udała się połowicznie. Założyłem sobie, że Laleczki skończę do połowy miesiąca. Przeszacowałem siły. Sceny z życia murarza leżą nadal rozgrzebane.

Niniejszym oficjalnie uznaję lipcowe napierdalanie za zakończone.
Pora ogłosić sierpień kolejnym miesiącem napierdalania!

Do dzieła!

Z archiwum kleju i nożyczek - Zimne Nogi

2010-07-26T01:31:00.000-07:00

W życiu prawie każdego młodego twórcy nadchodzi chwila, gdy pragnie ofiarować swoje DZIEŁA ludzkości. Obecnie w takim przypadku stawiamy blogaska (lub coś w ten deseń). Kiedyś zaczynało się od kombinowania z xeroprasą.

Jeszcze kilka lat temu ziny prezentowały się niezwykle chałupniczo. Skład przy użyciu najprostszego edytora tekstu był wyższą szkołą jazdy. Tytułowe klej i nożyczki to standard. W dobie względnie taniego druku należy też pamiętać jak drogie było xero. Gdy robiłem pierwszego zinka, przemierzyłem cały Lublin poszukując punktu gdzie bez większych problemów raczą skserować mi obrazki. Zazwyczaj na dzień dobry pracownicy budek małej poligrafii walili cenę za stronę o 100-200% wyższą od kosztu kopii strony samego tekstu. Jeden z legendarnych zinowych redaktorów miał to szczęście, że bodajże jego ciocia prowadziła taką ksero-budkę. O jakości profesjonalnego druku jaki miały Komiks Forum lub AQQ można było sobie pomarzyć.

Kilka lat później nastąpił przełom. Xero staniało, realna stała się też opcja riso. Początkiem nowej jakości wydawania zinów był pierwszy numer Jeju. Totalnie amatorski materiał wyszedł od razu z drukarni. Od tamtej pory forma wydania przestała stanowić o określeniu danej publikacji mianem zinu. Z klasyfikacją jest problem do dziś co można zauważyć choćby w przeglądzie zinów ukazującym się w Ziniolu. Na początku XXI wieku taki problem był zagadnieniem czysto abstrakcyjnym.

Pierwszego zina wyprodukowałem jakoś na początku 2002 roku. Zimne Nogi były art-zinem zawierającym opowiadania, wiersze, grafiki oraz komiksy. Materiał to wypadkowa mojego werbunku i pozostałości z niezrealizowanego projektu z 1999r. w którym nie brałem udziału. Koledzy z Leska mieli zajawkę na wydanie zinka, ale akcja (jak wiele innych wspaniałych pomysłów z dziedziny animacji kultury) rozeszła się po kościach. Po dwóch latach podjąłem temat, pożyczyłem nazwę i złożyłem to co zostało w skromny zeszycik. Jak zwykle w przypadku takich projektów, ambicje były dużo większe niż efekty. Oddając sprawiedliwość, zin miał być podsumowaniem działań kolektywu ale z biegiem czasu stał się dla mnie punktem wyjścia do komiksowej działalności. Na pewno, gdybym sam nie publikował swoich komiksów to skupiłbym się na ich rozsyłaniu do innych periodyków. Gdy zacząłem od razu na swoim, inne pola możliwego pokazania się stały się na pewien czas niepotrzebne. Do czasu.

Zimne Nogi ukazały się w trzech odsłonach datowanych na rok 2002.
Później zmieniłem nazwę na Wdruq, przy jednoczesnej kontynuacji numeracji.

Obecnie, jak to bywa z zinami są to już białe kruki
czy też raczej ciekawostki dla kolekcjonerów-hardkorowców.
Nakład wynosił kilkadziesiąt egzemplarzy (30-60). Cena 5,00 PLN - cena idealnej zeszytówki.
Dystrybucja bezpośrednia tylko w przypadkowe dni w hallu głównego budynku KULu.
Część egzemplarzy rozesłałem do redakcji magazynów komiksowych. Matryce najprawdopodobniej przepadły.

ZimneNogi nr1/2002
xero, a5, 24strony

w numerze 1:

-Anna Szamruchiewicz
-Piotr Kosztyła
-Włodzimierz Przygórzewski
-Krzysztof Konik
-Maciej Pałka

Opowiadania Piotra można było przeczytać online na "bratniej" stronie projektu zarządzanej przez Pawła Czekańskiego. Niestety obecnie nawet google nie ma kopii strony, więc chyba ostatecznie odeszła w niebyt.

Właśnie zwróciłem uwagę, że literki na wzruszająco nieporadnej winiecie mają zaakcentowane Z i N. Nie pamiętam czy to było w planie.

Ponadto każdy numerowany egzemplarz posiadał unikatową relikwię Pięknego Miguela co zdecydowanie wpłynęło na popularność zina w KUL. Tradycyjnie, po relikwię łapki studenckiej braci i personelu tego Uniwersytetu wyciągały się chętniej.

ZimneNogi nr2/2002
xero, a5, 24strony

w numerze 2:

-Anna Szamruchiewicz
-Piotr Kosztyła
-Maciej O'Tręba
-Maciej Pałka

W drugiej odsłonie zakończyliśmy eksploatację szuflandii. Większość materiału powstała już specjalnie do tego wydania.

Tym razem obyło się bez gratisowej relikwii.

W porównaniu z pierwszym numerem, wzrosła ilość prozy kosztem komiksu! Mimo to stałym punktem zina stały się dwie serie komiksowe: "Przygody Gnoma Jorgu" i "Zamek Franza Kafki jako antymodel administracji". Oba komiksy później wydałem jako albumiki.

ZimneNogi nr3/2002
xero, a5, 24strony

w numerze 3:

-Maciej Pałka
-Anna Szamruchiewicz
-Paweł Czekański
-Maciej O'Tręba
oraz
-Basia Zieziulewicz
-Łukasz Bogacz

Trzeci numer został całkowicie zdominowany przez Lubelski odłam projektu. Gościnnie co prawda zagościł Paweł, ale zin już ostatecznie nie miał prawie nic wspólnego z pierwotnymi założeniami. Podobnie, rozminęliśmy się z mutacją internetową. Odpuściłem kontynuację wydawania zina pod pierwotną nazwą.

Gościnnie pojawił się również Łukasz Bogacz, w komiksowym półświatku znany jako scenarzysta wygrywający konkursy (ostatnio o Szopenie). Jego komiks z rysunkami Benedykta Szneidera znalazł się w Antologii komiksu polskiego - Człowiek w probówce - wydanej w 2004 r. przez Egmont. W Zimnych Nogach zamieściłem wymęczoną przeze mnie dwuplanszówkę "Przejście" do jego scenariusza.

Na okładce drzewko na placu przy Zaułku Hartwigów/Rybnej/Ku Farze w Lublinie.

c.d.n.

SCENY Z ŻYCIA MURARZA - okładka

2010-07-07T04:25:00.001-07:00

Jeśli ktoś by mnie zapytał jakim kluczem ustaliłem skład uczestników antologii "Sceny z życia murarza" odpowiedź mam już przygotowaną. Do współpracy zaprosiłem znajomych (w znaczeniu bardzo szerokim) twórców, z którymi chciałem zrobić wspólny projekt. Jako, że zabrakło mi argumentu finansowego, musiałem nadrobić argumentem pewnego stopnia wzajemnej sympatii. Nie zrozumcie mnie źle. Nie oznacza to, że gdybym miał jakikolwiek budżet, to spis treści wyglądałby inaczej. W komiksie swoje możliwości prezentuje najprawdziwszy dream team (dziękuję również rezerwistom)! Nie byłbym po prostu zmuszony do błagalnego trzęsienia łapką o każdą planszę i nie miałbym moralniaka związanego z nadużywaniem dobrej woli moich komiksowych przyjaciół. Po przejściach z kompletowaniem "Scen..." wiem, że zrobienie dobrej antologii mając zapewnioną kasę na honoraria to pestka. W odróżnieniu od innych antologii,"Sceny..." są na tyle nietypowym projektem, że narzucony został scenariusz. To nie są fristajle na zadany temat tylko wspólna kompozycja. Na finiszu pracy wiem również, że dziś nie podjąłbym się ponownie takiego zadania. Podobnie, gdyby ktoś zaproponowałby mi udział w podobnym wolontarystycznym przedsięwzięciu, miałbym gotowych 100 wymówek. Tym bardziej podziwiam współtwórców "Scen...", że dali z siebie wszystko w tym temacie.

Przyszła pora na pokazanie okładki. Autorem jest Rafał Szłapa, rysownik którego znam bodajże najdłużej z całego komiksowego półświatka. Piliśmy razem piwko dokładnie w czerwcu 1999 roku w Cieszynie gdy ja akurat zdałem maturę a kolega kończył drugi rok grafiki. Rafał o tym piwku nie pamięta.

Na przełomie wieków Rafał Szłapa był jednym z najlepiej zapowiadających się polskich komiksiarzy. Udzielał się w fandomie bardzo intensywnie, miał swojego zinka (Lekarstwo) i masę rozpoczętych albumów. Potem jak zwykle zadziałała proza życia, i ironia losu a komiksowe plany Rafała niefajnie zmutowały. Z drugiej strony, jego kreska ewoluowała bardzo przyjemnie. W 2006 r. ukazała się dobrze przyjęta antologia dotychczasowych komisów. Kwestią czasu wydawała się publikacja zapowiadanej serii BLER.

Od tamtej pory sporo wody w kranach upłynęło. Rafał zgarnia pochwały za ilustracje do Fabryki Słów i zbiera joby za chałtury w stylu komiksu o Naszym Papieżu. Ciągle pracuje nad przeróżnymi komercyjnymi zleceniami (chociażby Bluszcz, Nowa Fantastyka, Olimpijczycy), co nie oznacza jednak że całkowicie poddał się złowrogiemu Babilonowi i zapomniał o autorskich projektach.

Premiera prezentacji okładki zbiega się z aktywacją bloga poświęconego reaktywowanemu BLEROWI. Rafał w domowym zaciszu wrócił do pracy nad tym projektem. Szczęściarze mieli szansę obejrzeć przykładowe plansze (wydruk próbny) podczas Festiwalu Komiksowa Warszawa. Być może zapowiadany od tak dawna (prawie legendarny) komiks zostanie wydany już wkrótce. Po szczegóły zapraszam do źródła.

Lipiec miesiącem NAPIERDALANIA!

2010-07-05T03:22:00.000-07:00

Innymi słowy, ogłaszam lipiec miesiącem wzmożonej i wytężonej pracy.
Na dobry początek, 20 stron Laleczek w storyboardzie. Efekt weekendowego napinania na wsi.
Podliczyłem wszystkie plansze i na dziś wychodzi, że komiks będzie ich miał 67. Zabieram się więc za rysowanie, skanowanie, obróbkę, literowanie i co tam jeszcze będzie po drodze. Deadline za niecałe dwa tygodnie. Zobaczymy, czy uda mi się ten wyczyn.

Następnie, z marszu biorę się za ogarnięcie Scen. Tutaj deadline na koniec miesiąca.
HARDKOR! Jest to jednak konieczne aby albumy ukazały się w październiku.
Tak więc, do dzieła!

W międzyczasie skrobnąłem dwa krótkie projekciki. Szczegóły innym razem. Do wglądu po jednym kadrze w cz-b:

WIP - LALECZKI (06) - baza

2010-06-25T01:37:00.000-07:00

Jeden z komiksowych klasyków rzekł niegdyś, że aby nauczyć się dobrze rysować najpierw należy zarysować wagon papieru. Wspomniałem dziś ten bon mot przekopując się przez ów wagon pieczołowicie upchnięty na dnie mojej szafy. Szukałem materiałów do nowego wydania Laleczek: oryginalnych plansz i dodatkowych grafik. Część znalazłem. Część mam na dysku w skanach. Na część zapewne natknę się przypadkowo w przyszłości gdy akurat będę szukał czegoś zupełnie innego.

Materiału wyjściowego jest sporo:Różne formaty, różne narzędzia i misz-masz w manierze rysowania.
Tymczasem, Bartek Sztybor właśnie przysłał mi scenariusz do nowej wersji komiksu. Dodatkowe 20 stron i piękna klamra. W stosunku do pierwszego wydania, historia będzie inaczej zaaranżowana. Po lekturze musiałem chwilę ochłonąć, bo Bartek odwalił naprawdę kawał doskonałej roboty. Wycisnął z mojego scenariusza (oraz dodatkowych historyjek Daniela Gizickiego i Irka Mazurka) to co najlepsze i podlał to porcją dynamicznej akcji wspartej na spójnej wizji całości.

Przy pomyślnych wiatrach ocenicie efekt już w październiku.
Tak więc, zaczynam rysować storyboard i biorę się do dzieła.

Polski komiks w Moskwie

2010-05-15T05:43:00.000-07:00

Podczas IX edycji Kommissji - Międzynarodowego Festiwalu Komiksu w Moskwie miał miejsce polski akcent. Wystawa "Old dogs VS young wolves" została przygotowana przez Ośrodek Promocji i Informacji Kulturalnej Łódzkiego Domu Kultury*. Wydano również katalog zawierający krótkie wprowadzenie (szkicowy rys historyczny polskiego komiksu) i sylwetki prezentowanych twórców. Kuratorem wystawy jest Paweł Timofiejuk.

Bardzo mi miło, że znalazłem się w gronie twórców, których komiksy zostały wybrane by godnie reprezentować naszą miłą Ojczyznę. Wspomniane grono to zarówno klasycy, mistrzowie (starzy i młodzi) oraz nowa fala. Moich klika plansz towarzyszyło na ekspozycji pracom znakomitych polskich komiksiarzy. Pokazaliśmy się w składzie: Кшиштоф Гавронкевич, Ирек Кониор, Михал Следзиньски, Карол КРЛ Калиновски, Пжемыслав Трусьцински, Робэрт Адлер, Томаш Лесьниак и Рафал Скаржицки, Александра Спанович, Яцек Фронсь, Якуб Ребелька, Бенедикт Шнаидер, Марек Турек, Матеуш Скутник, братья Минкевич, Мацей Палка, Данел Хмелевски, Лукаш Рылко, Марек Олексицки, Петр Ковальски, Мирэк Урбаниак, Ёанна Карпович i Томаш Невядомски.

Sporo zdjęć z wyprawy naszej delegacji opublikował Piotr Kasiński. Ponoć było grubo.
Zajumałem kilka fot na pamiątkę:

- Rzeczony katalog.
- Ekspozycja. Duże formaty i sporo miejsca.
- Śledziowy plakat. Tutaj większa wersja, a tutaj śledziowa fotorelacja.
- Moje plansze tuż obok Karmelowych. Robiąc selekcję swoich komiksów, wybrałem po planszy rysowanej do scenariuszy: Bartka Sztybora, Jerzego Szyłaka, Dominika Szcześniaka i mojego. Każdą planszę w nagłówku podpisałem (na focie tego nie widać) ale wyżej wymienieni scenarzyści mogą mieć teraz satysfakcję, że również brali udział w tym wydarzeniu.
Po więcej zdjęć zapraszam na picasę Piotra.

* współorganizatorami wystawy są Instytut Polski w Moskwie; Festiwal Komiksu „KomMissia” w Moskwie, Stowarzyszenie Twórców „Contur”. Wystawę zrealizowano ze środków Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego.

Nie śpijcie, NA BOGA!!!!!!1

2010-05-03T00:28:00.000-07:00

Update do notki o Kolektywie.

Korzystając ze świątecznego majowego lenistwa skończyłem rysować komiks do nowego numeru magazynu. Wersja w tuszu poczeka sobie teraz na obróbkę. Podpicuję ją i wstawię literki w czerwcu/lipcu jak wykaraskam się z Morbida2/Laleczek.

Nowy epizod Najwydestyluchniejszego będzie niezwykłą gratką dla miłośników komiksu kobiecego i najpewniej na stałe wejdzie do kanonu sztuki feministycznej. Oprócz tego fani naszej serii powinni być usatysfakcjonowani wyśmienitym epizodem. Od siebie mogę zdradzić, że Bartek Sztybor osiąga kolejne wysokie rejestry. Zadziwiające!

W każdym razie, komiks już prawie gotowy. Dowód w postaci fotky:(8 plansz z 10. Nie mogę pokazać wszystkich, gdyż byłby to srogi spoiler a jak wiadomo Viewer Discretion Is Advised).

Premiera na XXI MFKiG. Ostateczny termin nadsyłania swoich propozycji to 15 sierpnia 2010 roku. Tak więc macie jeszcze całe długie trzy miesiące aby wyszykować dziełko na najwyższym poziomie.

Kogo ja oszukuję? Mogę się założyć, że i tak będziecie piszczeć o przedłużenie terminu a w efekcie większość z Was odstawi manianę po pierwszej planszy i wyśle niemiłosiernie niedopracowane gówno. Czyż nie?

Tak więc, nie bądźcie deadlinowymi mendami i zacznijcie pracować.
Pamiętajcie również aby zbanować comics sans! Komiksy literowane tym nędznym fontem ponoć od razu lecą do kosza.

TRZEBA BYŁO zamówić pierogi z wody!

2010-04-26T09:42:00.000-07:00

W miniony weekend odbyła się pierwsza edycja Festiwalu Komiksowa Warszawa. Impreza była pierwszym dużym przedsięwzięciem Polskiego Stowarzyszania Komiksowego.

W kalendarzu komiksowych imprez nowy festiwal zajął miejsce zdechłych w przededniu dziesiątej rocznicy Warszawskich Spotkań Komiksowych.

Bardzo się cieszę, że po raz pierwszy od kilku lat będąc na komiksowym konwencie w stolicy odczułem prawdziwe zaangażowanie organizatorów w przebieg zdarzeń. Bolączką kilku ostatnich edycji WSK był totalny rozpierdol organizacyjny.

Na KW kwestie informacyjne rozegrano tip-top.
Niezwykle miła obsługa recepcji rozdawała katalog i wydany z okazji festiwalu Komiksowy Przewodnik Po Warszawie.

Myślę, że warto wspomnieć o wypruwającym sobie flaki Asu. W dniu festiwalu ten dzielny działacz (zarazem autor powyższego bannera-kierunkowskazu, który unaocznił mi że jestem na właściwej drodze) wyglądał niczym najprawdziwszy zombie!

W skrócie

PLUSY:
+ darmowe wejście na imprezę
+ darmowy Komiksowy Przewodnik
+ fachowa i zaangażowana obsługa
+ informacyjna profeska (strona w necie, kontakt)
+ miejscówka w centrum
+ wszystkie główne atrakcje w jednym miejscu
+ szatnia, piwo i afterparty na miejscu
+ przestronna giełda
+ wystawy na mieście

Sam program to już kwestia indywidualnych preferencji. Osobiście jadę na tego typu zloty w celach wyłącznie towarzyskich więc dla mnie jaki by program nie był to zawsze jest mnóstwo okej.

MINUSY:
- Miejscówka niezwykle mroczna i depresyjna. Ściany i okna zamalowane na czarno, wiszące czarne kotary itp. Nie mogłem długo usiedzieć w tym lochu.
- Piwo za 8zł. Chujowe chrzczone piwo z beczki za 8zł.
- Szatnia za 2zł. Zajebiście.
- Gonzo prowadzący Bitwy Komiksowe dupą do publiczności.

No i największy minus:
- Nie powinienem zamawiać odsmażanych pierogów bo się cholernie strułem i zasnąłem podczas afterka :(
Jest mi z tego powodu niezwykle przykro.

Z pozytywnych wrażeń, wrócę jeszcze raz do Komiksowego Przewodnika Po Warszawie. Elegancko wydana książeczka (PSK przy wsparciu Urzędu Miasta) była dostępna za friko. W środku na 48 stronach plejada polskich komiksowych gwiazd ilustrująca historyjki napisane przez czołówkę polskich scenarzystów. Bodajże najlepsza antologia tematyczna jaką czytałem.

Na potrzeby tego wydawnictwa wystrugałem jedną planszę do scenarka Grzegorza Janusza.
Poniżej jeden z kadrów:
P.S. Piotr Kowalski v.s. Kamil Konwerski w walce na gołe klaty - bezcenne!

Maca z zakalcem

2010-04-22T07:06:00.000-07:00

Podczas ostatniego MFKiG, równo po dekadzie od wydania ostatniego (i zarazem pierwszego) numeru nastąpił długo wyczekiwany powrót CYRKIELNI - Masońskiego Magazynu Komiksowego. Czy zmartwychwstanie legendarnego zina sprostało oczekiwaniom?

Jako, że dzieje magazynu to przedinternetowa prehistoria (WRAK się nie liczy!) należy się słowo wprowadzenia. W 1996 r. ukazał się pierwszy numer Zina KKK, którego trzon stanowiły komiksy i prowokacje Tomasza Krasnowolskiego, Krzysztofa Tkaczyka i Bartosza Minkiewicza. Pismo charakteryzowało się rubasznym (specyficznym) poczuciem humoru i absurdalną publicystyką. W ciągu pięciu numerów KKK ewoluowało w kierunku pisma bardziej przystępnego w odbiorze. W końcu zostało brutalnie przejęte przez Kamila Śmiałkowskiego i jego popleczników. Nowa ekipa była de facto dojściem do głosu pokolenia twórców, których wizja komiksu jako takiego ciążyła w jedynym kierunku widocznym przez mózgi zaimpregnowane przez lata indoktrynacji zeszytówkami TM-semic. Kiczmeni bezlitośnie docięli watahy żaków z ASP marzących o zakazie depilacji. Tymczasem obrażeni na cały świat renegaci, których skład skrystalizował się podczas prac nad KKK postanowili wkroczyć na drogę masońskiego terroru. Tak powstała CYRKIELNIA.

Pierwszy numer nowego magazynu był eksplozją sztubackiej jazdy po bandzie. Twórcza anarchia w symbiozie z profesjonalną formą i elegancką oprawą. „Timofowa kreda” miała stać się standardem dopiero w odległej przyszłości więc na tle wszechobecnego brudnego xero magazyn prezentował się okazale. Ponadto, co ważniejsze za materiałem stała zaimprowizowana filozofia - prześmiewczy koncept na przegiętą masońską stylizację. Nic dziwnego, że przebojowa Cyrkielnia mocnym uderzeniem w jądra fandomu zapisała się historii polskiego komiksu.

W roku 1999 pismo zdobyło nagrodę „Kloca” przyznawaną przez Krakowski Klub Komiksu (ironia losu). Wręczenie wyróżnienia w kategorii najlepszego fanzinu za profesjonalnie wydany album na kredzie spowodowało ostrą reakcję Mateusza Skutnika i Dominika Szcześniaka - redaktorów xerowanych zinów: Vormkfasy i Zinia. Protest skutkował korespondencyjnym flejmem (sic!), który został opublikowany w Ziniu. Argumentem obozu xero oprócz „niezinowej” formy było przypuszczenie, że Cyrkielnia jest jednorazowym wybrykiem. Mijająca dekada potwierdziła powyższe wątpliwości.

Powrót magazynu został przygotowany w sposób charakterystyczny dla wcześniejszych działań redakcji. Doza dezinformacji, że będą wydane jednocześnie dwa nowe numery. W rzeczywistości pismo ma dwie okładki – na awersie i rewersie. Następnie fajna akcja z promocją na Festiwalu. Na stoisku można było zaopatrzyć się w odpowiednie gadżety – marynowane napletki i kaptury. W sieci zawisła również nowa strona internetowa. Mimo to, reakcje odbiorców są bardzo oględne a wręcz można mówić o zignorowaniu tego wydarzenia. Dlaczego?

Dlatego, że wydawanie magazynu rodem z końca XX wieku powoduje wizję młodego (ale drapieżnego) dinozaura, który swego czasu wpadł w szczelinę w lodzie, tam cudownie przespał miliony lat a teraz nagle zgłodniały wypadł z letargu i wrzeszcząc o gorącą posokę rzucił się wprost pod koła pędzącego tira. W mojej analogii kierowca tira to współczesny (przyjmuję, że komiksowo wyrobiony) czytelnik a pędząca maszyna to INTERNET. Komiksy publikowane w Cyrkielni są w większości świetnie narysowane ale zarazem bardzo pretekstowe, prostackie i wcale nie śmieszne. Żarty rysunkowe i kolaże to poziom codziennego spamu z demotywatorów. Chwila śmiechu z ładnej prowizorki, dla odmiany wydrukowanej na kredzie i w kolorze. W cenie 35,00 PLN.

Na 88 stron magazynu, komiksy zajmują niewiele ponad połowę. Połowa z nich jest zdatna do lektury. Dwa komisy wybijające się ponad przeciętną to „Straine” i „Bracia”. Pozostałe (jak również publicystyka) są artefaktami wygrzebanymi z wehikułu czasu, który niczym w piosence zespołu Dżem zabiera twórców patrzących na odbicia swoich starych ryjów w lustrze w czasy beztroskiej młodości. Cóż z tego, że młodość ta wypadła na czas komiksowej smuty? Cyrkielnia, która kiedyś mogła stanowić alternatywę dla Produktu (w rzeczywistości magazyn Śledzia wyssał z niej to co najlepsze – Minkiewiczów) jest obecnie rupieciem. W najlepszym wypadku znakiem czasów do których nie warto wracać w celach innych niż badawcze.

Trójka ze sternikiem

2010-04-18T01:00:00.000-07:00

Mam ambitnym plan aby zwiększyć tempo.
Codziennie zrobić COKOLWIEK więcej niż tylko plan minimum. Dorzucić literki do planszy Degrengolandu albo postawić kilka kresek na kartce.

Tymczasem, spoglądam za okno
i nie chce mi się siedzieć w domu.
Z drugiej strony, zaczyna się pyłkowe szaleństwo i prosto z zapalenia oskrzeli płynnie przechodzę do alergicznych niedogodności. Ech.

Na blogu PASTELGAMES zajawka trzeciego epizodu FOG FALL.
Moim zdaniem wyszło grubo. Nie mogę doczekać się premiery.
Kuję żelazo póki gorące i zaczynam już dłubać przy kolejnej grze.

WIP - LALECZKI (05) - okładka

2010-03-25T03:16:00.000-07:00

Dostałem info od wydawcy, że okładka LALECZEK już się wydrukowała.
W załączeniu podesłał adekwatne fotki.

Okładka:Właściwie jest to awers okładki.
Na tył przyjdzie pora później, gdy już zaprojektuję całość albumu.
Na razie jednostronnie zadrukowane arkusze spoczywają w bezpiecznym sejfie (szafie, garażu etc.).
Wkrótce wrócą do takiej oto maszyny a później jakimś magicznym sposobem każdy z arkuszy stanie się prawdziwym opakowaniem mojego albumu (zeszytu - w nomenklaturze miłośników zeszytówek).

Już się nie mogę doczekać.
Zanim jednak do tego dojdzie, czeka mnie jeszcze mnóstwo pracy.

WIP - DEGRENGOLAND (04) - Wywiad z Pawłem Wojciechowiczem

2010-03-23T03:08:00.000-07:00

Obiecany wczoraj tendencyjny wywiad z rysownikiem DEGRENGOLANDU:

PAWEŁ WOJCIECHOWICZ

Pała - Debiutowałeś w antologii komiksu polskiego wydanej pod szyldem Strefy Komiksu. Gdzie jeszcze uważny fan polskiego komiksu miał możliwość natknąć się na inne Twoje komiksy?

Trek - Jeśli się już natknął to musi być BARDZO uważnym fanem komiksów. Jeśli chodzi o moje występy na papierze było ich na tyle niewiele, że wspomnę również o publikacjach internetowych.

Strasznie „kwasowe” komiksy do których również pisałem scenariusze znajdują się na portalu E-studente. Powstały gdy ten portal nazywał się jeszcze E-lama i są to jedne z moich najwcześniejszych prac. Między innymi jest tam niedokończona nigdy historia „Noir”, która mrozi krew w żyłach swoimi dialogami. Choć wciąż próbuje pisać własne rzeczy, scenariusze nie są moją najmocniejsza stroną.
Również na polterze można natrafić na mój krótki komiks, biorący udział w konkursie Powstańczo-Warszawskim w którymś tam roku.
Skomentowany został przez Rafała Skarżyckiego, ale niestety nie wziąłem sobie wtedy jego rad do serca, co zaowocowało kolejnymi niezbyt udanymi występami z mojej strony.
Ogólnie sporo z tego co robię można zobaczyć na Digarcie. Polecam zwłaszcza Wielki Sen, który narysowałem do scenariusza Bartosza „Mam Dużo nagród Na MFK” Sztybora. (O tu i tu ).

Prowadzę również blogasek o nazwie jeden kadr, gdzie wrzucam różne rysunkowe dziwactwa.

P - Faktycznie, jest to jakaś próbka Twojego komiksowego potencjału.

T - Nie mogę też nie wspomnieć o paskach komiksowych, za które zabrałem się swego czasu z moim studyjnym (znaczy, ze studiów) kolegą Michałem Zielińskim. Projekt nie spotkał się z żadnym odzewem, ani pozytywnym, ani negatywnym, co niestety spowodowało jego zejście. Żałuje tego dość mocno, ponieważ uważam że pomysłów nam nie brakowało, a postacie jakiś tam potencjał miały… Mimo zamieszczenia linka do tego blogaska na wszystkich możliwych forach, nikomu nie chciało się nawet napisać w komentarzach, ze „do dupy”, bądź „ale syf kuzwa”. Brak jakiejkolwiek reakcji odebrał mi i Zielowi zapał do pracy.

P – Kojarzę tego bloga. Czekałem na rozwój wydarzeń ale dość szybko porzuciliście temat. Z Zielem ponownie „spotkaliście się” za to na łamach Szramy.

T – Oczywiście, grzechem byłoby nie wspomnieć o wiekopomnych udziale w tym dziele. Komiks został mocno skrytykowany chyba wszędzie. Zaserwowałem tam dla smaczku czcionkę Times New Roman.

P – Widziałem Twoją oryginalną planszę do szorta ze Szramy i uważam, że wersja cz-b jest znacznie lepsza od finalnego efektu w szarościach i z tą nieszczęsną czcionką.

T - Muszę przyznać ze mam słabość do tej pracy. Komiks wyszedł mi nieczytelny i chaotyczny, ale parę podstawowych prawideł dotyczących „branży” się na nim nauczyłem (np. ze Times New Roman nie jest taką uniwersalną czcionką). Rysowanie tego shorta sprawiło mi frajdę.

P – Publikowałeś coś swojego zinach?

T - Jeśli chodzi o papierowe występy to w konwencji Fantasy można zobaczyć mnie jeszcze w zinie RRY. Narysowałem komiks do scenariusza Irenusza Mazurka.

P – Zacząłeś również prace nad kolejnym albumem o przygodach Benedykta Dampca. Co stało się z tym projektem? Wyciągnęliśmy Cię z Dominikiem Szcześniakiem do innego pełnometrażowego przedsięwzięcia. Czy przypadkiem oderwaliśmy Cię od pracy nad tym komiksem? Jeśli tak, z góry przepraszam Jerzego Szyłaka.

T - Za Dampca wziąłem się w momencie gdy moje umiejętności nie były w stanie sprostać temu obfitującemu w sceny akcji scenariuszowi. Planuję do niego wrócić.

P – Przejdźmy do DEGRENGOLANDU, naszego wspólnego webkomiksu - czego się po nim spodziewasz? Jak Ci się pracuje nad tym komiksem? Nie wymiękasz?

T - Jako, ze dwa dni temu skończyłem ostatnią (z rysowanych przeze mnie) plansz do pierwszego zeszytu, to wygląda na to że nie wymiękam.

Pracuje mi się naprawdę super, bardzo komfortowo. Do tego momentu nie musiałem się nawet martwic o rozplanowanie kadru, bo korzystałem z wykonanego przez Ciebie materiału.
Również część pracy z którą zwykle mam najwięcej problemu, czyli dymki i ich kompozycja zdjęta jest z moich barków i bezpiecznie spoczywa na Twoich.

P – Ba.

T - Ogólnie sobie siedzę i rysuję. Spodziewam się, że DEGRENGOLAND zostanie dobrze przyjęty i że czytanie go sprawi czytelnikom tyle samo radości co mi sprawiło rysowanie.
Szczególnie, że komiksów tak „mainstreamowych” na naszym rynku za dużo nie ma.

P - Czyżby? Czytałem niedawno na kzet podsumowanie za rok 2009 i nie odniosłem takiego wrażenia.

T - Miłą sprawą jest praca z wyjadaczami tematu. Jeśli spieprzę coś w kompozycji bądź ustawieniu kadrów, wiem że zwrócisz mi na to uwagę.

P - Albo poprawię.

T - Po prostu dobrze jest pracować, wiedząc, ze ktoś siedzący długo w temacie kontroluje twoje poczynania.

P – Tytułem podsumowania: DEGRENGOLAND w jednym zdaniu.

T - Jest to świetna, nieco makabryczna historia z rewelacyjnie „napisanymi” postaciami.

P – Serdecznie polecamy.

WIP - projekt C (03) - DEGRENGOLAND

2010-03-22T07:12:00.000-07:00

Ubiegły tydzień zakończyłem ujawniając szczegóły „Scen z życia murarza”.
Od razu odkryję tabliczkę z napisem „Projekt C” i zdradzę kolejny tytuł.

Zanim to uczynię, dodam że trzy pozostałe tajemnicze projekty pozostaną tajemnicą jeszcze przez (co najmniej) kilka miesięcy. Nadmienię również, że do dzisiejszego kroku przyczynił się start webkomiksu SCIENTIA OCCULTA autorstwa moich miłych kolegów: Łukasza Okólskiego i Roberta Sienickiego. Klikajcie, dodawajcie do RRSów.

Przechodząc do meritum.
Pora na konkrety:

- DEGRENGOLAND -

Webkomiks. Aktualizowany regularnie. Dwa razy w tygodniu. Zamknięta historia na około 100 odcinków. W przeliczniku fanów tęskniących za zeszytówkami – cztery/pięć zeszytów (rozdziałów). Za darmo. W skali szarości.

Scenariusz Dominika Szcześniaka. Rysunki Pawła Wojciechowicza i moje.
Z Dominikiem kilka albumów komiksowych zdążyliśmy popełnić. Teraz do twórczego teamu przygarnęliśmy młodego ale zdolnego i ambitnego koleżkę. Efekty nas pozytywnie zaskoczyły.

Ruszamy wkrótce - jak tylko skończymy pierwszą dawkę materiału, która posłuży na pół roku aktualizacji. Połowę tej dawki już przyszykowaliśmy. Do tematu webkomiksu staramy się podejść profesjonalnie (jak do każdego z naszych komiksów). Chodzi mi zarówno o jakość jak też brak obsuw w aktualizacji. W chwili startu DEGRENGOLANDU gwarantujemy czytelnikom 50 stron, czyli kilka miesięcy wspólnej (oby dobrej) zabawy.

Ostrzeżenie:
Jutro na blogu zaprezentuję nieco inną formę autolansu niż zazwyczaj.
Będzie to autolans w postaci mini wywiadu z Pawłem Wojciechowiczem.
Paweł Wojciechowicz – Trreker. Kojarzycie?
W takim razie zapraszam.

WIP - projekt B (01) - SCENY Z ŻYCIA MURARZA

2010-03-19T04:44:00.000-07:00

Ujawniam tytuł albumu kryjącego się pod szyldem "projektu B".
Prace są już na takim etapie, że tajemnica nie jest potrzebna. Komiks na pewno będzie wydany. Widmo pustych zapowiedzi nam nie grozi.

"SCENY Z ŻYCIA MURARZA" są antologią, którą nieśmiało zapowiedziałem już w wywiadzie dla Godaiego i w podsumowaniu ubiegłego roku (okiem twórcy) na blogu Kolorowych Zeszytów. Jest to antologia o tyle ciekawa, że fragmenty zilustrowane przez 12 autorów łączą się w spójną historię. Sceny nie są więc zbiorem luźnych historyjek (jak to jest w przypadku zwykłych antologii) ale stanowią pełnowymiarową opowieść. Równocześnie są też katalogiem skupiającym prace kilkunastu świetnych artystów. W większości rysowników nowej fali polskiego komiksu.

Autorem scenariusza jest Jerzy Szyłak. Sama historia jest historią poboczną (prequelem?) słynnej "Szminki" (Jerzego Szyłaka i Joanny Karpowicz) wydanej w 2003r.

Poniżej przedstawiam listę twórców, którzy bezinteresownie włożyli w ten projekt swój bezcenny czas i umiejętności. Jeśli nic nas nie zaskoczy, efekty naszej kilkuletniej pracy zebrane w kolorowy elegancki album będzie można podziwiać pod koniec bieżącego roku.

Zapraszam do klikania w linki pod wizytówkami:

Na potrzeby "Scen z życia murarza" postawiłem nowego bloga na którym znajdzie się press-pack. O szczegółach i postępach prac będę informował tutaj.

Potworny Kolektyw

2010-03-11T05:27:00.000-08:00

Od wczoraj cieszę się swoim egzemplarzem najnowszego KOLEKTYWU. Wrażenia mam jak najbardziej pozytywne! Ekipie z Dolnej Półki udało się wypuścić najlepszy z dotychczasowych numerów magazynu. Redaktorskie sito było nad wyraz gęste i ze sporej ilości nadesłanego materiału wybrano do publikacji tylko bardzo dobre/świetne historyjki. Podział na serie i szorty uważam że się sprawdza. Prawie połowa komiksów to fragmenty cykli - dodam, że bombowych.

Po kilkukrotnej lekturze moimi ulubieńcami w tym numerze są: Drużyna A.K. (Sienickiego, Mazura i Wolskiego), Sarkis (Gizickiego i Trejnisa), Recours (Sienickiego i Okólskiego), fenomenalny "Ja, potwór" Grządzieli, Odmienne stany świadomości (Wykurza), stale zajebisty Kapitan Mineta walczący z Głupim Chujem! (Sztybora i Nowackiego) i pociągnięty fachową mangową krechą Gniew Kehtanita (Biedrzyckiego i Pakulskiego). Czyli 7/13 komiksów to dla mnie debeściaki! Serdecznie polecam kupno. Zapraszam do sklepiku w bannerach po lewej.

Numer otwiera kolejny epizod Najwydestyluchniejszego. Siedmiostronicowa historyjka przeszła bodaj najbardziej pokręconą drogę ze wszystkich dotychczasowych odcinków. Rysowałem ją w dwóch etapach z bodajże dwuletnią przerwą pomiędzy. Odcinek był wstępnie zaklepany do nowego numeru magazynu B5, który w międzyczasie wziął się i znikł.
Na szczęście w przyrodzie nic się nie marnuje, więc nowy numer Kolektywu okazał się dobrą motywacją do ukończenia tego odcinka.

Tematem kolejnego numeru (planowanego na październikowe MFK) jest "SIEDEM". Czasu jest co prawda sporo, ale jako prawdziwy profesjonalista już zabrałem się do pracy aby później nie jęczeć (jak jakaś deadlinowa menda) o naginanie terminu. Bartek Sztybor podesłał genialny scenarek a ja naszkicowałem całość. Dowód poniżej.

Coraz bardziej myślę nad tym, aby zbiorcze wydanie Destyla było w formacie mniejszym niż B5.
Może nawet kieszonkowym?

Fantastyczny luty

2010-03-08T03:35:00.001-08:00

Faktycznie, luty był fantastyczny.

No bo jakże może być inaczej skoro w lutym udało mi się obskoczyć zarówno Nową Fantastykę (ilustracje do opowiadania "Interes jak każdy inny" autorstwa Heidrun Jänchen) jak również Magazyn Fantast yczny (z przedrukiem "późnych synów").

Tak sobie myślę, że jest to jakieś spełnienie moich marzeń z czasów gdy chodziłem do liceum. Wtedy namiętnie wczytywałem się w objawione treści opowiadań w NF. Kupowałem też MiM i każdą wolną chwilę poświęcałem na granie w RPG i rysowanie komiksów. Cierpiałem również nad tym że TM-semic przestał wydawać x-menów (och, ileż wylanych łez!).

Stało się.
Moje dwa obrazeczki są ozdobą jednego z numerów NF!
(Macieju z lat '90! Wyobraź to sobie! Weź to sobie tylko wyobraź!)

Chciałoby się rzec:
"teraz, gdy sam jestem dziadkiem..."

LOL

WIP - projekt C (02)

2010-03-07T00:44:00.001-08:00

Andrzej Janicki wpisem na swoim blogu mimowolnie przypomniał mi, że zapomniałem o trzecich urodzinach niniejszego blogaska. Celebracja tego niezwykłego faktu umknęła mojej uwadze z prozaicznego powodu - jestem dosłownie zawalony robotą. Głównie nad rysowaniem TEGO.

Tymczasem, komiksowo Alleluja i do przodu.

Projekt C z przymiarek wszedł w etap realizacji. Niniejszym przedstawiam szanownych współpracowników przy tym wiekopomnym dziele:
Scenariusz jest wykwitem przemyśleń Dominika Szcześniaka, zaś graficznie wspieramy się nawzajem z Pawłem Wojciechowiczem.

Rzeczony Trreker użył jako storyboardu części mojej wersji komiksu z roku 2004 (sic!) i dzielnie dłubie kadry na swoją modłę. Ja na to wrzucam szarości i dorzucam literki. Nie znaczy to, że odpuszczam sobie samodzielne rysowanie. Sprytnie i logicznie podzieliliśmy sobie materiał tak aby każdy mógł się wykazać i aby nie ucierpiała na tym spójność całości. Bogu dzięki, pierwsze 10 plansz jest prawie za nami. Gdy dobijemy do 50 zaczniemy publikację w formie webkomiksu. Kolejnych 70 stron powstanie na bieżąco. Taki jest przynajmniej nasz chytry plan!

Jako ilustracja: klasyczne "przed-po":W szkicu widocznym po lewej stronie mamy przygotowane jeszcze 15 kolejnych plansz. Druga część pierwszego etapu (do chwili publikacji) będzie o tyle trudniejsza, że albo sami będziemy musieli główkować nad kadrowaniem albo w celu ułatwienia sobie pracy zaangażujemy storyboardzistę.

Normalnie, podział pracy jak w Ameryce!

WIP - projekt E (01)

2010-03-04T02:03:00.001-08:00

Chwilę po tym jak ogłosiłem akcję automotywującą musiałem przed sobą niestety przyznać, że inicjatywa okazała się kompletną klapą. Cisza, marazm, flauta. Zero postępów do zameldowania na blogu. Na szczęście myliłem się! Wprawione w ruch tryby zaczynają mleć i powooooooooooooooooooooooo(...)oooooooli coś się wykluwa. Szczegóły wkrótce.

Pora przedstawić projekt E.
Kilka dni temu dostałem skończony scenariusz od Szanownego Bartka Sztybora.
Album będzie miał (bagatelka) 190 STRON!

Pierwsze strony scenariusza dostałem na początku ubiegłego roku. Przygotowałem wtedy 26 stron w storyboardzie. Od tamtej pory nic nie ruszyłem, ale w końcu jest scenariusz i jakaś baza.
Zakładam, ze fajnie byłoby jakbym zrobił całość w storyboardzie do końca 2010 r. Projekt zgłosiliśmy na pitching Ligatury. Ostatecznie w katalogu znalazł się Najwydestyluchniejszy (również na zdjęciu powyżej). Na pewno będziemy mieli jeszcze okazję zaprezentować ten projekt jakiejś szacownej komi(k)sji.

Tymczasem, krótki opis komiksu który przygotowaliśmy do katalogu:
"P0 co (...)?", to opowieść o człowieku, który w pewnym momencie wygląda przez okno, przez co jego życie nieodwracalnie się zmienia. To historia opowiadająca o tym, że każda przyczyna pociąga za sobą skutek, każda decyzja ma swoją konsekwencję. Jest to komiks całkowicie pozbawiony słów (zaplanowany na około 200 stron), w którym kryminalna intryga miesza się z atmosferą horroru.

Po lekturze scenariusza mogę powiedzieć jedno.
Jesteśmy szaleni!
Bartek, bo napisał to coś;
Ja, bo mam zamiar to zilustrować!

ELEMENT CHAOSU

2010-02-24T20:39:00.000-08:00

Jakub Rebelka wśród fanów komiksu jest znanym twórcą. Średnio co dwa lata prezentuje kolejny album. Jego bardzo charakterystyczny styl mocno inspiruje zarówno epigonów jak i naśladowców. Artysta debiutował w połowie lat '90 gdy będąc nastolatkiem został przez ówczesne środowisko komiksowe obwołany młodym geniuszem. Stwierdzenie to okazało się nie być na wyrost, gdyż od kilkunastu lat obecności w świadomości czytelników Rebelka ciągle dowodzi nieustannego rozwoju. Wystarczy porównać choćby nie tak stare prace znajdujące się na stronie www.rebelka.net z zawartością ekspozycji zatytułowanej ELEMENT CHAOSU.

Wystawa zorganizowana przez BWA w Jeleniej Górze jest zamknięciem rozdziału poszukiwań związanych z artystyczną edukacją. Rebelka od dawna drążył swoją własną manierę i konsekwentnie nie schodził na manowce zmiany stylu ale w zakresie warsztatu stale eksperymentował. Obok czarno-białych i kolorowych komiksów (będących przecież w istocie zbiorami kilkuset miniatur połączonych ciągiem narracyjnym) w ciągu ostatnich lat malował obrazy (od niepokojących, gęstych kolaży-ikon po monumentalne prace z dyplomu na wydziale malarstwa gdańskiej Akademii Sztuk Pięknych) i efektowne murale.

Wystawę zorganizowało Biuro Wystaw Artystycznych Jelenia Góra ul. Długa 1. Można ją podziwiać od 22 stycznia do 28 lutego 2010r. Kto zaś nie zdąży, będzie miał jeszcze szansę zobaczyć Element Chaosu w Studio BWA we Wrocławiu w terminie 11-25.03.2010r.

Kuratorem wystawy jest Piotr Machłajewski, którego wywiad z Jakubem Rebelką ukazał się w piątym numerze Ziniola. Opatrzył on również wstępem katalog wystawy wydany wspólnymi siłami przez BWA i Kulturę Gniewu. Artbook ten jest prawdziwym rarytasem dla miłośników twórczości Rebelki jak zapewne również allegrowych hien, gdyż podczas trwania wystawy trwa promocja tego wydawnictwa w galerii (cena promocyjna 29,90 - okładkowa 49,90). Nakład ograniczony.

Komiksowe becikowe

2010-02-06T00:51:00.000-08:00

Wspólnymi siłami prawie trzydziestu rysowników i scenarzystów komiksowych pod egidą redaktora Asu, Sztybora i Pjp powstała laurka dla Państwa Jaszczów i KRLów z okazji narodzin ich potomstwa.

Co ciekawe, prezent był przygotowany w absolutnej tajemnicy przed beneficjentami. Dzięki temu, gdy akcja wyszła w końcu na jaw emocje obdarowanych przez kilka dni rozsadzały internet.

Efekt w postaci zgrabnego albumiku - antologii nowelek z dzieckiem w mianowniku można nabyć (choćby tutaj) za symboliczne 15,00 zł. Cały dochód ze sprzedaży będzie przekazany młodym rodzicom.

Kwestia finansowa prezentu choć nad wyraz pragmatycznie miła okazała się (co oczywiste) być drugorzędną wobec samej formy laurki. KRL na swoim blogu zapowiedział, że swoją część pieniędzy uzyskanych w ramach dystrybucji komiksu przeznaczy na wybrany dom dziecka. Piękny pomysł.

Akcja spotkała się z zainteresowaniem medialnym i oprócz szumu na komiksowych blogach pojawiły się recenzje w prasie (tu i tu) a także w TV. Radio można również doliczyć do listy, gdyż wzmianka o Komiksowym becikowym pojawiła się w Schwingu (a jakże!).

Ze swojej strony wsparłem projekt trzema planszami specjalnego epizodu Najwydestyluchniejszego.

WIP - projekt C (01)

2010-02-02T02:46:00.000-08:00

Materiał wyjściowy. Większość narysowana w 2004 roku. Do przerysowania.
W scenariuszu około 50 stron. Będzie dwa i pół raza tyle.
Na razie odhaczyłem inwentaryzację.

Najlepsze komiksy AD 2009

2010-01-30T04:10:00.000-08:00

Na POLTERZE tradycyjnie zawisło komiksowe podsumowanie roku okiem twórców. W tym roku wyszło wyjątkowo mizerne pod względem ilości osób przedstawiających swoje ulubione albumy. Sześć osób wybranych dziwnym kluczem - najwyraźniej tylko kluczem chęci odpisania na maila Jarkowi "beaconowi" Kopciowi (spadkobiercy Repka na stołku naczelnego komiksowej działki Poltera). Wystarczy porównać sobie listę z 2006 (24 osoby), 2007 (18 osób) lub 2008 (20 osób) z listą 2009. Wstyd, porażka i kompromitacja komiksowej redakcji serwisu. Naczelny zasłużył sobie na solidnego internetowego kopa w dupę w celu motywacji (co poniekąd czynię tym wpisem). Jeśli w przyszłym roku podsumowanie pod względem formy ma wyglądać podobnie to ja się wypisuję.

Po tym być może niepotrzebnym emo-wstępie
zapraszam do zapoznania się z moją osobistą listą trzech najlepszych komiksów wydanych w 2009 roku. Jako załącznik dobijam listą 7 pozostałych albumów TOP 10.

KOMIKS 2009: TOP 3

W minionym roku ukazało się u nas wiele wspaniałych komiksów. Pod względem oferty wydawniczej rok ten nie miał chyba sobie równych.

Wymienienie trzech najlepszych komiksów to ciężka misja. Pójdę więc nieco na skróty i pozostawię to zadanie kolegom znanym z obiektywizmu. Sam zaś, jako iż na sercu leży mi dobro komiksu polskiego (jak zapewne każdemu patriocie), wymienię trzy najlepsze komiksy stworzone przez moich kolegów od ołówka.

Z góry uprzedzam, wymienionych kolegów lubię i szanuję. Piwko z większością piłem, współpracowałem lub zaliczałem gościnne występy w różnych projektach. Na szczęście mój dobry smak i gust w przypadku oceny ich prac nie jest jedynym wyznacznikiem jakości. Wręcz przeciwnie, moje krytyczne oko i estetyczne wyrobienie nijak się mają do tej jakości. Nie śmiałbym wręcz sugerować odbioru tych dzieł przez pryzmat mojego widzimisię. To są po prostu świetne komiksy i w rocznym podsumowaniu muszą się pojawić.

- Łauma - Bezdyskusyjnie komiks roku. Od momentu gdy KRL zaczął publikować na blogu KG pierwszy rozdział w formie webkomiksu wiadomo było, że szykuje się coś wielkiego. Oczekiwaniom stało się zadość. Komiks jest rewelacyjny. KRL porządnie zaskoczył zarówno fabułą, jak również kolejnym progresem graficznym. Wygląda na to, że Łauma mocnym wejściem wpisała się w historię polskiego komiksu.

- Fotostory - Publikowana na łamach Ziniola seria w ubiegłym roku pojawiła się na 41 stronach periodyku. Dodając strony z rocznika 2008 otrzymamy materiał, którego starczy już na sporych rozmiarów album. Duet Dominik Szcześniak & Rafał Trejnis wykonują w tym serialu kawał wyśmienitej roboty. Szcześniak jako scenarzysta bywa w komiksowym półświatku przyćmiony postacią Szcześniaka - redaktora naczelnego Ziniola, ale nie zmienia to faktu, że ciągle robi postępy. Uważałem, że wiem czego mogę się po nim spodziewać w kwestii fabuł (w końcu zrobiliśmy razem sporo dobrych komiksów), ale od pewnego czasu jestem nieustannie pozytywnie zaskakiwany. Z kolei rysunki Trejnisa to pokaz komiksowego kaskaderstwa. Doskonałe rzemieślniczo, profesjonalne, z jajem i w charakterystycznym stylu. Obaj panowie ostro napinają i są chyba najbardziej obiecującym komisowym zespołem. Nie mam pojęcia co jeszcze zaprezentują, ale nie mogę się już doczekać. Tym bardziej, że pierwszy sezon Fotostory skończył się w 6 numerze Ziniola, a moje oczekiwanie na rozpoczęcie kolejnego jest porównywalne z katuszami fanów Lost czekających na wielki finał.

- Hmmarlowe i niedole Julitty - Przygody niezgułowatego detektywa pojawiały się wcześniej w zinach (MASZIN, Opowieści Tramwajowe). W końcu zebrało się ich tyle, że autor dojrzał do tego, aby uderzyć w format albumowy. Surpiko jest jednak typem perfekcjonisty. Nie zadowolił się prostą kompilacją starych szorciaków. Wybrał najciekawsze motywy z nowelek i na ich bazie zbudował dłuższą fabułę. Dopracował również formę graficzną, dzięki czemu w efekcie uzyskał album zachwycający dowcipną, lekką treścią i przemyślaną formą. Elegancko.

Pozostałe komiksy z mojego top 10
w kolejności dowolnej
(linki prowadzą do recenzji na blogu Ziniola):

- LAPINOT I MARCHEWKI Z PATAGONII
- KLEZMERZY
- MAŁY ŚWIAT GOLEMA
- RG
- LUPUS
- ARQ
- TRUP I SOFA

Akcja - automotywacja!

2010-01-18T01:40:00.000-08:00

Jak wspominałem, mam w szufladzie sześć albumowych projektów do realizacji.

Są na różnych etapach produkcji a ja muszę je jakoś ogarnąć. Tak więc inauguruję na blogasku wielką akcję automotywacji. Jako, że nie lubię informować o niedogranych sprawach to njusy i raporty z placu boju będą dotyczyły projektów, których tytuły oznaczyłem literkami. Do czasu. Stopniowo, gdy sytuacja będzie się klarować, zacznę odsłaniać karty. Zaczynam od razu odsłonięciem literki "a" pod którą umieściłem Laleczki. Powyżej znajduje się bannerek. Pod każdą z literek znajdzie się odpowiednia zakładka a w zakładkach: szkice, graficzki, plansze, projekty itp itd.

Co do samych projektów:
- dwa noszą znamiona scenarków Sztyborowych
- jeden zaś znamiona scenara Szcześniakowego
- jeden to antologia pod moją redakcją
- jeden to webkomiks
- dwa są komiksami wymagającymi olbrzymich (MEGA OLBRZYMICH!) ilości referek
- trzy projekty to kooperacje rysunkowe
- Najwydestyluchniejszy nie jest żadnym z projektów
- powyższa wyliczanka tworzy zbiory wzajemnie przenikające się

c.d.n.

Laleczki - okładka (4)

2010-01-17T01:45:00.000-08:00

Finał okładki Laleczek:

I jeszcze w wersji step baj step:

Miałem sporo zabawy przy rysowaniu tego obrazka i nie ukrywam, że jestem z niego zadowolony. Teraz będę się musiał zdrowo natrudzić przy remasteringu starego materiału aby prezentował się w miarę adekwatnie do opakowania.

Dodam jeszcze słowo odnośnie jakości wydania.
Otóż, Kuba z Kolorowych troszkę się zagalopował pisząc, że "Laleczki zostaną należycie wydane – w wysokim standardzie edytorskim". Moim celem jest aby wydanie przystawało do treści i nie ma to nic wspólnego z fetyszem kredy. Pierwsze wydanie na riso wbrew pozorom miało bardzo elegancką jakość druku i więcej temu wybitnie pulpowemu komiksowi nie potrzeba.

Tak więc z góry ostrzegam, Laleczki będą wydane w formacie B5, w kartonowej oprawie zaś pomiędzy okładkami znajdziecie najprawdziwszą (aczkolwiek grubą) gazetówę!

Groźba zacięcia anusa krawędzią kredowego arkusza w przypadku mojego nowego albumu została niniejszym zażegnana.

Tymczasem info o reedycji Laleczek pojawiło się na blogu Ziniola.

Laleczki - okładka (3)

2010-01-03T09:42:00.001-08:00

Na razie finał w szarościach.

Za tydzień wrócę do tematu
ale już z kredkami w garści!

C.D.N.

Laleczki - okładka (2)

2010-01-02T09:40:00.000-08:00

W kwestii produkcji okładki do Laleczek
lecimy dalej z tym krejzi szitem:

C.D.N.

Z Nowym Rokiem

2010-01-01T06:46:00.000-08:00

Czas się wziąć do pracy.

Aby żwawo wejść w 2010, usiadłem dziś nad szkicem okładki do reedycji Laleczek.
Zapowiedziałem ją równo rok temu!!!!!

Konkretne info o wznowieniu tego komiksu wypłynęło miesiąc temu na Kolorowych Zeszytach:
Doprecyzuję:

- Dwa dodatkowe szorciaki to "Ostatnia wyspa" (scenariusz: Daniel Gizicki) i "Ze skrajności w skrajność" (scenariusz: Irek Mazurek). Oba komiksy będą zremasterowane.

- Zremasterowana będzie przede wszystkim także sama tytułowa historia. Stąd obecność w projekcie Bartka Sztybora, który podpimpuje dialogi i załata dziury. Dwadzieścia dodatkowych stron będzie więc nie tyle nową historyjką a implantem. Tak więc faktycznie będzie to inny komiks niż pierwsza edycja na riso. Tym samym, wszystkich którzy w swoich zbiorach mają zinowe Laleczki zapraszam do zakupu poprawionej wersji.

- Komiks ukaże się pod egidą Strefy Komiksu nie bez powodu. Jest to pulpa (P_U_L_P_A!) pełna wizji bezsensownej przemocy, mutantów-zombie, kanibali, sodomizacji i taniego sztafażu postapokaliptycznego sci-fi. Nie mogłem wyobrazić sobie kto inny oprócz Roberta Zaręby mógłby wydać ten komiks. Od razu wyjaśnię, że nie mam na myśli poziomu estetycznego Laleczek (bo to jest bardzo subiektywne odczucie) tylko dotychczasową linię wydawniczą Strefy Komiksu, do której ten komiks idealnie pasuje. Po prostu Laleczki zasługują aby stanąć w szeregu z innymi "późnymi synami (2000AD)".

Skoro w końcu ruszyłem już z tym koksem, to spodziewajcie się raportów z postępów nad pracą.
Chyba, że przeszkodzi mi coś totalnie nieoczekiwanego.

Do Siego Roku!

Przedświąteczne porządki

2009-12-12T06:34:00.000-08:00

Od czasu gdy w blogowaniu przeskoczyłem na Twitka, Dewianta i Buzioksiążkę myślałem nad tym co tu teraz wrzucać. Nic nie wymyśliłem. Nie znaczy to, że pozostawię stronę odłogiem lub wykasuję się z netu. Co to, to nie. Na razie odświeżyłem nieco wygląd blogaska aby nie był aż tak tragicznie szablonowy jak do tej pory.

Kilka autotematycznych linków (klikać w obrazeczki proszę):

- Dodałem nową kategorię w moim portfolio. Ostatnio w związku z tym, że nie mam za dużo czasu zacząłem w wolnych chwilach bawić się w inkowanie. Jest to zajęcie mniej absorbujące (dla pomyślunku) niż rysowanie a daje mi niesamowicie dużo radochy. Przy okazji jest to dla mnie trening przed jednym przyszłorocznym wyzwaniem. Na razie jestem na etapie kalkowania ale mam zamiar sprawdzić jak daleko mogę się posunąć w swojej inwencji aby nie przegiąć (nomen omen) pały. Moimi największymi idolami w tym fachu są Bill Sienkiewicz i Klaus Janson, którzy kładą tusz na cudzych szkicach w sposób radykalnie indywidualny. Też tak chciałbym, ale...

- Wszystkich chętnych do zapoznania się z tajemnicami mojej pracowni zapraszam na Motyw Drogi. W cyklu Miejsce Pracy Komiksiarza znajdziecie poniższą fotkę wzbogaconą o szczegółowy opis. Zero ściemy.

- Tymczasem na Kolorowych zeszytach, nie dość że gruchnęła wieść o reedycji Laleczek to jeszcze zawisł mój Batman - gitarzysta:

- Jakoś na dniach wychodzi kolejny (już siódmy!!! - niesamowite!!!) numer ZINIOLA. Spis treści jak zwykle bardzo obiecujący. Najbardziej ciekawi mnie komiks duetu Kleszcz&Lucek oraz artykuł Konwerskiego. Ode mnie zaś tradycyjnie jak co pół roku - przegląd ZINÓW. Tym razem wziąłem na tapetę gazetki przywiezione z tegorocznego MFK. Link do sklepiku, po lewej.

Wczoraj w ramach planów na nowy rok spisałem wszystkie projekty nad którymi obecnie pracuję. Nie mam pojęcia w jaki sposób wkopałem się w rysowanie kolejnych SZEŚCIU albumów! Ale o nich na razie milczę.

W sąsiednich kadrach / Sousedé v rámečku

2009-11-24T05:00:00.000-08:00

Wczoraj dotarła do mnie przesyłka z wydrukowanym w eleganckiej antologii efektem polsko-czeskiego projektu CENTRALI (Central Europe Comics Art). Dla mnie osobiście już samo zaproszenie do przedsięwzięcia pod nazwą "W sąsiednich kadrach-Polacy i Czesi o sobie w komiksie" było dużym wyróżnieniem. Mój komiks otwiera antologię oraz został wybrany do promowania książki na serwisach komiksowych co jest dla mnie źródłem wielkiej radości i satysfakcji z wykonanej pracy.

"Piwo i knedliczki", czyli mój wkład w projekt (wystrugałem również okolicznościową pocztówkę widoczną powyżej - ponoć można było ją dorwać gdzieś na mieście) można przeczytać między innymi na Gildii, Polterze, WAKu lub Aleji Komiksu. Wersja z czeskim tekstem jest na facebooku CENTRALI. Na stronie wydawcy są dostępne w całości również trzy komiksy, które zwyciężyły konkursową część przedsięwzięcia jak też przykładowe plansze innych nowelek. Książkę w cenie około 30,00 zł można zamówić między innymi w sklepie Gildii do czego ze swojej strony namawiam. Niezdecydowanych samplami może przekona dodatkowe info, że jednym z komiksów w zbiorze jest "Klątwa wodnika" czyli 20 stron nowego epizodu Mikropolis, który powstał specjalnie z tej okazji.

Przyznam, że zaskoczyła mnie nieco forma wydania. Antologie z cyklu City Stories przyzwyczaiły mnie do tego, że wersja polska i obcojęzyczna są drukowane na odwrotnych stronach książki i "spotykają się" w środku. Tutaj część komiksów jest prezentowana symultanicznie: plansza po polsku obok planszy po czesku, co przy odpowiednim zezowaniu może dać efekt stereoskopii. Część komiksów ma tłumaczenie w formie errat a epizod Mikropolis zawiera translację na dolnym marginesie. Cały ten misz-masz skutkuje bardzo dyskusyjnym efektem jeśli chodzi o spójność i czytelność układu zbiorku. Mimo to druk jest bardzo ładny i przyznam się, że pomimo iż mój komiks w wersji elektronicznej już dawno mi się opatrzył to jednak druk robi swoje (+ milijon 500 100 900 do samozadowolenia).

Miło mi, że mogłem wziąć udział w tym dziele, w znakomitym towarzystwie polskich i czeskich komiksiarzy.

Książka była promowana podczas tegorocznego KOMIKSFEST zaś premiera odbyła się 6 listopada w Instytucie Polskim w Pradze. Wystawa jest czynna do końca listopada.

PÓŹNE SYNY – rzecz o antologiach ze Strefy Komiksu (część III)

2009-10-17T05:14:00.000-07:00

.
Po komentarzach do poprzednich odcinków widzę, że cykl omówień publikacji Strefy Komiksu cieszy się wręcz niesamowitym powodzeniem. Wobec powyższego po dłuższym czasie wracam do tematu i zapraszam do lektury moich kolejnych przemyśleń, tym razem po zapoznaniu się z zawartością ANTOLOGII SCIENCE FICTION wydanej w ubiegłym roku. Pierwsza zbiór sygnowany logiem wydawnictwa Roberta Zaręby prezentował tematykę bardzo zróżnicowaną. W kolejnym postawiono na pewną spójność i już to można zaliczyć na plus. Osobiście wolę takie właśnie określenie tematu, czyli jako konwencji (antologia westernu, horroru, pornosów) niż nagminnie praktykowane uszczegółowianie (sklep, las, guziki, jedzenie, grzybica stóp), które jednak stanowi często tylko pretekst dla twórców.

Elegancka okładka jest autorstwa Artura Chochowskiego. Jak dla mnie ten rysownik jest największym odkryciem (a nawet objawieniem) Strefy Komiksu. Już wcześniej zwróciłem uwagę na jego rysunki w komiksie o Drągalu z antologii "11/11 = Niepodległość" (jak dla mnie najlepszym z całego zbioru). Tam bawił się stylem kojarzącym mi się z sensacyjnymi komiksami Christy o Gucku i Rochu. W antologii sci-fi po pierwsze zrobił dobre wrażenie już samą okładką. Po Hard Boiled grafiki z dużą ilością szczegółów prowadzone czystą linią kojarzą się u nas jednoznacznie z pracami Goefa Darrowa. Chochowski jeśli tylko by chciał, mógłby sprawdzić się w takim stylu. Tymczasem, w komiksie ŻYCIOWA ROLA pokazuje, że w innych rejonach komiksowego rysunku radzi sobie równie dobrze a nawet lepiej. Mięsista krecha przywołuje na myśl wczesne komiksy Micka McMahona czy też kreskę Jacka Michalskiego. Konkretne, czytelne grafiki i sprawna narracja obrazkami - podstawy komiksowego rzemiosła autor opanował celująco. Mam nadzieję, że uda mu się dalej rozwijać i wytrwać przy komiksie. Sama historyjka jest dość zabawna i nie odstaje poziomem od średniej komiksów o Jeżu Jerzym, czy humoresek Rycha Dąbrowskiego. Z tym, że ze sci-fi ma niewiele wspólnego.

Wybiegłem lekko do przodu skupiając się na ŻYCIOWEJ ROLI. Wcześniej mamy otwierającą antologię nowelkę INNSMOUTH, o której pisałem wcześniej przy okazji antologii komiksów Macieja Łosia. Autor ten zaprezentował też komiks ONI, również obecny we wspomnianej antologii. Lovecraft i inwazja porywaczy ciał, czyli tematyka jak najbardziej adekwatna.

Kolejną powtórką z rozrywki jest znana z B5 REINKARNACJA Nikodema Cabały. Dość obleśna, dosadna dwuplanszówka. W sumie (nomen omen) zapchajdziura. Podobnie jest z KOLACJĄ, wampirycznym szorciakiem, który również był opublikowany w magazynie komiksowym B5. Odnoszę wrażenie, że widziałem te komiksy jeszcze gdzieś wcześniej.

Dobre wrażenie zrobiła na mnie KATEDRA Oskara Huniaka i Roberta Zaręby. Zaskoczył mnie scenariusz, gdyż jest to komiks z oniryczną atmosferą będący zarazem osobistym komentarzem autora odnośnie kwestii instytucji religijnych. Warstwa graficzna sprawia bardzo dobre wrażenie. Styl Huniaka jest charakterystyczny i o sporym potencjale. Zastanawiam się czy autor dałby radę udźwignąć pełnometrażową fabułę, bo do tej pory znam jego prace tylko z szortów w Opowieściach Tramwajowych czy Paronomazji. Pięciostronicowy niemy komiks jest opowiedziany z wyczuciem komiksowej formy za pomocą eleganckiej kreski.

Solidny secik zaprezentował duet Jacek Brodnicki – Robert Zaręba. Trzy komiksy mieszczą się w zakresie sci-fi. POTĘGA SŁOWA to postapokaliptyczna anegdotka kojarząca mi się ze starym komiksem Kleczyńskiego z Fantastyki. ZWIADOWCY i POJEDYNEK to epicka sci-fi z elementami xenologicznej (etnograficznej?) fantasy. Epizody spotkań ludzi z kosmicznymi cywilizacjami, w których technologia jest tylko makijażem ledwo kryjącym barbarzyństwo (a nawet bestialstwo). Temat wałkowano wielokrotnie czy to u Strugackich, czy choćby w serialu Stargate. Sprawnie podany nigdy się nie nudzi. Z tym, że tu jest pies pogrzebany. O ile scenariusze Roberta Zaręby są poprawne i w swojej oldskulowości sympatyczne, to potrzebują solidnego wsparcia rzemieślniczego w postaci dobrych rysunków (co zdało egzamin w komiksach z Chocholskim i Huniakiem). Brodnicki stara się jak może, ale wychodzi mu to średnio. W pierwszym odcinku PÓŹNYCH SYNÓW wyłożyłem, co mi się nie podoba: słabe zróżnicowanie kreski, kurczowe trzymanie się jednego narzędzia, forma od szczegółu do ogółu, przez co zamiast wrażenia precyzji wychodzi smutne horror vacui. Widać to bardzo dobrze w ilustracji zamieszczonej na tylnej okładce antologii. Ogólnie rzecz ujmując rysunki Jacka Brodnickiego sprawiają lepsze wrażenie przy dłuższych historiach, gdy można dać się ponieść fabule. W szorciakach ciągną scenariusz na dno.

Dzieła dopełniają narysowane przez kilku grafików szorciaki z Todem Robotem. Bohater doczekał się swojej własnej antologii, której poświęcę osobną notkę. Scenariusze poszczególnych stripów napisał Łukasz Borowiecki a za ilustracje są odpowiedzialni Nikodem i Patryk Cabała oraz Zygmunt Similak.

Przed samym spisem treści kryje się jeszcze jednoplanszówka Rycha Dąbrowskiego. Gdy ją zobaczyłem, uznałem że autor doskonale by się nadawał do rysowania komiksowych przygód Jakuba Wędrowycza.

Ogólne wrażenie po lekturze całości i ponownym szybkim przekartkowaniu nie nastraja ekstatycznie. Oprócz rewelacyjnego Chocholskiego i ciekawego Huniaka, komiksy rysunkowo prezentują się średnio. W pierwszej antologii warstwa graficzna była o wiele ciekawsza. W kwestii opowiedzianych historii sprawa wygląda trochę inaczej. Pomimo określenia w miarę sztywnej tematyki, materiał okazał się być bardzo zróżnicowany stylistycznie, co moim zdaniem nie wyszło na dobre. Gryzą mi się groteskowe humoreski sąsiadujące z hard sci-fi. Być może redaktor chciał tą różnorodnością przyciągnąć większą ilość czytelników, ale powstał misz-masz niweczący sztywne określenie ram zbiorku.

Na szczęście w kolejnym odcinku cyklu zacznę omawiać albumy ze Strefy Komiksu, więc dywagacje na temat sensu wydawania komiksowych antologii odkładam na czas bliżej nieokreślony.

Obrazki z wystawy

2009-10-14T01:27:00.000-07:00

W dzisiejszej notce miałem zamiar pokrótce opisać swoje wrażenia z wystawy konkursowej XX MFKiG. Stwierdziłem jednak, że czas na dyskusje nad każdym wartym jej komiksem zaprezentowanym w konkursie i katalogu będzie wtedy gdy te szorciaki zaczną wypływać (jak co roku) na komiksowych serwisach.

Tytułem streszczenia, zanim przejdę do ważniejszej sprawy:
Poziom określony w protokole z obrad jury konkursu jako zadowalający był w rzeczywistości niski. Prac było niewiele, zabrakło wielu weteranów. Po odsianiu ewidentnej amatorki, pozostałe komiksy noszące znamiona jakiegokolwiek profesjonalizmu znalazły się w katalogu.

Grand Prix wywalczyli Jacek Frąś z Grzegorzem Januszem komiksem "Ostra biel". Był to zdecydowanie najlepszy short startujący w konkursie. Komiksami, które podobały mi się najbardziej (oprócz tych ze scenariuszami Bartka Sztybora, które tworzyły odrębną kategorię jakości) były:

- MINISTRANCI - Znakomity kartun, który daje wyobrażenie jak mogliby wyglądać "Włatcy móch" gdyby mieli szokować zamiast uprawiać mentalną pedofilię, oraz gdyby zostali zrealizowani przez profesjonalistów a nie estetycznych analfabetów.

- Czer%wo%ny - Tu oddam głos Tomkowi Pstrągowskiemu, który jako juror lobbował za tym komiksem: "Komiks ma siłę, jest kontrowersyjny, ostry, budzi emocje. Pierwszy, wulgarny dialog jest mocny i śmieszny (gra w zupełnie już niedzisiejszą i niewinną zabawę w "pomidora" skonfrontowana z bardzo już dzisiejszą zabawą dzieciaków w "twoją starą" i wulgarne odzywki), nawiązanie do Czerwonego Kapturka przewrotne i sensowne. Zakończenie pozostawiające w niedosycie, bardzo ładnie, dramatycznie (by nie rzec tragicznie) zawieszone. Świetne wykorzystanie rekwizytu - iPoda". Podpisuję się pod tymi słowami.

- GŁÓD (komiks o wszach:) - Nowelka ze scenariuszem Jakuba Matysa, ubiegłorocznego zwycięzcy Grand Prix. Gratka dla fanów "Alieen" Lewisa Trondheima.

Tylko te trzy komiksy (+ "Fajerwerki" i "Odmiana przez przypadki") przyciągnęły mnie na dłużej i skłoniły do ponownej lektury i chwili refleksji. Ogólne wrażenia z wystawy to jednak niestety rozczarowanie. Najbardziej zasmucił mnie brak pozytywnych, dowcipnych historii oraz zwyczajowa grafomańska szyszka w dupie. Większość scenarzystów usilnie starała się sprzedać swoją życiową mądrość w temacie: "świat jest zły, mam kaca, kobiety są kurwami i czas podciąć sobie żyły". Wręcz poczułem się jakbym cofnął się w czasie o dekadę. Ludzie! Więcej uśmiechu!

Warto zatrzymać się i zastanowić czy formuła konkursu nadal jest aktualna a sam konkurs czy jest atrakcyjny dla potencjalnych uczestników. Minęły czasy, gdy była to jedyna tego typu inicjatywa. Obecnie w ciągu roku twórcy mogą stawać w szranki i walczyć o laur w wielu mniej lub bardziej prestiżowych konkursach. Na rzecz MFKiG nie przemawiają nagrody ani nagłośnienie medialne, bo na większe mogą liczyć między innymi laureaci konkursu organizowanego przez Muzeum Powstania Warszawskiego. Stracił wagę również fakt publikacji w katalogu MFK. Obecnie wydawanych jest wiele antologii i magazinów o wyższej randze i szerszym odbiorze. Pomijam zupełnie jako argument retrospektywną prezentację komiksów na serwisach (Polter, Aleja, Gildia). Aby zamieścić tam swoje dzieła nie trzeba więcej aniżeli odrobiny chęci. Nawet Grand Prix czyli wyjazd na festiwal do Angouleme nie jest niczym szczególnym. Na taką wycieczkę obecnie może pozwolić sobie każdy. Większym problemem byłoby wręcz wygospodarowanie dodatkowego urlopu na kolejną komiksową imprezę niż kwestie finansowe.

Szczerze mówiąc, znaczenie konkursu przyMFKowego jest znikome. Tegoroczna edycja pokazała, że dla wielu osób gra nie jest warta świeczki. Jak na zdawałoby się ważny punkt MFK, mało kogo obchodzą komiksy biorące udział we współzawodnictwie. Uwaga publiczności skupiła się na kwestii pobocznej czyli rewelacjom związanym z tryumfem Sztybora, totalnie przechodząc obok przyczyny takiego stanu rzeczy. Owszem, faktem jest że obecnie jedynymi scenarzystami liczącymi się w zmaganiach MFKowych są Bartek Sztybor i Grzegorz Janusz, ale nie jest to w żadnej mierze sytuacja wykreowana przez komiksową masonerię.

Co więc zrobić, aby zwiększyć prestiż konkursu wśród twórców? Nie w mojej gestii leży grzebanie w budżecie festiwalu, więc kilka pomysłów które mi się narzuciły nie ma wymiaru finansowego.

- Po pierwsze, laureaci powinni automatycznie dostać zaproszenia do kolejnej edycji City Stories. Zauważyłem, że w tegorocznej edycji projektu znalazły się komiksy Jakuba Matysa. Należy to rozwinąć. Wspólne warsztaty z udziałem zagranicznych kolegów po fachu są lepszą i bardziej motywującą do rozwoju nagrodą niż kolejny tablet.

- Po drugie, postuluję zwiększyć ilość plansz w komiksie wysyłanym na konkurs. Krótka forma to brnięcie w ślepy zaułek. 19 edycji konkursu chyba pokazało już, że najbardziej zapadły w pamięć shorty będące fragmentami dłuższej całości lub częścią cyklu (Mikropolis, Jeż Jerzy, komiksy Marka Turka). Przywoływany jako środowiskowy żart i przykład tego co było najgorsze w dziełach ery komiksowej smuty jest od wielu lat jedynie "On, ona i obraz".
Myślę, że zwiększenie objętości prac konkursowych do 15-16 plansz pozwoli wziąć pod uwagę realizowane projekty albumowe. Przykład "Pantofla panny Hofmokl"czyli albumu, który przed premierą mógł się pochwalić branżowym wyróżnieniem utwierdza mnie w przekonaniu, że coś jest na rzeczy.

- Po trzecie, niepokoję się że w następnej edycji zostaną wprowadzone prewencyjne zmiany w regulaminie aby uniemożliwić kolejny rajd Sztybora. Może to doprowadzic do przykrej sytuacji gdy nagrodzone komiksy będą dyskwalifikowane po tym, gdy na gali rozdania nagród rysownicy będą prosili na scenę scenarzystę, który "zapomniał się" podpisać na odwrocie dzieła. Uprzedzam fakty i histeryzuję, ale proszę - nie bawmy się w udowadnianie czegokolwiek. Rozmowy w kuluarach pozwalają mi przypuszczać, że przyszłym roku Bartek Sztybor powalczy o Grand Prix atakując jeszcze większą ilością mięsa armatniego. Z tym trzeba się po prostu pogodzić.

- Po czwarte, należy zlikwidować wymóg wcześniejszego niepublikowania komiksu startującego w konkursie. Owszem, niech te komiksy będą wcześniej publikowane, niech startują w innych konkursach, niech zdobywają też inne nagrody. Można ewentualnie zaznaczyć, że publikacja ma zmieścić się w terminie od października ubiegłego roku (tak jak przy nagrodzie przyznawanej za najlepszy album roku) oraz że dany komiks powinien brać udział w tej edycji konkursu MFK po raz pierwszy. Dzięki temu autorzy będą mogli wybrać najlepszy ze swoich komiksów wyprodukowanych w danym roku co na pewno przełoży się na ogólny wzrost poziomu prac biorących udział w konkursie.

Konkurs festiwalowy powinien mieć ambicję wyłonienia najlepszej krótkiej formy komiksowej, nie zaś najlepszej z krótkich form komiksowych narysowanych specjalnie na MFKowy konkurs. jak wspominałem, MFK przestało być jedynym miejscem gdzie komiksiarze mogą raz do roku zaprezentować swoje możliwości. Przy odrobinie dobrej woli może stać się festiwalem, na którym zostaną docenione najlepsze shorty komiksowe w ogóle.

Gwoli wyjaśnienia, nie brałem udziału w tegorocznej edycji i przy obecnym stanie rzeczy kładę lachę na swój udział w kolejnych. Na chwilę obecną jeśli mam do wyboru publikację w Ziniolu albo Kolektywie lub wysłanie komiksu na MFK, to moim zdaniem alternatywa jest prosta.

Obrazki z imprezy

2009-10-07T00:27:00.000-07:00

XX MFK(iG) za nami.
Było grubo.
Wystawy, spotkania, międzynarodowe sławy i lokalne gwiazdy.
Na gali łzy wzruszenia i radość z sukcesów.
Pod względem towarzyskim jak zwykle świetnie.

Gdzieś, podczas eMeFKowego rozgardiaszu tuż przed wyjściem na galę dorwałem aparat Dominika Szcześniaka i pyknąłem serię fot. Liczyłem na mocarne, kompromitujące ujęcia. Przeliczyłem się, ale fotorelacji nie odpuszczę.
Subiektywnie, KMWTW, CBwŁZwŁ, bez szczegółowych opisów:

Na Gali XXMFK nie dość, że można było spotkać SuperSambora to były również przynajmniej dwie dziewczyny. W dodatku rysujące.
Typowy miłośnik komiksików wygląda tak.
Ewentualnie tak.
Elyta zaś mogła poszpanować takimi oto plakietkami z hologramem (z tyłu), w wersji dla pretorian, patrycjuszy i megabossów.
Nie muszę tłumaczyć, że coponiektórym było to nie w smak.
Bartek zwycięzca. Znajdź 10 różnic.
Blaki i Czaki w jednym stali domu.
Znaczy się, w hotelu.
W Polonii.
Ekskluzywna fota Stefana Stefańca. Wydaje mi się, że pierwsza w sieci.
Bele - "Gdybym rano obudził się z bólem gardła a potem zobaczył to zdjęcie, to chyba bym się zabił. Ale nie bolało mnie gardło. I obudziłem się przy Kasi". I co ty na to, Godai?
Sesja autografów trwała non stop.
Śledziu wpisał się Kajmanowi do Kolektywu.
Kajman zaś wpisywał się plebsowi do Demonicznego Detektywa.
Zwyczajowa porcja knucia. Nie opuszcza mnie wrażenie, że ktoś to wszystko filmował.
Dirty dancing.
Jakub B. zdradza Unce z jakich hardkorów musiał ocenzurować Eulalię. Anathos jest wstrząśnięty.
KRL - "Przecież tak się nie robi! Nie przypina się orderu do polaru".
Naprawdę, nie mam pojęcia skąd się wzięło to zdjęcie w aparacie!
Toaleta zwyczajowym miejscem spotkań komiksiarzy.
KRL - "Przecież tak się nie robi! Nie przypina się orderu do polaru".
Niewiarygodne! Współcześni gladiatorzy mieli siłę walczyć jeszcze ze 4 godziny!
Ja zaś wyspałem się za wszystkie czasy i z samego rana uderzyłem na giełdę.
Koko jeszcze nie wie o tym, że sprofanowałem jego pandy. Na razie cieszy się ze zwycięstwa nad Rosinskim w konkursie na rysunkową miss festiwalu.
Od rana komiksiki, autografy, sława!
Mroja zdradziła swoją nową filozofię wydawniczą.
W końcu nadszedł czas aby udać się na jakieś spotkanie.
Surpiko opowiada o swoim debiutanckim albumie.
Pomimo wczesnej pory widownia dopisała.
I to nie jest tak, że było 10 osób (wliczając fotografa).
Po prostu reszta tłumu już wyszła ustawić się w kolejkę po autograf Surpiko.

Teraz oby do WSK!
(czy jak tam się będzie Warszawska impreza nazywała)

KRL - ŁAUMA - KOMIKS ROKU

2009-10-01T05:59:00.000-07:00

(Marceli - ten wpis dedykuje Tobie, kolego!)

Nieoficjalnym tytułem "Cudownego dziecka polskiego komiksu" przez ostatnie lata określano wielu młodych twórców. Dekadę temu na spółę dzielili się nim Jakub Rebelka i Benedykt Szneider. Potem trafił między innymi do Tomka Pastuszki i Mikołaja Tkacza. Obecnie najbardziej pasuje zaś do Marcina Podolca i Igora Wolskiego czyli przedstawicieli najnowszej fali polskiego komiksu, którzy mogą się pochwalić zarówno pierwszymi próbami albumowymi i wieloma poblikacjami w necie, jak też co najważniejsze - niesamowitym progresem warsztatu.

Jednak tak sobie myślę, że w zasadzie to określenie najbardziej pasuje nie do kolejnego z obiecujących debiutantów, ale do statecznego (w porównaniu z debiutantami) bibliotekarza i wannabe kowboja czyli jednym słowem - KRLa.
Wydawało mi się, że Karola Kalinowskiego nie trzeba przedstawiać ale jednak w kontekście niszowości komiksu będzie to nieodzowne. Twórca ten odbywał staż w Produkcie jako "adoptowany syn Śledzia", gdzie brylował historyjkami o Kaerelkach. Następnie zaskoczył dwutomowym LOPZ wydanym przez Egmont w 2004 r. A to był dopiero początek. Później KRL dostał się pod opiekuńcze skrzydła Kiamila zaś jego komiksy i żarty rysunkowe stanowiły najmocniejszy punkt każdego z numerów ChiChotu. Stąd droga wiodła do animowanych filmików w ZAPie i wideo Roberta Kasprzyckiego.

KRL wrócił do komiksu mocnym uderzeniem i w 2007 r. zaprezentował ciepło przyjętego Yoela, w którym zmierzył się z formą typowej dla USA zeszytowej miniserii (wydanej od razu w jednym tomie). W międzyczasie badał teren różnymi niezrealizowanymi projektami takimi jak: postapokaliptyczny webkomiks, powieść graficzna o klaustrofobii, powrót Kaerelków w zeszytówce dla KG, czy nawet linia maskotek mających promować komiks sci-fi. Już po tym wyjątkowo pobieżnym wyliczeniu widać, że mamy do czynienia z twórcą wyjątkowo pomysłowym i płodnym. Warto się pokusić o stwierdzenie, że swoimi nieukończonymi projektami KRL mógłby obdzielić gro komiksiarzy. Z drugiej strony, jego pomysły zawsze noszą wyraźne indywidualne piętno więc nie jestem pewien czy taka inicjatywa by się sprawdziła. Co cieszy, na kilka zapowiedzianych i opuszczonych komiksów KRL zawsze jednak któryś finalizuje. A wtedy zazwyczaj raczy swoich fanów dziełkiem najwyższej próby.

Tak jest własnie w przypadku nowego albumu - ŁAUMY. KRL znowu zaskoczył zarówno fabularnie jak i graficznie. Narysował komiks familijny, w którym (posłużę się efekciarskim porównaniem) muminki spotykają Gaimana. Historia o małej Dorotce przeprowadzającej się z miasta do suwalskiej wioski jest urzekająca. Ciepła opowieść o magii dzieciństwa (i pradawnej magii Jaćwingów) wspaniale koresponduje z zimową scenografią sugestywnie oddaną przez czarno-białe ilustracje. Narracja poprowadzona jest bezpretensjonalnie zaś akcja komiksu niepostrzeżenie przenosi się z rejonów sympatycznej (aczkolwiek nieco niepokojącej) obyczajówki do fantastycznego świata marzeń. Pierwszy rozdział (1/3 albumu) można przeczytać na stronie Łaumy. W całość zaś NALEŻY (sic!) się zaopatrzyć po premierze książki, która nastąpi już w najbliższy weekend podczas XX MFK. Naprawdę warto kupić ten komiks, gdyż jest ewenementem w kategorii polskiego komiksu dla dzieci i powinien znaleźć się w każdej bibliotece.

Przy krótkiej refleksji na temat tego komiksu warto wspomnieć o soundtracku. KMH w swojej recenzji proponował mroźny post-rock, aczkolwiek ja skłaniałbym się do pójścia tropem pozostawionym przez autora, który na planszach Łaumy przemyca swoje countrowe fascynacje. Dla mnie wypadkową klimatu komiksu i muzyki w nim "występującej" jest muzyka bardziej organiczna, w stylu nastrojowych piosenek Willa Oldhama lub Jasona Moliny. Takie tło muzyczne proponuję więc do lektury.

Karol Kalinowski pracował nad Łaumą od stycznia do września. Jak bardzo była to ciężka praca świadczą próby jej odreagowania na autorskim blogu. Efektem ubocznym włożonego wysiłku okazały się afery: z zabijaniem polskiego komiksu, rozprawa z naczelnym komiksologiem RP jak też w końcu sex-afera związana z antologią lesbijską. Niech Was nie zwiedzie internetowe bojownicze oblicze autora. Jestem przekonany, że gdy po raz kolejny włoży kij w mrowisko lub zacznie bełtać w komiksowym bagienku z dużą pewnością można założyć, że ciężko pracuje nad kolejnym dziełem.

Albo przynajmniej komiksem roku.